பேரிடர் காலத்திலும் பாகுபாட்டுக்கு உள்ளாகும் மலையகத் தமிழர்கள்!

இரு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு அவர்கள் வழங்கும் பங்களிப்பு தீர்மானமிக்கதாக இருந்தபோதிலும், அவர்களைச் சமமான பிரஜைகளாக அங்கீகரிப்பதும் ஏனைய பிரஜைகள் அனுபவிக்கும் உரிமைகளை அவர்களுக்கு வழங்குவதும் தசாப்த காலங்களாக ஆட்சிக்கு வந்த அரசாங்கங்களின் முறிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளாகவே உள்ளன.

தேயிலைத் தோட்டங்களுக்கே நேரடியாகச் சென்று அவர்களின் சுகதுக்கங்களை ஆராயும் 'மக்களின் ஜனாதிபதி' ஒருவர் இருக்கும்போது கூட, இந்த நிலையில் மாற்றம் ஏற்படவில்லை என்பதை 'டித்வா' (Ditwa) சூறாவளியால் பாதிக்கப்பட்ட மலையக சமூகம் எதிர்நோக்கியுள்ள துயரமான விதி காட்டுகின்றது.

கடந்த நவம்பர் மாதம் 28ஆம் திகதி இலங்கையை ஊடறுத்து வீசிய 'தித்வா' சூறாவளி, மத்திய மலைநாடு உள்ளிட்ட பல பகுதிகளைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போட்டது. இது இலங்கையில் அண்மைக்காலத்தில் இடம்பெற்ற மிக மோசமான இயற்கை அனர்த்தமாகக் கருதப்படலாம்.

அனர்த்த முகாமைத்துவ நிலையத்தின் உத்தியோகபூர்வ தரவுகளின்படி, உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 680 ஐ நெருங்கியுள்ளதுடன், சுமார் 154 பேர் காணாமல் போயுள்ளனர். 5,902 வீடுகள் முழுமையாகவும், 115,179 வீடுகள் பகுதியளவிலும் சேதமடைந்துள்ளன.

சர்வதேச மதிப்பீடுகளின்படி, பொருளாதார இழப்பு 4.1 பில்லியன் டொலர்களாகும், இது நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) சுமார் 4% ஆகும்.

அனர்த்தம் நிகழ்ந்த தருணத்தில், இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு மாத்திரமன்றி பாதிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் நிவாரணங்கள் வழங்கப்படும் என அரசாங்கம் அறிவித்தது.

ஆனால், அந்த அனர்த்தம் இடம்பெற்று நான்கு மாதங்களுக்கும் மேலாகியும், சில பகுதிகளில் இடம்பெயர்ந்த மக்கள் இன்னும் முறையான தீர்வின்றி அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாத நிலையில் பாடசாலைகள், கூடாரங்கள், பாழடைந்த பழைய தோட்டக் கட்டிடங்கள் மற்றும் தற்காலிக முகாம்களில் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

குறிப்பாக, இந்த அனர்த்தத்தினால் பாரிய பாதிப்புக்குள்ளான மலையகத் தமிழ் மக்களின் நிலைமை மிகவும் கவலைக்கிடமானது. வரலாறு நெடுகிலும் அந்தச் சமூகம் எதிர்நோக்கி வரும் வீடமைப்புப் பிரச்சினை, தற்போதைய நிலையை மேலும் உக்கிரமடையச் செய்துள்ளது.

லயன் வாழ்க்கை ஒரு பேரவலம்

மலையகத் தமிழ் மக்களின் வரலாறு 200 ஆண்டுகளுக்கும் மேலானது. 1823 ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவவாதிகள் காப்பி மற்றும் தேயிலை தோட்டங்களுக்காக தென்னிந்தியாவிலிருந்து அவர்களை அழைத்து வந்தனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் அவர்களுக்கு 'லயன்' (Line rooms) குடியிருப்புகளை மட்டுமே வழங்கினர்.

வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் வீட்டு வசதி:

• ஒரு அறையில் பல குடும்பங்கள் வாழ்ந்த இந்த வீடுகளில் சுகாதார வசதிகள், நீர் மற்றும் மின்சாரம் பெரும்பாலும் இருக்கவில்லை. அவர்களுக்கு எவ்வித காணி உரிமைகளும் வழங்கப்படவில்லை; வீடுகளும் காணிகளும் தேயிலை நிறுவனங்களுக்கே சொந்தமாக இருந்தன.

• 1948 சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரும் இந்த மக்கள் "அந்நியர்களாகக்" கருதப்பட்டதால் பிரஜாவுரிமை, காணி உரிமை மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டன.

• 1972, 1975 ஆம் ஆண்டுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட காணி சீர்திருத்தங்கள் மூலம் தோட்டங்கள் அரசுடமையாக்கப்பட்ட போதிலும், பெரும்பாலான காணிகள் சிங்கள விவசாயிகளுக்கே கிடைத்தன.

• மலையக மக்கள் லயன் அறைகளுக்குள்ளேயே முடக்கப்பட்டனர். இன்றுவரை பல குடும்பங்கள் நூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஒற்றை அறைகளிலேயே வாழ்கின்றனர்.

'டித்வா' சூறாவளியும் தற்போதைய பாதிப்பும்:

பழைய, சிதிலமடைந்த மற்றும் முறைசாரா முறையில் கட்டப்பட்ட இந்த லயன் குடியிருப்புகள் காரணமாகவே மலையக மக்கள் 'தித்வா' சூறாவளியால் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டனர்.

தேயிலை ஏற்றுமதி மூலம் நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்குப் பாரிய பங்களிப்பை வழங்கிய போதிலும், அவர்கள் சமூக ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் ஓரங்கட்டப்பட்டுள்ளனர்.

சூறாவளிக்குப் பிந்தைய நிவாரணப் பணிகளும் இந்த உண்மையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன.

நிவாரணப் பணிகளில் பாரபட்சம்:

• அனர்த்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஏனைய மக்களுக்கும் மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கும் நிவாரணச் சேவைகள் வழங்கப்பட்ட முறையில் பாரிய முரண்பாடுகள் காணப்படுகின்றன.

• தேசிய கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தினால் (NBRO) நிலத்தின் நிலைமை குறித்து எவ்விதப் பரிசோதனைகளும் செய்யப்படாமலேயே, மக்கள் மீண்டும் தமது வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டுள்ளதாக மலையக மக்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

• இவ்வாறு குடியேறிய பலரது வீடுகளில் அல்லது காணிகளில் வெடிப்பு அடையாளங்கள் காணப்படுவதாகவும், அவை வாழ்வதற்குத் தகுதியற்ற மற்றும் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் இருப்பதாகவும் செய்திகள் கிடைக்கின்றன.

• மீண்டும் மழை பெய்தால் பாதுகாப்பான இடங்களுக்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட போதிலும், அந்தப் பாதுகாப்பான இடங்கள் எவை என்பது குறித்து அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்படவில்லை.

அரசாங்கத்திற்கு 15 யோசனைகள்

மலையக மறுசீரமைப்புக்கான சிவில் அமைப்புகளின் ஒன்றியத்தின் அழைப்பாளர்

ஊவா சக்தி அறக்கட்டளையின் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளரும், மலையக மறுசீரமைப்புக்கான சிவில் அமைப்புகளின் ஒன்றியத்தின் (Collective of Civil Organizations for Malaiyaha Reforms) அழைப்பாளருமான நடேசன் சுரேஷ் இது குறித்து மேலதிக கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார்:

"மலையக சமூகம் எப்போதும் ஒரு அனர்த்தத்திற்கு உள்ளானது போலவே வாழ்ந்து வருகிறது. 'தித்வா' என்பது ஏற்கனவே அனர்த்தங்களுக்கு உள்ளாகியிருந்த ஒரு சமூகத்திற்கு ஏற்பட்ட மற்றுமொரு பேரிடராகும். மலையகத் தமிழ் சமூகத்திற்கு எப்போதும் 'சிற்றன்னை மனப்பாங்குடனான' பாரபட்சமான சிகிச்சையே கிடைத்து வந்துள்ளது. இவ்வாறானதொரு பாரிய அழிவு ஏற்பட்ட நேரத்திலாவது சமத்துவத்துடன் நடத்தப்படுவோம் என்று நாம் நினைத்தோம்.

