அனைவரும் பேசிக்கொள்ளும் பொம்மைகளுக்கு ஊசி குத்தும் வழக்கம் என்ன?

விஹாரமாதேவி பூங்காவில் நடைபெற்ற சடங்கு குறித்த செய்தி அடுத்த நாள் ஊடகங்கள் ஊடாக வெளியானது. மகாசோன் சமயம் தொடர்பான குறித்த சடங்கின் போது மண்ணால் உருவாக்கப்பட்ட மனித உருவமொன்றுக்கு ஊசிகள் குத்தப்பட்டதாக 'டெய்லி மிரர்' (Daily Mirror) மற்றும் 'யாழ்ப்பாணம் மானிட்டர்' (Jaffna Monitor) ஆகிய ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டிருந்தன.

இச் செய்தியை வாசிக்கும் கணத்தில் பலரது மனங்களிலும் பரிச்சயமான காட்சியொன்று தோன்றியிருக்கும். சிறிய பொம்மையொன்றை வைத்திருக்கும் நபர் ஒருவர் அதற்கு ஊசிகளைக் குத்துகிறார். அதேவேளை தூரத்தே இருக்கும் மற்றொரு நபர் வேதனையில் கத்துகிறார். நிஜ வாழ்வில் இவ்வாறானதொரு சம்பவம் இடம்பெற முடியுமா என்பது வேறொரு கேள்வியாகும். எனினும் உலகின் பிரபலமான திகில் சினிமாக்கள், தொன்மங்கள் மற்றும் மந்திரக் கதைகள் என்பவற்றில் இவ்வாறான உருவம் பத்தாண்டு காலமாக மனித மனங்களில் வாழ்ந்துகொண்டு வருகிறது.

அவ்வாறாயின், பொம்மை ஒன்றுக்கு அல்லது மனிதனைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உருவமொன்றுக்கு ஊசிகளைக் குத்துவதன் மூலம் மற்றொரு நபருக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியும் என்ற கருத்து எங்கு தோன்றியது? இது வெறும் சினிமா உருவாக்கிய பயங்கரமான கற்பனையா, அல்லது இதன் வேர்கள் பழைய ஜனநம்பிக்கைகள் மற்றும் சடங்குகளுக்குள் மறைந்துள்ளதா?

இக் கேள்விக்கு விடை தேடும் போது நமக்குக் கிடைப்பது பேய் பொம்மைகள், இந்தியத் திகில் திரைப்படங்கள், மேற்கத்தேய மந்திரக் கதைகள் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு அப்பால் செல்லும் உருவ-மந்திரச் சடங்குகளைக் கொண்ட மிகப்பெரிய கலாச்சார வரலாறாகும்.

விஹாரமாதேவி பூங்காவில் நடைபெற்ற யாத்துகர்மை

விஹாரமாதேவி பூங்காவில் இடம்பெற்ற சம்பவம் வெளிநாட்டுத் திரைப்படமொன்றிலிருந்து அல்லது வேறு நாட்டின் சடங்கொன்றிலிருந்து நேரடியாகப் பெறப்பட்ட செயற்பாடு என்பதற்குச் சான்றுகள் இல்லை. அதன் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள இலங்கையின் சாந்திகர்மப் பாரம்பரியம், உலகிலுள்ள உருவ-மந்திரங்கள் தொடர்பான ஜனநம்பிக்கைகள் மற்றும் அவை சினிமாவில் பரிணமித்த விதங்கள் என்பவற்றைத் தனித்தனியே ஆராய வேண்டும்.

ஊடகச் செய்திகளுக்கு அமைவாக, இச்சடங்கு சிறைச்சாலையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள போதக ஞானசார தேரரை விடுதலை செய்யக் கோரி நடைபெற்ற சத்தியாக்கிரகம் நடைபெற்ற இடத்திலேயே நடத்தப்பட்டிருந்தது. அதற்காக மாத்தறைப் பகுதியில் இருந்து பாரம்பரிய சாந்திகர்மக் கலைஞர்கள் வரவழைக்கப்பட்டிருந்தனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அறிக்கைகளில் அதிக கவன ஈர்ப்பைப் பெற்ற விடயமாக அமைந்தது மண்ணால் தயாரிக்கப்பட்ட மனித உருவத்திற்கு ஊசிகளைத் குத்துவதாகும். ஏற்பாட்டாளர்களின் கூற்றுப்படி, இச்செயற்பாடு நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் தீய சக்திகளைத் தோற்கடித்தல், நீதியை நிலைநாட்டுதல் மற்றும் நாட்டின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு பெற்றுக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்ட சடங்கின் ஒரு பகுதியாக முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது.

