பொருளாதார மீட்சியில்லாத பொருளாதாரச் சுழற்சி: நெருக்கடியிலேயே தத்தளிக்கும் நாடு?

2028ஆம் ஆண்டில் இலங்கை மீண்டும் வெளிநாட்டுக் கடன் மீளச் செலுத்துதலில் சிக்கலை எதிர்கொள்ளும் என்றும், இதனால் அரசாங்கம் ஸ்திரமற்ற நிலையை அடையும் என்றும் அண்மைக்காலமாகப் பரவலாகப் பேசப்பட்டு வருகிறது.

2022ஆம் ஆண்டில் நாடு சந்தித்த கோரமான பொருளாதார நெருக்கடியின் கசப்பான அனுபவங்களும், அன்றைய பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு ரீதியான பலவீனங்கள் இன்றும் மாறாமல் இருப்பதும் இத்தகைய அச்சங்களுக்குக் காரணமாக அமைந்துள்ளன.

மறுபுறம், நாட்டின் தற்போதைய பொருளாதார முகாமைத்துவ அதிகார அமைப்புகள் இந்த அச்சங்களை முற்றாக நிராகரிக்கின்றன. பணவீக்கம் 2% ஆகக் குறைந்துள்ளமை, மத்திய வங்கியின் அந்நிய செலாவணி கையிருப்பு 6.5 பில்லியன் டொலர்களைத் தாண்டியுள்ளமை, வாகன இறக்குமதிக்கான அனுமதி உள்ளிட்ட இறக்குமதி தாராளமயமாக்கல் மற்றும் 2023 இல் சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) பரிந்துரைகளை முறையாகப் பின்பற்றியதன் மூலம் கிடைத்த சாதகமான விளைவுகள் ஆகியவற்றை அவர்கள் தங்களின் வாதங்களுக்கு ஆதாரமாகக் காட்டுகின்றனர். சில பொருளாதார நிபுணர்கள் 2027 இல் மீண்டும் ஒரு புதிய IMF பொருளாதார சீர்திருத்தத் திட்டத்திற்குச் செல்லுமாறு பரிந்துரைக்கின்றனர்.

இருப்பினும், 2022 இல் காணப்பட்ட பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு ரீதியான அடிப்படையான பலவீனங்கள் இன்றும் மாறாமல் தொடர்வதால், தற்போதைய சாதகமான முடிவுகள் வெறும் தற்காலிகமானவை என்றும், ஒரு சூறாவளியின் அமைதியைப் போன்ற அபாயகரமான நிலையை எட்டியுள்ளதாகவும் கருத வேண்டியுள்ளது.

எனவே, நாட்டின் அடிப்படைப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு பலவீனங்களை இனங்கண்டு, அவற்றைச் சீர்செய்வதை இலக்காகக் கொண்டு பொருளாதாரத்தை முகாமைத்துவம் செய்ய அரசாங்கங்கள் தவறியுள்ளமையை இந்தச் சிறு கட்டுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பொருளாதார முகாமைத்துவ முறையும் அதன் முக்கிய கருவிகளும்
பொருளாதார முகாமைத்துவம் என்பது நாட்டின் உற்பத்தி மற்றும் சந்தைச் செயற்பாடுகளில் அரசாங்கம் தலையிடும் ஒரு செயல்முறையாகும். இது மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மற்றும் நலன்புரி தொடர்பான இலக்குகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே முன்னெடுக்கப்படுகிறது. பொருளாதார முகாமைத்துவத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் பிரதான கருவிகளை நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்:

அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமான இயற்கை வளங்களின் பயன்பாடு:
நாட்டின் நிலப்பரப்பு மற்றும் சூழலியல் சார்ந்த அனைத்து இயற்கை வளங்களும் அரசாங்கத்திற்கே சொந்தமானவை. நாட்டின் உற்பத்திச் செயற்பாடுகளின் அளவு, பரம்பல் மற்றும் வளர்ச்சி என்பன, இந்த இயற்கை வளங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் மற்றும் பாதுகாக்கிறோம் என்பதிலேயே தங்கியுள்ளன.