ஆனால் அடிப்படைத் தேவைகள், நட்டஈட்டுத் தொகை, நிலையான ஓரிடம் அல்லது நிரந்தரத் தீர்வு என எதுவுமே இன்றி மக்கள் இன்றும் தற்காலிக முகாம்களில் வாழ்கின்றனர். சிலர் பாடசாலைகளில் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் காலையில் பாடசாலை ஆரம்பிக்கும் போது அங்கிருந்து வெளியேறி, மீண்டும் மாலையிலேயே பாடசாலைக்குள் நுழைகின்றனர். அவர்களின் மனநிலை எவ்வாறு இருக்கும் என்பதை யாராவது சிந்தித்துப் பார்த்துள்ளார்களா?

ஒரு அனர்த்தம் நிகழ்ந்த பின்னர் இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம்களில் மூன்று மாதங்கள் வரை மட்டுமே மக்களைத் தடுத்து வைக்க முடியும். ஆனால் தற்போது நான்கு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. அனர்த்தச் சூழலிலும் தொடர்ச்சியாக முன்னெடுக்கப்படும் இந்த அலட்சியப் போக்கு குறித்து நாம் கடந்த தினத்தில் ஊடகவியலாளர் சந்திப்பொன்றை நடத்தினோம். அத்துடன், மலையக மறுசீரமைப்புக்கான சிவில் அமைப்புகளின் ஒன்றியம் என்ற ரீதியில் 15 அம்சக் கோரிக்கைகள் அடங்கிய யோசனைத் திட்டமொன்றையும் நாம் தயாரித்துள்ளோம்."

அரசாங்கத்திடம் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள முக்கிய கோரிக்கைகள்

மலையக மக்களின் உரிமைகளை உறுதிப்படுத்துவதற்காக சிவில் அமைப்புகளின் ஒன்றியத்தினால் முன்வைக்கப்பட்ட யோசனைகள் வருமாறு:

1. நட்டஈடு மற்றும் வீடமைப்பு நிதி:
முழுமையாகப் பாதிக்கப்பட்ட அல்லது மீளக் குடியேற்றப்பட வேண்டிய மலையகத் தமிழ் குடும்பங்களுக்கு தலா 5 மில்லியன் ரூபா வழங்கப்பட வேண்டும்.

பகுதியளவில் சேதமடைந்த வீடுகளுக்கு 2.5 மில்லியன் ரூபா வரை வழங்கப்பட வேண்டும். மேலதிகமாகக் காணி கொள்வனவு செய்ய வேண்டிய அவசியம் இருப்பின் அதற்காக 5 மில்லியன் ரூபா வரை ஒதுக்கப்பட வேண்டும் (NDRSC/02/04/10 சுற்றறிக்கையின்படி).

2. சமத்துவமான நிவாரணம்:
நாட்டின் ஏனைய பிரஜைகளைப் போன்றே, எவ்விதப் பாகுபாடுமின்றி தகுதியுள்ள மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கு வீடுகள் மற்றும் ஏனைய இழப்புகளுக்கான நிவாரணங்கள் மற்றும் நட்டஈடுகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

அனர்த்த நிவாரணம் மற்றும் மறுசீரமைப்புப் பணிகளின் போது, தோட்டத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் அல்லாதோர் என எவ்வித வேறுபாடும் காட்டப்படக்கூடாது.