சாந்திகர்மங்களும் கொடிவினைகளும்

இங்கு ஒரு முக்கியமான வித்தியாசத்தை அடையாளம் காண வேண்டும். இலங்கை ஜனம்பரம்பரியங்களில் மகாசோன் சமையம், பல்வேறு சாந்திகர்மங்கள் மற்றும் ஒரு நபருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட சூனியங்கள் அல்லது கொடிவினைகள் என்பவை ஒரே விடயமல்ல. அவற்றின் நோக்கங்கள், செயற்பாடுகள் மற்றும் கலாச்சார அர்த்தங்கள் வெவ்வேறாக இருக்கலாம். எனவே, களிமண் உருவத்திற்கு ஊசிகள் குத்தப்பட்டமை மாத்திரத்திற்காகச் சடங்கு முழுவதையும் சூனியம் என அழைப்பது சரியல்ல.

எவ்வாறாயினும், இக் கடுகுக் குத்தும் வழக்கம் நமது நாட்டின் மாத்தறை உள்ளிட்ட ரூහුணு பிரதேசத்தின் சாந்திகர்மங்களில் கொடிவினையாக, இல்லையேல் சூனியமாகக் கருதப்படுகிறது. இது மிகவும் இரகசியமாக மேற்கொள்ளப்படுவதுடன், இவ்வாறே குறித்த நபரை முன்னிறுத்தி நச்சு ஊசிகள் குத்தப்பட்ட பின்னர் சம்பந்தப்பட்ட நபரின் கை கால்கள் முடங்கி அழிந்துபோகும் என நம்பப்படுகிறது.

ஐக்கிய இராச்சியத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஊசி குத்தப்பட்ட பழங்காலப் பொம்மை

எவ்வாறாயினும், இக்காட்சியைக் கண்ட பலருக்கும் உலகின் பல்வேறு நாடுகளிலும் பரவலாக உள்ள பொம்மைகளுக்கு ஊசிகளைக் குத்தி பில்லி சூனியம் செய்யும் கதைகள் நினைவுக்கு வருவது ஆச்சரியத்திற்குரியதல்ல.

கிரீஸ் மற்றும் எகிப்திலிருந்து கண்டெடுக்கப்படும் பழங்காலச் சான்றுகள்

இச்சடங்கின் ஆரம்பம் நிகழ்ந்த குறிப்பிட்ட தேதியோ அல்லது அதனை முதன்முதலில் செய்த ஒரே நாடோ அடையாளம் காணப்படவில்லை. எனினும் மனிதனை அல்லது எதிரியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உருவத்தைப் பயன்படுத்தி அமானுட தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முயன்றமைக்கான சான்றுகள் பண்டைய உலகிலிருந்து கிடைக்கின்றன.

பண்டைய கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய சமூகங்களில் நபர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சிறிய உருவங்களைப் பயன்படுத்திப் பிணைத்து வைக்கும் மற்றும் சாபமிடும் சடங்குகள் காணப்பட்டமைக்கான தொல்லியல் மற்றும் எழுத்துப்பூர்வச் சான்றுகள் உள்ளன. அத்தகைய உருவங்களுக்கு ஆணி அடித்தல், கைகால்களைப் பிணைத்து வைத்தல் அல்லது பாத்திரங்களுக்குள் அவற்றைச் சிறைப்பிடித்தல் போன்ற செயற்பாடுகள் பற்றிய பண்டைய மந்திர ஏடுகளிலும் குறிப்புகள் உள்ளன.

எகிப்திலிருந்தும் எதிரிகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உருவங்களைப் பயன்படுத்தி அவற்றை அழிக்கும் சடங்குகள் பற்றிய சான்றுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. பிரிட்டனின் வரலாற்றில் மெழுகு, களிமண் அல்லது துணிகளால் உருவாக்கப்பட்ட சிறிய உருவங்கள் தொடர்பான மந்திரச் சடங்குகளும் வழக்கு ஆவணங்களும் காணப்படுகின்றன. அத்தகைய உருவங்கள் ஆங்கிலத்தில் 'பொப்பெட்' (Poppet) என அழைக்கப்பட்டதுடன், அன்பை வென்றெடுக்கும் நோக்கிலும் எதிரிக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் சடங்குகளிலும் பயன்படுத்தப்பட்டதாகப் பதிவாகியுள்ளது.