அரசு நிதி முகாமைத்துவ ஏகபோகம்:
நவீன நாணயப் பொருளாதாரங்கள், அரசாங்கத்தின் 'ஃபியட்' (Fiat) நாணய ஏகபோகத்தின் அடிப்படையிலேயே இயங்குகின்றன. அரசாங்கத்தின் செலவினங்களே நாணய விநியோகத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன. உத்தியோகபூர்வ நாணயம் என்பது அரசாங்கத்தின் பணத்தை மீளச் செலுத்துவதற்கான வாக்குறுதியாகும்.

மத்திய வங்கியும் வர்த்தக வங்கிகளும் அரச பணப் பரிமாற்ற முறைமையின் அங்கங்களாகும். எனவே, பொருளாதாரத்தின் வளங்களைப் பயன்படுத்தி உற்பத்திச் செயற்பாடுகளை விரிவுபடுத்துவதற்கான அரச பண விநியோக அதிகாரத்திற்கு எல்லையே இல்லை.

வரி மற்றும் கடன் கருவிகள் மூலம், நாட்டின் அரசாங்கச் செலவினங்கள் வாயிலாகப் புழக்கத்தில் உள்ள மேலதிக பண விநியோகம் உறிஞ்சப்படுகிறது.

இதற்காக வரி விகிதங்களும் வட்டி விகிதங்களும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த விகிதங்களின் கலவையானது நாட்டின் பணவீக்கம், பொருளாதார வளர்ச்சி வீதம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு விகிதம் ஆகியவற்றைத் தீர்மானிக்கிறது.

இவை அனைத்தும் அரசாங்கத்தின் அரசியல் ரீதியான தெரிவுகளாகும். எனவே, அரச பணக் கருவிகள் மூலம் நாட்டின் உற்பத்திச் செயற்பாடுகளை வழிநடத்தும் ஏகபோக அதிகாரம் அரசாங்கத்திடமே உள்ளது.

அரச நிறுவனங்கள் மற்றும் சந்தை ஒழுங்குமுறை: பொருளாதார முகாமைத்துவத்தின் கள எதார்த்தம்
அரச நிறுவனங்கள் (State-Owned Enterprises - SOEs):
அரசாங்கத்தால் முன்னெடுக்கப்படும் பண்டங்கள் மற்றும் சேவைகளின் உற்பத்தியில் ஈடுபடும் வணிக நிறுவனங்களே அரச நிறுவனங்களாகும். பொருளாதாரத்திற்கும் பொதுமக்களின் நலன்புரிக்கும் அவசியமான உற்பத்திச் செயற்பாடுகள் மற்றும் சந்தைகளை நேரடியாகக் கட்டுப்படுத்தும் வல்லமை இந்த நிறுவனங்களிடம் உள்ளது. அரசாங்கத்திடமிருந்து அவற்றுக்குக் கிடைக்கும் பாதுகாப்பு மற்றும் நிதி அதிகாரமே இதற்குக் காரணம்.

சந்தை ஒழுங்குமுறைகள் (Market Regulations):
சந்தை ஒழுங்குமுறைச் சட்டங்கள் மூலம், எந்தவொரு உற்பத்திச் செயற்பாட்டையும், அதனுடன் தொடர்புடைய சந்தைகளையும் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் அரசாங்கத்திடம் உள்ளது. வணிக உரிமங்கள், நிபந்தனைகளை விதித்தல், கண்காணிப்பு மற்றும் தண்டனைகள் போன்ற வழிமுறைகள் மூலம் இந்த ஒழுங்குமுறை மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

அந்நியச் செலாவணி, இறக்குமதி மற்றும் ஏற்றுமதி சந்தைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும் இதில் அடங்கும். எனவே, தற்கால உலகில் 'சுதந்திரச் சந்தை' (Free Market) என்பது நடைமுறையில் சாத்தியமற்ற ஒன்றே.

இந்த அரசக் கருவிகள் எந்த விகிதத்தில், எந்த அளவில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது அரசாங்கத்தின் அரசியல் தீர்மானத்தைப் பொறுத்தது. வளர்ந்த நாடுகள் அந்த நிலையை அடைந்திருப்பது இத்தகைய அரசியல் தீர்மானங்களின் விளைவாகவே ஆகும்.