3. காணி உரிமை மற்றும் தனிவீடுகள்:
இந்த நாட்டின் மண்ணுடன் மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கிருக்கும் பிணைப்பை உறுதிப்படுத்தும் வகையில், தோட்டப் பகுதிகளில் முறையான காணி உறுதிப்பத்திரங்களுடன் (Deeds) கூடிய தனிவீடுகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

தோட்டப் பகுதிகளில் அடுக்குமாடி வீட்டுத் திட்டங்கள் (Flats) அமைக்கப்படுவதை முற்றாக நிராகரிக்க வேண்டும்.

4. இந்திய வீடமைப்புத் திட்டம்:
இந்திய வீடமைப்புத் திட்டத்தை 'தித்வா' அனர்த்த நிவாரணப் பணிகளுக்காகவோ அல்லது வேறு தேவைகளுக்காகவோ திசைதிருப்பக் கூடாது.

அது ஒரு தனித்துவமான திட்டமாகப் பேணப்பட வேண்டும் என்பதுடன், ஆரம்பத்தில் திட்டமிட்டபடி விரைவாகச் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

5. புதிய கிராமங்களாக மாற்றுதல்:
'தித்வா' வீடமைப்புத் திட்டங்கள் ஊடாக தோட்டக் குடியிருப்புகள் முறையான வீதிகள், முகவரிகள், மின்சாரம், குடிநீர் மற்றும் சமூக உட்கட்டமைப்பு வசதிகளுடன் கூடிய ஒருங்கிணைந்த கிராமங்களாக மீளக் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்.

இந்தச் செயல்முறையானது "தோட்ட முறைமையை" (Plantation System) ஒழித்து, அவற்றை "புதிய கிராமங்களாக" மாற்றுவதற்கு வழிவகுக்க வேண்டும்.

6. காணி உரிமை மற்றும் 'புதிய கிராமங்கள்':
காணி உரிமையை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் 'புதிய கிராமங்களை' உருவாக்குவதற்கும், பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களுடன் (Plantation Companies) செய்துகொள்ளப்பட்டுள்ள குத்தகை ஒப்பந்தங்கள் (Lease agreements) உடனடியாக மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும்.

7. கௌரவமான சிகிச்சை மற்றும் கலந்தாலோசனை:
தற்காலிக முகாம்கள், கூடாரங்கள் மற்றும் ஏனைய இடங்களில் தற்போது துன்பப்படும் மக்களை வெவ்வேறு இடங்களுக்கு மாற்றிக்கொண்டிருக்காமல், அவர்களைக் கௌரவத்துடன் நடத்த வேண்டும். மிக முக்கியமாக, புதிய வீடுகளுக்கான காணிகளை அடையாளம் காணும் தீர்மானங்கள், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுடன் கலந்தாலோசிக்கப்பட்ட பின்னரே எடுக்கப்பட வேண்டும்.

8. பெண்களுக்கு சமமான காணி உரிமை:
காணி உரிமையுடைமையில் (Land ownership) பெண்களுக்குச் சமமான உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும்.

9. இடைக்கால வீடமைப்பு வசதிகள்:
காணி உரிமையுடன் கூடிய நிரந்தர வீடமைப்புத் தீர்வு கிடைக்கும் வரை, பொருத்தமான இடங்களில் இடைக்கால வீடுகள் (Transitional housing) உடனடியாக வழங்கப்பட வேண்டும். இந்த வீடுகள் அடிப்படை வசதிகளைக் கொண்டிருப்பதுடன், சர்வதேச மனிதாபிமானத் தரங்களுக்கு (SPHERE Standards) இணங்க அமைந்திருக்க வேண்டும்.

10. வாழ்வாதார இழப்பீடு மற்றும் சமமான அணுகுமுறை:
விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, வர்த்தகம் மற்றும் வாழ்வாதார இழப்புகளைக் கருத்திற்கொண்டு மலையகக் குடும்பங்களுக்கு அரசாங்க நிவாரணங்கள் மற்றும் நட்டஈடுகளை வழங்கும் போது, அவர்களின் விசேட இடர்நிலைகளைக் கையாளும் வகையில் வெறும் 'சமத்துவம்' (Equality) என்பதற்கு அப்பாற்பட்ட 'நீதியான' (Equitable) அணுகுமுறையை அரசாங்கம் பின்பற்ற வேண்டும்.