அமெரிக்காவின் சேலம் பிரதேசத்தின் மந்திரவாத வழக்கு விசாரணைகள் தொடர்பான ஆவணங்களிலும் துணிகளால் உருவாக்கப்பட்ட உருவங்கள் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. எனினும் இத்தகைய வரலாற்று உருவங்களைப் பயன்படுத்திய சடங்குகள் அனைத்தும் இன்றைய பிரபல கலாச்சாரத்தில் தோன்றும் "பொம்மைக்கு ஊசி குத்தும்" முறைக்கு ஒத்ததாக இருக்கவில்லை என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

'வூடு' (Voodoo) பொம்மையும் மேற்கத்தேய புனைவும்

இங்கு பலர் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளும் இடமாக ஹைட்டி விளங்குகிறது. "வூடு பொம்மை" (Voodoo doll) எனும் நாமம் உலகம் முழுவதும் பிரபலமடைந்த போதிலும், ஊசிகள் குத்தப்பட்ட பொம்மைகள் ஹைட்டி வூடு (Vodou) மதத்தின் பிரதான அல்லது சாதாரண சடங்காக இருப்பதில்லை என்ற கருத்து தவறானதாகும். மேற்கத்தேய பிரபல கலாச்சாரம் இத்தகைய பொம்மைகளை வூடு மதத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் தொடர்புபடுத்திச் சுட்டிக்காட்டியதன் மூலம் இந்தத் தவறான புரிதல் மேலும் பரவியுள்ளது.

இந்தியாவிலும் அதிசூனியம், கொடிவினைகள் மற்றும் ஒரு நபரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பொருட்கள் தொடர்பான ஜனநம்பிக்கைகள் பல்வேறு பிரதேசங்களிலும் காணப்படுகின்றன. எனினும் இந்தியாவின் அனைத்து ஜனசமூகங்களிலும் அல்லது மதப் பாரம்பரியங்களிலும் பொம்மைகளுக்கு ஊசி குத்துவது பொதுவான சடங்கு எனக் கூறுவது சரியல்ல.

பொம்மையொன்றுக்குள் அமானுட சக்தி அல்லது தீய ஆத்மா ஒன்று இருப்பதாகச் சிந்திக்கும் கருத்தைப் பிரபலப்படுத்துவதில் சினிமா மிகப்பெரிய பங்களிப்பை வழங்கியது. அதற்காக நினைவுக்கு வரும் இந்தியத் திரைப்படங்களில் ஒன்று 1996 ஆம் ஆண்டில் வெளியான இந்தித் திகில் திரைப்படமான 'பாபி குடியா' (Papi Gudia) ஆகும்.

அதன் கதையின்படி அதிசூனியத்தைப் பயன்படுத்தும் குற்றவாளி ஒருவர் இறப்பதற்கு முன்னர் தனது ஆத்மாவைப் பொம்மைக்குள் மாற்றுகிறார். பின்னர் குறித்த பொம்மை உயிருடன் இருப்பது போல் நடித்துக் கொலைகளைச் செய்கிறது. சிறிய குழந்தையொன்றுக்குக் கிடைக்கும் சாதாரண பொம்மை படிப்படியாகப் பயத்தின் மூலமாக மாறுவது அதன் பிரதான குறியீடாகும்.

இத்திரைப்படம் 1988 ஆம் ஆண்டில் வெளியான அமெரிக்காவின் 'சைல்ட்ஸ் ப்ளே' (Child’s Play) திரைப்படத்திலிருந்து வலுவான தாக்கத்தைப் பெற்ற படைப்பாகவும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. 'Child’s Play' இல் சக்கி (Chucky) எனப்படும் பொம்மை கொலையாளி ஆத்மாவுடன் தொடர்புபடுவது உலகப் புகழ்பெற்ற திகில் சினிமா குறியீடாக மாறியது.

'அனாபெல்' (Annabelle) என்னும் பேய் பொம்மை

உலகின் மிகவும் பிரபலமான அமானுட பொம்மைகள் பற்றிய கதைகளில் ஒன்றாகும் 'அனாபெல்' பொம்மை பற்றிய கதையாகும். குறித்த பொம்மை அமானுட நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையது என அதன் உரிமையாளர்களாலும் அமானுட ஆய்வாளர்களாலும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்ததுடன், பின்னர் அக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு 'தி கொஞ்சூரிங்' (The Conjuring) மற்றும் 'அனாபெல்' (Annabelle) திரைப்படத் தொடர்கள் உருவாக்கப்பட்டன.

பொம்மைகள் என்பவை பொதுவாகக் குழந்தைப்பருவம், விளையாட்டு மற்றும் அன்பு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய பொருட்களாகும். அந்தப் பொருளே இருண்ட அறையில் தனியாக இருக்கும் போது தலையைத் திருப்புவது போன்றும், இரவில் அசைவது போன்றும் அல்லது நம்மைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போன்றும் நினைப்பது மனித மனத்திற்குப் பயமுறுத்துவதாக மாறுவது அதனாலேயாகும். திகில் சினிமா இந்த மனநவீனத் தாக்கத்தை மிக நுட்பமாகப் பயன்படுத்துகிறது.