ஒட்டுமொத்தமாக, ஒரு அரசாங்கத்தின் பொருளாதார முகாமைத்துவத் திறன் என்பது அது பயன்படுத்தும் கருவிகளைப் பொறுத்ததல்ல; மாறாக, அத்தகைய கருவிகள் மூலம் பொதுமக்களின் இலக்குகள் எந்தளவு நிறைவேற்றப்படுகின்றன என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது.

இருப்பினும், அரசியல்வாதிகள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காகத் தேர்தல்களின் போது பொதுமக்களுக்கு வளமான எதிர்காலத்தை வாக்குறுதியாக அளித்தாலும், மேற்சொன்ன அரசு கருவிகளைப் பயன்படுத்தி எவ்வித இலக்கு சார்ந்த திட்டங்களையும் அவர்கள் முன்வைப்பதில்லை.

எனவே, ஒவ்வொரு அரசாங்கமும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பின்னர், தற்போதுள்ள அதே பொருளாதார முகாமைத்துவ முறைமைக்குள்ளேயே தமது ஆட்சிக் காலத்தைக் கழிப்பது ஒன்றும் இரகசியமான விடயமல்ல.

பொருளாதார முகாமைத்துவத்திற்குப் பொருளாதாரவியல் (Economics) அவசியமா?
எந்தவொரு அரசாங்கத்திற்கும் ஆதரவான அல்லது எதிரான பொருளாதார நிபுணர்கள் இருந்தாலும், பொருளாதார முகாமைத்துவத்திற்குப் பயன்படுத்தக்கூடிய தனித்துவமான ஒரு 'பொருளாதார அறிவியல்' என்ற ஒன்று இல்லை என்பதே கசப்பான உண்மை.

பொருளாதாரவியல் என்பதன் வரையறை:
அடிப்படையில், அரசாங்கத்தின் தலையீடு இல்லாத சுதந்திரச் சந்தையில், ஒரு உற்பத்தியாளர் தனது இலாபத்தை எவ்வாறு உச்சப்படுத்துகிறார், ஒரு நுகர்வோர் தனது பயனை எவ்வாறு உச்சப்படுத்துகிறார், விநியோகத்திற்கும் (Supply) தேவைக்கும் (Demand) இடையிலான சமநிலையின் மூலம் சந்தை விலை எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படுகிறது போன்றவற்றை பல்வேறு அனுமானங்களின் கீழ் எதிர்வுகூறும் ஒரு துறையே பொருளாதாரவியல் ஆகும். இது விநியோகிப்பாளர்கள் மற்றும் நுகர்வோரின் தர்க்கரீதியான நடத்தைகளை விவரிக்கும் ஒரு மனித தத்துவமாகும்.

பேரியல் பொருளாதாரவியல் (Macroeconomics):
நாட்டின் மொத்த விநியோகம் மற்றும் நுகர்வோர் உள்ளடங்கிய ஒட்டுமொத்த சந்தையின் நடத்தையை எதிர்வுகூறும் வகையில் 'பேரியல் பொருளாதாரவியல்' பரிணமித்துள்ளது.

இருப்பினும், அரசாங்கங்களின் தலையீட்டினால் சந்தையின் தேவை, விநியோகம் மற்றும் விலைகள் என்பவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்களால், உண்மையான பொருளாதார முடிவுகள் இந்த எதிர்வுகூறல்களுக்கு முற்றிலும் மாறாகவே அமைகின்றன.

பொருளாதாரக் கல்வியின் யதார்த்தம்:
பொருளாதாரத் துறையில் பட்டங்கள் பெறுவதென்பது, இத்தகைய கற்பனையான எதிர்வுகூறல்களை மனப்பாடம் செய்வதிலும், புதிய கற்பனைத் திட்டங்களை உருவாக்குவதிலுமே கழிகிறது. பொதுமக்களின் உண்மையான பொருளாதாரச் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதில் அவற்றுக்கு எவ்வித முக்கியத்துவமும் இல்லை.