11. அரச நிறுவனங்களூடாகச் சேவை வழங்கல்:
இலங்கையின் ஏனைய பிரஜைகளைப் போன்றே, மலையகத் தமிழ் சமூகத்திற்கான நிவாரணங்கள் மற்றும் சேவைகள் பிரதேச செயலகங்கள், மாகாண சபைகள் மற்றும் பிரதேச சபைகள் ஊடாகவே வழங்கப்பட வேண்டும். இவற்றைத் தனியார் நிறுவனங்களுக்கோ அல்லது பெருந்தோட்ட மனிதவள அபிவிருத்தி அறக்கட்டளைக்கோ (PHDT) வழங்கக் கூடாது.

12. மொழி உரிமைகளை மதித்தல்:
மலையகத் தமிழ் மக்களின் மொழி உரிமைகள் மதிக்கப்பட வேண்டும். அனைத்து விண்ணப்பப் படிவங்கள், உத்தியோகபூர்வ அறிவிப்புகள் மற்றும் தொடர்பாடல்கள் தமிழ் மொழியில் வழங்கப்பட வேண்டும். அரச அலுவலகங்கள் இந்தக் குடும்பங்களுடன் அவர்களது தாய்மொழியிலேயே தொடர்புகொள்வதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

13. குறைதீர்க்கும் பொறிமுறை:
நிவாரணங்கள் மற்றும் நட்டஈடுகளைப் பெற்றுக்கொள்வதில் சிரமங்கள் அல்லது புகார்கள் இருக்குமாயின், அவற்றுக்கு உரிய நேரத்தில் தீர்வுகளை வழங்க பிரதேச, மாவட்ட மற்றும் தேசிய மட்டங்களில் முறையான 'குறைதீர்க்கும் பொறிமுறைகள்' (Grievance Redress Mechanisms) நிறுவப்பட வேண்டும்.

14. நீண்டகால உரிமைகளைப் பாதுகாத்தல்:
எந்தவொரு குறுகிய கால அனர்த்த நிவாரண நடவடிக்கைகளும், மலையகத் தமிழ் மக்களின் காணி மற்றும் வீட்டு உரிமைகளுக்கான நீண்டகாலக் கோரிக்கைகளுக்கோ அல்லது போராட்டங்களுக்கோ முரணானதாக அமையக்கூடாது.

15. உட்கட்டமைப்பு வசதிகளுக்கான பொறுப்பு: 
'தித்வா' சூறாவளியால் சேதமடைந்த தோட்டப் பாலங்கள், வீதிகள், படிக்கட்டுகள், பாதுகாப்புச் சுவர்கள் மற்றும் பொதுக் கட்டிடங்கள் உள்ளிட்ட பொது உட்கட்டமைப்பு வசதிகளைப் புனரமைக்கும் முழுப் பொறுப்பையும் அரசாங்கம் ஏற்க வேண்டும்.

உள்ளூராட்சி மன்றங்களுக்கு நிதி ஒதுக்கீடு செய்வதற்கும், தோட்டங்களுக்குள் உட்கட்டமைப்பு மேம்பாடுகளை மேற்கொள்வதற்கும் அனுமதிக்கும் சட்ட விதிகள் குறித்து அரசாங்கம் பிரதேச சபைகளுக்குத் தெளிவான அறிவுறுத்தல்களை வழங்க வேண்டும்.

இந்தச் செயல்பாடுகளில் உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் தலையிடுவதைத் தடுக்கும் சட்டங்கள் எதுவுமில்லை என்பதால், அது குறித்த தெளிவற்ற நிலையை அரசாங்கம் நீக்க வேண்டும்.

லயன் குடியிருப்புகள் அனைத்துமே அனர்த்தத்திற்கு உள்ளானவையே!