இலங்கையின் சாந்திகர்மங்களும் மானிடவியல் பின்னணியும்

இலங்கையில் சூனியங்கள், கொடிவினைகள் மற்றும் பல்வேறு சாந்திகர்மங்கள் பற்றிய ஜனநம்பிக்கைகள் நீண்ட காலமாகவே நிலவி வருகின்றன. தெற்கு தாழ்நிலப் பிரதேசங்களில் மகாசோன் சமையம் போன்ற சடங்குகள் பற்றிய மானிடவியல் ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. மானிடவியலாளர் புரூஸ் கப்ஃபெரரின் (Bruce Kapferer) A Celebration of Demons நூல் இலங்கையின் அத்தகைய சாந்திகர்மப் பாரம்பரியங்களை ஆய்வு செய்யும் புகழ்பெற்ற நூலாகும்.

எவ்வாறாயினும், நம் நாட்டில் பழைய சாந்திகர்மப் பாரம்பரியங்கள் இருந்தன என்பதற்காக இன்று காணப்படுகின்ற ஒவ்வொரு செயற்பாடும் অতীতে மாற்றமின்றி இருந்தன என முடிவு செய்ய முடியாது.

குறிப்பாகப் பொம்மை ஒன்றுக்கு அல்லது களிமண் உருவத்திற்கு ஊசிகள் குத்தும் குறிப்பிட்ட செயற்பாடு இலங்கையில் எப்போது ஆரம்பமானது, அது உள்நாட்டுச் சடங்கின் பழைய அங்கமா, அல்லது பின்னர் சேர்க்கப்பட்ட கலாச்சாரத் தாக்கமா என்பதை உறுதிப்படுத்த மேலதிக வரலாற்றுச் சான்றுகள் தேவைப்படுகின்றன.

களிமண் உருவத்தில் குத்தப்படும் ஊசியொன்று, திரையில் உயிருடன் மாறும் பொம்மையொன்று மற்றும் பழைய சாந்திகர்மத்தின் அமானுட நாடகம் என்பவை அனைத்தும் வெவ்வேறான பின்னணிகளிலிருந்து வந்தவை எனினும் அவை தொடுவன மனிதனின் மிகப் பழைய பயத்தையும் குத்துமதிப்பான ஆர்வத்தையுமாகும். காணப்படாத சக்திகள் பற்றிய நம்பிக்கை, எதிரிக்குத் தூரத்திலிருந்து தீங்கு விளைவிக்க முடியும் எனச் சிந்திப்பது மற்றும் சாதாரண பொருளுக்கு அமானுட அர்த்தத்தை வழங்குவது அவற்றுக்கிடையே ஓடும் பொதுவான நூலாகும்.

காணப்படாத சக்திகளும் மனிதக் குத்துமதிப்பான ஆர்வமும்

விහාරமகாதேவி பூங்காவில் இடம்பெற்ற சம்பவத்தினால் இக்கட்டுரை மீண்டும் பேச்சுப்பொருளாக மாறியுள்ளது. எனினும் இது வெளிநாட்டுச் சடங்கின் அனுசரணையா, உள்நாட்டுப் பாரம்பரியத்தின் மாறுபட்ட பயன்பாடா, அல்லது பழைய நம்பிக்கைகளை புதிய சமூகப் பின்னணியில் மீண்டும் முன்வைப்பதா என்பதைத் துல்லியமாகத் தீர்மானிக்கத் தற்போதைக்குப் போதுமான சான்றுகள் இல்லை.

பொம்மை ஒன்றுக்கு அல்லது களிமண் உருவத்திற்கு ஊசி குத்துவதன் மூலம் உண்மையான நபர் ஒருவருக்கு அமானுட சக்தியினால் தீங்கு விளைவிக்க முடியும் என்பதற்கான அறிவியல் சான்றுகள் இல்லை. எனினும் இக்கருத்து நூறாண்டுகளாக ஜனநம்பிக்கைகள், கதைகள், சடங்குகள் மற்றும் சினிமாப் படைப்புகளில் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டமை ஆய்வுக்குரிய கலாச்சார நிகழ்வாகும். இவற்றின் சமூக உளவியல் தன்மைகள் குறித்து அறிஞர்கள் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டு வருகின்றனர்.

இறுதியில் மிஞ்சுவது இருண்ட அறையில் தனியாக வைக்கப்பட்டுள்ள பொம்மை பற்றிய பயம் மாத்திரமல்ல. சாதாரண பொருளுக்கு அமானுட சக்தி இருப்பதாக மனிதர்கள் ஏன் நம்புகிறார்கள், அத்தகைய நம்பிக்கைகள் பரம்பரையிலிருந்து பரம்பரைக்கு எவ்வாறு நகர்கின்றன, மற்றும் நவீன சமூகம் அவற்றுக்கு எவ்வாறு புதிய அர்த்தங்களைப் பெறுகின்றன என்ற கேள்விகளும் அதனுடன் எஞ்சுகின்றன.