எனவே, ஒரு அரசாங்கம் அவ்வப்போது நிர்ணயிக்கும் பொதுவான பொருளாதார இலக்குகளை அடைவதற்கு, பொருளாதாரத்தை எவ்வாறு முகாமைத்துவம் செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கும் எந்தவொரு பொருளாதாரவியல் பாடமும் கிடையாது.

எனவே, அரசாங்கங்களுக்கு ஆதரவாகவோ அல்லது எதிராகவோ இருக்கும் பொருளாதார நிபுணர்களின் ஒரே கடமை, அரச பொருளாதார முகாமைத்துவக் கருவிகள் குறித்த அனுமானங்களை முன்வைப்பதும், தங்கள் சொந்தக் கருத்துகளைத் தெரிவிப்பதுமே ஆகும்.

இங்கு பல பொருளாதார நிபுணர்கள் கடந்த கால பொருளாதாரத் தரவுகள் மற்றும் புள்ளிவிவரங்களைக் கொண்டு விவாதிப்பதைக் காணலாம். இதனால் தான், ஒரு பொருளாதார நிபுணர் ஒரு கொள்கையை 'சிறந்தது' என்று கூறும்போது, மற்றுமொரு நிபுணர் அதனை மிகக்கடுமையாக விமர்சிப்பது வழக்கமான ஒன்றாகிவிட்டது.

இறுதியாக, அரச பொருளாதார முகாமையாளர்கள் தங்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கும் பொருளாதார நிபுணர்களைக் காட்டித் தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், மக்களால் வழங்கப்பட்ட அதிகாரமும், அதற்கான முழுப் பொறுப்பும் சட்டரீதியாக அவர்கள் வசம் மட்டுமே உள்ளது.

இலங்கை பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும் பிரதான கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயங்கள்

பொருளாதாரம் ஸ்திரமடைந்துள்ளதாகவும், வளர்ச்சிப் பாதையில் உள்ளதாகவும், அதிர்ச்சிகளைத் தாங்கும் திறன் கொண்டதாகவும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் தரவுகளைக் கொண்டு முன்வைப்பது வழமையான ஒன்றே.

இருப்பினும், நாட்டின் உற்பத்தி மற்றும் சந்தைச் செயற்பாடுகள், பொருளாதார முகாமைத்துவக் கட்டமைப்பு மற்றும் அவ்வப்போது தோன்றும் நெருக்கடிகளை உற்று நோக்கும்போது, இலங்கை பொருளாதாரம் பல கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயங்களை எதிர்கொண்டுள்ளதும், அவை கடந்த சில தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்துள்ளதும் தெளிவாகிறது.

பொருளாதார முகாமைத்துவ முறைமையில் காணப்படும் கட்டமைப்பு ரீதியான பலவீனங்களே இத்தகைய அபாயங்களுக்குப் பிரதான காரணமாகும். அவற்றில் முக்கியமான ஆறு காரணிகளில் முதல் மூன்றினை கீழே காண்போம்:

அரச நிதி மற்றும் வரவு செலவுத் திட்ட அதிகாரத்தை இலக்கங்களைக் கொண்டு கட்டுப்படுத்துதல்

நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (GDP) சதவீதமாக அரச செலவினங்கள், வருமானம், வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை மற்றும் கடன்களுக்கு எல்லைகளை விதித்தல் இதனுள் அடங்கும்.

2023 முதல், சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) நிபந்தனைகளின் கீழ் இந்த எல்லைகள் மேலும் இறுக்கப்பட்டுள்ளன. நவீன நாணயப் பொருளாதாரத்தில், உற்பத்தி மற்றும் சந்தைச் செயற்பாடுகளுக்குத் தேவையான உள்ளூர் பணத்தை உருவாக்குவதற்கும் விநியோகிப்பதற்கும் அடிப்படையாக அமைவது அரசாங்கத்தின் வரவு செலவுத் திட்டச் செயற்பாடுகளே ஆகும்.