"பிரதமரிடமும் யோசனைகளை முன்வைத்துள்ளோம்" - ஜீவரத்னம் சுரேஷ்

மலையக மறுசீரமைப்புக்கான சிவில் அமைப்புகளின் ஒன்றியத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர் iPEN (Institute for People Engagement and Networking) நிறுவனத்தின் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளருமான ஜீவரத்னம் சுரேஷ், மலையக சமூகம் எதிர்நோக்கும் இக்கட்டான நிலை குறித்துத் தெரிவித்தார்:

 

"மலையக மக்கள் எவ்வளவு கேவலமாக நடத்தப்படுகிறார்கள் என்றால், பெரும்பாலான இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம்களில் குடிநீர் வசதி கூட இல்லை. நிவாரண மையங்களில் கூட எவ்வித நிவாரணமும் இல்லை. ஜனவரி முதலாம் திகதிக்குள் காணி மற்றும் வீடு வழங்கப்படும் என எமக்குக் கூறப்பட்டது.

அதற்கான திட்டங்கள் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் எதுவுமே நடக்கவில்லை. வீதிக்குத் தள்ளப்பட்ட நாங்கள், வீதியிலேயே தைப்பொங்கலைக் கொண்டாடி, 'நாங்கள் இன்னும் வீதியில்தான் இருக்கிறோம்' என்ற செய்தியை அரசாங்கத்திற்குச் சொன்னோம். ஆனால் யாரும் செவிசாய்க்கவில்லை.

சமீபத்தில் நான் பதுளையில் உள்ள இடம்பெயர்ந்தோர் முகாம் ஒன்றிற்குச் சென்றேன். அங்குள்ள மக்களுக்கு இப்போது 'சித்திரை புத்தாண்டுக்குள் நீதி கிடைக்கும்' எனப் புதியதொரு நம்பிக்கை ஊட்டப்பட்டுள்ளது. அந்த மக்கள் இப்போது அதையே எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றனர்."

சுற்றறிக்கை மற்றும் பாரபட்சம்:

"அனர்த்த நிவாரண சேவைகள் தொடர்பாக NDRSC/02/04/10 எனும் சுற்றறிக்கை வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய நிவாரணங்கள் மற்றும் நட்டஈடுகள் குறித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் அந்த நட்டஈடுகளை மலையக மக்கள் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. அந்த உரிமை எமக்கு மறுக்கப்படுகிறது. ஏனெனில் மலையக மக்கள் பெரும்பாலும் தோட்டங்களில் வாழ்கின்றனர்; அவர்களுக்குக் காணி உரிமை இல்லை.

மலையக மக்கள் வாழும் லயன் குடியிருப்புகள் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலானவை. கூரைத் தகடுகள் துருப்பிடித்துச் சிதைந்துள்ளன. அவை காற்றில் பறக்காமல் இருப்பதற்காக அதன் மேல் கற்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

வீட்டின் கூரையில் மேலதிக பாரம் ஏற்றப்பட்டிருந்தால் அல்லது அத்திவாரத்தில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டிருந்தால் அது 'பாதிக்கப்பட்ட வீடாக'க் கருதப்படும் என அந்தச் சுற்றறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.

அவ்வாறாயின், மலையகத்தில் அனர்த்தத்திற்கு உள்ளாகாத ஒரு லயன் குடியிருப்பைக்கூடக் காண முடியாது. ஆனால் மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கு வீடுகளுக்கான நட்டஈடு கிடைப்பதில்லை."

அரச அதிகாரிகளின் அலட்சியம்:

"பதுளை மாவட்டத்தின் எல்ல பிரதேச செயலகப் பிரிவில் உள்ள ஒரு முகாம் குறித்து நான் அதிகாரிகளிடம் கேட்டபோது, 'நீங்கள் தோட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், தோட்டம் அதைப் பார்த்துக்கொள்ளும்' என மிகத் தெளிவாகக் கூறினார்கள்.

இது குறித்து தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவ நிலையத்திடம் கேட்டால், 'நாங்கள் அது தொடர்பான சுற்றறிக்கையைத் தயாரித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்' என்கிறார்கள். அனர்த்தம் நிகழ்ந்து நான்கு மாதங்கள் கடந்தும் அவர்கள் இன்னும் சுற்றறிக்கை தயாரிப்பிலேயே இருக்கிறார்கள்."