இத்தகைய வெளிப்படையான இலக்குகளை (External targets) வைத்து வரவு செலவுத் திட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது என்பது, ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தின் உற்பத்தி, சந்தைச் செயற்பாடுகள் மற்றும் 'மல்டிப்ளையர்' (Multiplier) விளைவுகளைச் சுருக்குவதற்குச் சமமாகும்.

இது நாட்டின் உற்பத்தித் திறன், வளப் பயன்பாடு, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் மக்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை செயற்கையாகக் கட்டுப்படுத்துவதாகும். எனவே, இந்த எல்லைகளை நீக்கி, அரச நிதி சுதந்திரம் (Fiscal Sovereignty) கிடைக்கும் வரை, வளப் பயன்பாட்டிலோ அல்லது மக்களின் வாழ்க்கைத்தரத்திலோ நிரந்தரமான வளர்ச்சியை எதிர்பார்க்க முடியாது.

பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த மத்திய வங்கி கையாளும் யதார்த்தமற்ற இறுக்கமான நாணயக் கொள்கை

பணவீக்கம் என்பது அதிகப்படியான பணப்புழக்கத்தின் விளைவு என்ற பழைய கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், அரசாங்கத்திடமிருந்து சுயாதீனமாக மத்திய வங்கி வட்டி விகிதங்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இதற்காக 2023 இல் மத்திய வங்கிக்கு முழுமையான சட்ட ரீதியான சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இருப்பினும், மத்திய வங்கியால் மட்டுமே பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதற்கு எந்தவொரு நாட்டிலும் ஆராய்ச்சி ரீதியான ஆதாரங்கள் இல்லை. மாறாக, அரசாங்கத்தின் விலைக்கட்டுப்பாடுகள் மூலமே பணவீக்கம் கட்டுப்படுத்தப்படுவதை நாம் காண்கிறோம். இந்தச் சூழலில், மத்திய வங்கியின் நாணயக் கொள்கைகள் உற்பத்திச் செயற்பாடுகளுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன:

அரச கடன் மேலாண்மை:
வட்டி விகிதக் கொள்கை அரச பிணையங்களை (Government Securities) அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால், அரச கடன் செலவைக் கட்டுப்படுத்துவதில் அரசாங்கம் தோல்வியடைகிறது. இதனால் மேக்ரோ பொருளாதார இலக்குகளுக்காக அரச செலவினங்களை முகாமைத்துவம் செய்வதில் சிக்கல் எழுந்து, அரசு நிதிக்கும் மத்திய வங்கி நிதிக்கும் இடையில் முரண்பாடுகள் ஏற்படுகின்றன.

துறைசார் கடன் விநியோகம் இன்மை:
வங்கிப் பயிற்சிகளைச் சந்தைக்கே விட்டுவிடுவதால், அதிக இலாபமீட்டும் துறைகளுக்கு மட்டுமே கடன் வசதிகள் கிடைக்கின்றன. உற்பத்திச் செயற்பாடுகளுக்குத் தேவையான கடன் மற்றும் பணத்தை துறைசார் அடிப்படையில் விநியோகிக்கும் கொள்கை மத்திய வங்கியிடம் இல்லை.

வட்டி விகிதத்தின் பங்கு:
வட்டி விகிதம் என்பது பண்டங்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு அன்றாடக் கருவி அல்ல; மாறாக வளங்களை நீண்ட கால அடிப்படையில் உற்பத்திச் செயற்பாடுகளுக்காக விநியோகிக்கும் ஒரு கருவியாகும். நாட்டின் நீண்டகால வளர்ச்சிக்கான நிலையான நாணயக் கொள்கை மத்திய வங்கியிடம் இல்லாதது ஒரு பாரிய கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயமாகும்.

வெளிநாட்டுக் கடன்கள் மூலம் அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பை நிர்வகித்தல்

இலங்கை அவ்வப்போது எதிர்கொள்ளும் அந்நியச் செலாவணி மற்றும் கடன் நெருக்கடிகளுக்கு இதுவே மூல காரணமாகும்:

அரசாங்கம் தொடர்ச்சியாகப் பெறும் வெளிநாட்டுக் கடன்களின் டொலர்களைக் கொண்டு மத்திய வங்கியின் அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பை நிர்வகித்தல் மற்றும் அந்த டொலர்களுக்காகப் புதிய உள்ளூர் பணத்தை அச்சிடுதல்.

அந்த கையிருப்பிலிருந்து டொலர்களை வங்கிகளுக்கு வழங்குவதன் மூலம் டொலர் பரிமாற்ற விகிதத்தைச் செயற்கையாகக் குறைத்து வைத்திருத்தல்.

குறைந்த பரிமாற்ற விகிதத்தின் மூலம் கடன் சேவைச் செலவு மற்றும் இறக்குமதிச் செலவைக் குறைத்து, உற்பத்திச் செலவையும் பணவீக்கத்தையும் செயற்கையாகக் கட்டுப்படுத்துதல்.

கடன் முதிர்வுக் காலம், செலவு மற்றும் அபாயங்களைக் கருத்திற்கொண்டு, பொருளாதாரத் தேவைகளுக்கேற்ப வெளிநாட்டு நாணயக் கையிருப்பை உருவாக்குவதற்கான முறையான கொள்கை கட்டமைப்பு மத்திய வங்கியிடம் இல்லை.

இலங்கை பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும் எஞ்சிய கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயங்கள் மற்றும் சவால்கள் குறித்த உங்கள் கட்டுரையின் தொடர்ச்சியை, இலங்கைத் தமிழ் ஊடக நடைக்கேற்ப கீழே மொழிபெயர்த்துள்ளேன்:

பொருளாதாரத்தின் கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயங்கள்: தொடர்ச்சி

டொலர் மயமாக்கலின் ஆபத்து மற்றும் அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு குறித்த தெளிவற்ற நிலை (தொடர்ச்சி)

வெளிநாட்டுக்கடன் வழங்கல் தொடரும் வரை பொருளாதாரம் ஸ்திரமாகத் தோன்றும். ஆனால், கடன் வழங்கலில் தடங்கல் ஏற்படும் தருணத்தில், அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு வீழ்ச்சியடைந்து, நாணய மாற்று வீதம் அதிகரித்து பொருளாதாரம் ஸ்திரமற்ற நிலையை அடையும்.

2022 ஏப்ரலில் ஏற்பட்ட கடன் தவணை மீறல் (Debt Default), அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு முற்றாகக் கரைந்ததன் நேரடி விளைவாகும். இத்தகைய பொருளாதார முகாமைத்துவ முறைமை தொடருமானால், எதிர்காலத்திலும் இத்தகைய நெருக்கடிகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது.

புதிய மத்திய வங்கிச் சட்டத்தின்படி, அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு மற்றும் நாணய மாற்று வீதத்தைப் பேணுவதற்கான பிரத்தியேகமான தேசிய இலக்குகளோ, சட்டபூர்வமான பொறுப்புக்களோ மத்திய வங்கிக்கு இல்லை. வெளிநாட்டு நாணயம் என்பது மத்திய வங்கியின் ஒரு சாதாரண வர்த்தகப் பிரிவாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

இதனால், அரசாங்கத்தின் வெளிநாட்டுக் கடன் தவணைகளைச் செலுத்துவதற்குத் தேவையான டொலர்களை வழங்க மத்திய வங்கி மறுத்தால், அரசாங்கம் மீண்டும் கடன் தவணை மீறலுக்கு உள்ளாக நேரிடும்.

அதேபோல், உள்ளூர் நாணயத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கையை மக்கள் இழந்து வருவதால், டொலர்களைப் பயன்படுத்தும் 'டொலர் மயமாக்கல்' (Dollarization) அதிகரித்து வருகிறது. இது நாட்டின் நாணயக் கொள்கை சுதந்திரத்தைச் சிதைப்பதோடு, நீண்டகாலப் பொருளாதார முகாமைத்துவத்திற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாகவும் அமைகிறது.