மொழிப் பிரச்சினை:

"நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், இன்றுவரை நட்டஈடு பெறுவதற்கோ அல்லது வாடகை வீடுகளைப் பெறுவதற்கோ உரிய விண்ணப்பப்படிவங்கள் தமிழ் மொழியில் இல்லை.

குறைந்தது அரசாங்கம் வெளியிட்ட அனர்த்த நிவாரண சுற்றறிக்கைகூடத் தமிழில் வெளியிடப்படவில்லை. இவை அனைத்தையும் பார்க்கும்போது, எங்களை இந்த நாட்டின் பிரஜைகளாக ஏன் கருதுவதில்லை என்ற கேள்வி எழுகிறது."

"எங்களை ஏன் மாற்றான்தாய் மனப்பாங்குடன் நடத்துகிறீர்கள்?"

கேகாலை மாவட்டம், அரநாயக்க பிரதேச செயலகப் பிரிவிற்குட்பட்ட தோதல்ஓய (Dothaloya) தோட்டத்தில் வசிக்கும் செல்வராஜ் சதாசிவம், அங்குள்ள மக்களின் அவல நிலை குறித்து இவ்வாறு விவரித்தார்:

"கடந்த நவம்பர் 27 ஆம் திகதி நாடளாவிய ரீதியில் ஏற்பட்ட'தித்வா' சூறாவளியால் எமது பகுதி கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது. மலை சரிந்து விழுந்ததில் நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் பிரதான வீதி முழுமையாக அழிந்தது. சுமார் மூன்று மாதங்களாக நாம் எமது கிராமத்திற்குள்ளேயே முடக்கப்பட்டிருந்தோம். உண்மையைச் சொன்னால், உணவோ அல்லது மருந்து வகைகளோ வாங்குவதற்குக்கூட வெளியில் செல்ல வழியில்லாமல் இருந்தது. பேருந்து சேவைகள் எதுவும் இயங்கவில்லை.

இவ்வளவு பெரிய சேதம் ஏற்பட்ட போதிலும், அந்த நாட்களில் எம்மை வந்து பார்க்க எந்தவொரு அதிகாரியும் வரவில்லை. அரசாங்கத் தரப்பிலிருந்து எமது தோட்டத்து மக்கள் குறித்து யாரும் நலம் விசாரிக்கவில்லை. பாடசாலை செல்லும் பிள்ளைகள் எவரும் பாடசாலைக்குச் செல்ல முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால் நாம் ஒரு போராட்டத்தை நடத்தினோம். அதன் பின்னரே, வீதியில் சரிந்திருந்த மண்ணை அகற்றி நடப்பதற்காவது வழியை ஏற்படுத்தித் தந்தனர். ஆனால், பின்னர் பெய்த மழையில் அந்த வீதி மீண்டும் சேதமடைந்து போக்குவரத்து துண்டிக்கப்பட்டது.

தற்போது எமது தோட்டத்தில் 45 குடும்பங்களின் வீடுகள் 'அதி அபாயகரமானவை' என அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இதுவரையில் எந்தவொரு அரச அதிகாரியும் கிராமத்திற்கு வந்து அது குறித்து எமக்குத் தெளிவுபடுத்தவில்லை. நாம் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டுமானால் எங்கே செல்வது? எதிர்காலத்தில் வீடுகள் எவ்வாறு அமைத்துத் தரப்படும்? போன்ற அடிப்படைத் தகவல்கள் கூட வழங்கப்படவில்லை.

இது குறித்து நாம் பிரதேச செயலகத்தில் வினவியபோது, 'தோட்ட நிர்வாகம்தான் உங்களுக்கு வீடுகளை அமைத்துக் கொடுக்கும் பணிகளைச் செய்ய வேண்டும்' என்கிறார்கள். தோட்ட நிர்வாகத்திடம் கேட்டால், 'நாங்கள் உரிய இடங்களுக்கு, அமைச்சிற்கு அறிவித்துள்ளோம், அங்கிருந்து இன்னும் பதில் கிடைக்கவில்லை' என்கிறார்கள்.