உண்மையான பொருளாதார உற்பத்தியில் பற்றாக்குறை

நவீன திறந்த பொருளாதார முறைமையில், இறக்குமதி மற்றும் கடன் மீளச் செலுத்துதல் ஆகியவற்றைச் சமாளிக்க டொலர் போன்ற உலகளாவிய நாணயங்களின் கையிருப்பு அத்தியாவசியமானது. இத்தகைய கையிருப்பு நிலையானதாக இருக்க வேண்டுமானால், நாட்டின் 'மூர்ச்ச' (Real) உற்பத்திச் செயற்பாடுகள் வெளிநாட்டு நாணய உபரியை ஈட்டித் தரக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.

ஆனால், கடந்த சில தசாப்தங்களாக இலங்கையின் பொருளாதார முகாமைத்துவத்தின் முக்கிய தூணாக இருப்பது வெளிநாட்டுக் கடன்களே அன்றி, உற்பத்திச் செயற்பாடுகள் அல்ல. கடன்கள் கிடைக்கும் வரை நாட்டைச் சிறப்பாக நடத்துவது போன்ற மாயையை இந்த முறைமை உருவாக்குகிறது. நிலையான உற்பத்தித் துறை கட்டமைப்பை உருவாக்கத் தவறியமை நாட்டின் மிகப்பெரிய கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயமாகும்.

மக்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை மேம்படுத்தும் முறையான பொறிமுறை இல்லாமை

அரசாங்கங்கள் அவ்வப்போது ஏற்படும் சந்தை நெருக்கடிகளைச் சமாளிக்கவும், நாணய மாற்று வீதம், பணவீக்கம் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சி வீதம் போன்ற சில இலக்கங்களைச் செயற்கையாகச் சீர்செய்யவும் மட்டுமே கொள்கைக் கருவிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. இவை பெரும்பாலும் அரசியல் ரீதியான புகழைத் தக்கவைக்கும் நோக்கத்தில் மேற்கொள்ளப்படுபவை.

மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் என்பது அரச வளங்கள் மற்றும் சந்தை ஒழுங்குமுறைகள் மூலம் நீண்டகால அடிப்படையில் திட்டமிடப்பட வேண்டிய ஒரு விடயமாகும். ஆனால், தற்போதுள்ள 'நவ-தாராளவாத' (Neoliberal) சந்தை மாதிரியால், அரச வளங்கள் ஒரு சிறிய வர்த்தகப் பிரபுக்கள் வர்க்கத்திடம் மட்டுமே குவிந்துள்ளன.

இதனால், பொருளாதார நன்மைகள் கீழ்மட்ட மக்களுக்குச் சென்று சேரும் வீதம் (Trickle-down effect) மிகவும் குறைவாக உள்ளது. இது சமூக ஏற்றத்தாழ்வை அதிகரிப்பதோடு, நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கு ஒரு பாரிய கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயமாகவும் உருவெடுத்துள்ளது.

எந்தவொரு அரசியல் தலைவரும் இந்த அடிப்படைப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புச் சிக்கலைத் தீர்க்கும் வகையில் புதிய முகாமைத்துவ மாதிரிகளை முன்வைப்பதில்லை என்பது வேதனையான உண்மையாகும்.

இலங்கை மத்திய வங்கியின் முன்னாள் பிரதி ஆளுநர் பி. சமரசிரி அவர்கள் எழுதிய பொருளாதார ஆய்வுக் கட்டுரையின் இறுதிப் பகுதியை, ஊடக நடைக்கேற்ப கீழே மொழிபெயர்த்துள்ளேன்:

பொருளாதாரத்தின் ஆறாவது அபாயம் மற்றும் நிறைவுரை: இலங்கை எதிர்நோக்கும் சவால்கள்

புவிசார் அரசியல் சூழலைத் திட்டமிட்டுப் பயன்படுத்தாமை:

இலங்கை உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஒரு பங்காளியாக இருப்பதால், நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் வாழ்க்கைத்தர மேம்பாட்டிற்கு உள்நாட்டு அரசியல் கொள்கைகள் மட்டுமன்றி, உலகளாவிய அரசியல் சூழலும் மிக முக்கியமானது. இதற்காக ஏனைய நாடுகளுடன் கையெழுத்திடப்படும் வர்த்தக உடன்படிக்கைகள் மிக முக்கியமானவை.