அரசாங்கத்தால் வழங்கப்படும் என அறிவிக்கப்பட்ட 25,000 ரூபா கொடுப்பனவு கூட எமக்குக் கிடைக்கவில்லை. அதனைப் பெறச் சென்றபோது, தமக்குக் கிடைத்துள்ள சுற்றறிக்கையின்படி கையொப்பமிட முடியாது என கிராம உத்தியோகத்தர் கூறுகின்றார். இந்த 45 குடும்பங்களுக்கும் இதுவரை அரசாங்கத்திடமிருந்து எவ்விதக் கொடுப்பனவும் கிடைக்கவில்லை. ஜனாதிபதி கூறியது போன்று பாதிக்கப்பட்ட மலையக மக்களின் வீடுகளுக்கு நட்டஈடு கிடைக்கவில்லை.

நாங்களும் இந்த நாட்டில் வாழும் மனிதர்களே. நாங்கள் பிறந்தது இந்த நாட்டில் என்றால், உழைத்துக் கொடுப்பதும் இந்த நாட்டிற்கு என்றால், எங்களை ஏன் இவ்வளவு பாகுபாட்டுடன் நடத்துகிறீர்கள்? அனர்த்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மலையக மக்களுக்கும் ஏனைய மக்களுக்கு வழங்கப்படும் அனைத்துக் கொடுப்பனவுகளையும் வழங்குமாறு நாம் கோருகிறோம்."

பரந்த அளவிலான சீர்திருத்தம் அவசியம்!

மலையகத் தமிழ் சமூகம் நீண்டகாலமாக எதிர்கொண்டு வரும் இந்த அநீதியானது, ஒரு பேரிடர் காலத்தின் போது மாத்திரமன்றி, அவர்களின் அன்றாட வாழ்வின் அடையாளமாகவே மாறியுள்ளது. பெருந்தோட்டத் துறை ஊடாக நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்குப் பாரிய பங்களிப்பை வழங்கும் அவர்கள், அனர்த்தங்களின் போது கூட சமமான பிரஜைகளாகக் கருதப்படாமை ஒரு பாரதூரமான சமூகப் பிரச்சினையாகும்.

• சட்ட ரீதியான பொறுப்பு: இலங்கை சர்வதேச மனித உரிமைகள் உடன்படிக்கைகளில் ஒரு தரப்பாக இருக்கும் நிலையில், ICCPR (சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பற்றிய சர்வதேச உடன்படிக்கை) 26 வது பிரிவின் கீழ் தடை செய்யப்பட்டுள்ள "பாகுபாடு காட்டுதல்" (Discrimination) தொடர்வது, நாட்டின் தார்மீக மற்றும் சட்ட ரீதியான பொறுப்புக்கூறலுக்குப் பாரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.

• தேசிய ஒருமைப்பாடு: ஒரு பேரிடரின் போது அனைத்து இலங்கையர்களையும் ஒரே நாட்டின் சமமான உறுப்பினர்களாகக் கருதுவதே தேசிய ஒருமைப்பாட்டின் உண்மையான ஆரம்பப் படியாகும். இதனை நடைமுறைப்படுத்தத் தவறுவது நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கும் மனித உரிமைப் படிமத்திற்கும் பெரும் இழுக்கைத் தரும்.

• அரசின் கடமை: மலையகத் தமிழ் மக்களுக்கு நீதியை நிலைநாட்டுவது என்பது அவர்களின் துயரங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பது மாத்திரமல்ல; அது இலங்கையர்களாகிய நம் அனைவரினதும் சமத்துவத்தையும் ஒற்றுமையையும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு அடையாளமாகும்.

நீண்டகால அநீதியை முடிவுக்குக் கொண்டுவர உண்மையான சீர்திருத்தங்களை முன்னெடுப்பது அரசாங்கத்தினதும், சிவில் சமூகத்தினதும் பொறுப்பாகும்.