ஆனால், நமது தலைவர்கள் வெளிநாட்டுத் தலைவர்களுடன் அவ்வப்போது மேற்கொள்ளும் தற்காலிகமான தனிப்பட்ட நட்புறவுகளின் அடிப்படையில் வர்த்தக உடன்படிக்கைகளைச் செயற்படுத்த முற்படுவது பாரிய கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயமாகும்.

நாட்டின் வளங்கள் மற்றும் பொருளாதார இலக்குகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு நீண்டகால வர்த்தக உடன்படிக்கைகளை முன்னெடுப்பதற்குப் பதிலாக, வெளிநாட்டு உதவிகளைச் சார்ந்திருக்கும் 'ஏழ்மை மனப்பாங்கு' (Poor mentality) ஆபத்தானது.

இத்தகைய உடன்படிக்கைகள் பொதுமக்களின் நலனுக்காக அன்றி, அரசியல் அனுசரணையாளர்களுக்குச் சாதகமான வணிக வாய்ப்புகளைச் செய்து கொடுப்பதற்காகவே கையெழுத்திடப்படுவதாகப் பரவலான குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன.

பொருளாதாரத்தின் கட்டமைப்பு ரீதியான அபாயங்களை இனங்கண்டு, அவற்றைச் சீர்செய்யும் எந்தவொரு தெளிவான அரசியல் தரிசனமும் இன்றுவரை முன்வைக்கப்படவில்லை.

தற்போதுள்ள பொருளாதார முகாமைத்துவ முறைமையின் கீழ், எந்நேரமும் பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்படலாம். நாட்டின் பொருளாதாரம் டொலர்களைச் சார்ந்தே இருப்பதால், டொலர் கடன் வழங்கல் முடங்கும் போதெல்லாம் நெருக்கடிகள் மையம் கொள்கின்றன.

மறுசீரமைக்கப்பட்ட வெளிநாட்டுக் கடன்களை 2028 முதல் மீளச் செலுத்தத் தொடங்கும்போது, புதிய கடன் வழங்கல் நீரோட்டம் அவசியமாகும். 2027இல் மீண்டும் ஒரு IMF திட்டத்திற்குச் செல்லத் துடிப்பது இதனாலேயே ஆகும்.

அரசாங்கத்திற்கு டொலர் கடன் கிடைக்கும் வரை, அவ்வப்போது பொருளாதார அதிர்வுகள் ஏற்பட்டாலும், அரசாங்கம் முற்றாக வீழ்ச்சியடையும் அளவிலான ஒரு நெருக்கடி 2028க்கு முன்னரோ பின்னரோ ஏற்பட வாய்ப்பு குறைவு. எனவே, நெருக்கடியின் மையத்தைப் (Crisis nucleus) பாதுகாப்பதே அரசாங்கத்தின் தலையாய கடமையாக உள்ளது.

சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) இலக்குகளைப் பூர்த்தி செய்யலாமே தவிர, பொதுமக்களுக்குப் பயனளிக்கும் நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சியை அல்லது ஸ்திரத்தன்மையை இந்த முறைமையால் வழங்க முடியாது.

தற்போது அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப்பின் தீவிர வர்த்தகப் பாதுகாப்புவாதக் கொள்கைகளால் (Protectionism) உலகப் பொருளாதாரம் பெரும் குழப்பத்தைச் சந்தித்து வருகிறது. இத்தகைய சூழலில், IMF மற்றும் உலகளாவிய டொலர் விநியோகத்தின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. இத்தகையதொரு இக்கட்டான நிலையில், இலங்கை பொருளாதாரம் எங்கே கொண்டு செல்லப்படும் என்பது எவராலும் கணிக்க முடியாத ஒன்றாகவே உள்ளது.

(குறிப்பு: தற்போதைய பொருளாதார நெருக்கடிகள் மற்றும் மக்கள் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்களுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கான ஒரு விவாதத்தை ஊக்குவிக்கும் நோக்கில், முன்னாள் மத்திய வங்கிப் பிரதி ஆளுநர் பி. சமரசிரி அவர்களால் இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. இது அவரது சொந்தக் கருத்துக்களாகும்.)