யுகத்திலிருந்து நாட்டை மீட்பதற்காக முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்ரமசிங்க முன்னெடுத்த நடவடிக்கை என்பது வெறும் உள்நாட்டு அரசியல் செயல்முறை மட்டுமல்ல; அது சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) மற்றும் உலக வல்லரசுகளுடன் நடத்திய தீர்க்கமான இராஜதந்திரப் போராட்டமாகும்.
எவ்வாறாயினும், அந்த சோர்வுமிக்க உலகளாவிய பயணத்தின் இடையே இடம்பெற்ற 31 மணிநேர குறுகிய இடைத்தங்கல் (Transit) இன்று அரசியல் மற்றும் சட்டப் புயலாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.
இது வெறும் சட்டத்தின் ஆட்சியைப் பாதுகாப்பதா? அல்லது நிர்வாக ரீதியான ஒரு விடயத்தைக் குற்றவியல் மயமாக்குவதன் மூலம் முன்னெடுக்கப்படும் தனிப்பட்ட குரோதமா? இதனை ஒரு விமர்சன ரீதியான சட்டக் கண்ணோட்டத்துடன் ஆராய்வது காலத்தின் தேவையாகும்.
இராஜதந்திர மரதன் ஓட்டமும் 31 மணிநேர இடைத்தங்கலும்
2023 செப்டம்பர் மாதம் என்பது இலங்கையின் கடன் மறுசீரமைப்பில் ஒரு தீர்க்கமான திருப்புமுனையாகும். 17 நாட்களுக்குள் கியூபாவின் G77 உச்சிமாநாடு, நியூயோர்க்கில் ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபை, சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் மேலாண் பணிப்பாளருடனான பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் ஜேர்மனியின் பெர்லின் உலகளாவிய கலந்துரையாடல் எனப் பலவற்றை அவர் நிறைவு செய்ய வேண்டியிருந்தது.
நியூயோர்க்கிலிருந்து கொழும்பு நோக்கிய சோர்வுமிக்க பயணத்தின் போது, மருத்துவ ஆலோசனையின் பேரில், ஐக்கிய இராச்சியத்தில் 31 மணிநேர (செப்டம்பர் 22-23) இடைத்தங்கல் திட்டமிடப்பட்டது.
ஒரு நாட்டின் தலைவரின் நேரத்தை வீணாக்காமல், அந்த இடைவேளையும் கூட இலங்கையின் நெருங்கிய நண்பரும் சர்வதேச அளவில் செல்வாக்கு மிக்கவருமான லார்ட் ஸ்வராஜ் பாலுக்கு (Lord Swraj Paul) கௌரவம் செலுத்தும் வகையில் வொல்வர்ஹாம்ப்டன் பல்கலைக்கழகம் ஏற்பாடு செய்திருந்த உத்தியோகபூர்வ நிகழ்வில் பங்கேற்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இது பிரித்தானிய அரசாங்கத்தின் நிதி உதவியைப் பெறும் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றால், இலங்கை உயர்ஸ்தானிகராலயம் ஊடாக முறையாக வழங்கப்பட்ட உத்தியோகபூர்வ அழைப்பாகும்.
சர்வதேச சட்டம் மற்றும் அரசியலமைப்பின் பாதுகாப்பு
எந்தவொரு நாட்டின் தலைவரும் சர்வதேச மரபுகள் மற்றும் வழக்காறுகளின் (Customs and Usages) படி செயற்படுவது இலங்கை அரசியலமைப்பாலும் சர்வதேச சட்டத்தாலும் தெளிவாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது.
அரசியலமைப்பின் 33(h) உறுப்புரை: இது ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள "எஞ்சிய அதிகாரங்களை" (Residuary Powers) விளக்குகிறது. அரசியலமைப்பு அல்லது ஏனைய எழுதப்பட்ட சட்டங்களுக்கு முரணாக அமையாத வரை, சர்வதேச சட்டம், வழக்காறு அல்லது நடைமுறை மூலம் ஜனாதிபதிக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்ட அல்லது அவர் செய்ய வேண்டிய அனைத்து செயல்களையும் செய்ய இது அனுமதி அளிக்கிறது. இதன்படி, வெளிநாடுகளுக்கான உத்தியோகபூர்வ விஜயங்கள் மற்றும் கௌரவ நிகழ்வுகளில் பங்கேற்பது ஒரு நாட்டின் தலைவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் சட்டபூர்வமான நடைமுறையாகும்.
சர்வதேச பயணங்களின் போது இராஜதந்திர உறவுகள் தொடர்பான வியன்னா உடன்படிக்கை (1961), நாட்டின் தலைவர்களுக்குத் தெளிவான உரிமையை வழங்கியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் தலைவர் தனது தாய்நாட்டிற்குத் திரும்புவதற்கு மூன்றாவது நாடு ஒன்றின் வழியாகப் பயணிக்கும் போது, அந்த நாடு அவருக்குத் தேவையான பாதுகாப்பையும் ஏனைய விடுப்பாற்றல்களையும் (Immunities) வழங்க வேண்டும் என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது.
தணிக்கையா அல்லது குற்றமா?
இந்தச் சட்டப் பின்னணியின் கீழ், ஒரு ஜனாதிபதியின் உத்தியோகபூர்வ விஜயத்தின் செலவுகள் என்பது அரசியலமைப்பின் 154 ஆவது உறுப்புரையின் கீழ் கணக்காய்வாளர் நாயகம் மற்றும் பாராளுமன்றப் பொது நிறுவனங்கள் குழு (COPE) ஊடாகக் கண்காணிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நிதி நிர்வாக விடயமாகும். ஒருவேளை நியாயமற்ற செலவுகள் இடம்பெற்றிருந்தால், அதற்கான சட்ட விளைவு என்பது 'மேலதிகக் கட்டணம்' (Surcharge) விதிப்பதாகும்.
இவ்வாறிருக்க, வெளிப்படையாகவும் முறையான அரச அனுமதியுடனும் மேற்கொள்ளப்பட்ட இத்தகைய ஒரு செயலை, எவ்வித குற்றவியல் உள்நோக்கத்தையும் (Mens Rea) நிரூபிக்காமல், ஒரு நீதவான் நீதிமன்றத்தின் ஊடாகக் குற்றச்செயலாகச் சித்தரிக்க முயற்சிப்பது சட்டத் துறையினரிடையே பெரும் வியப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
சட்ட நடவடிக்கையா அல்லது தனிப்பட்ட குரோதமா?
இந்தச் சம்பவத்தின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அம்சம் என்னவென்றால், விசாரணை முன்னெடுக்கப்படும் விதமாகும். நாட்டை வப்பில்தீர்விலிருந்து மீட்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு தலைவரின் இராஜதந்திர நடைமுறைகளை (Protocols) மிக நுணுக்கமாக இலக்கு வைத்து இந்த விசாரணைகள் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளன.
தேசிய நலனுக்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட நிர்வாக ரீதியான ஒரு விடயத்தை, இவ்வாறு வலுக்கட்டாயமாகக் குற்றவியல் சட்டச் சட்டகத்திற்குள் திணிப்பது நீதியை நிலைநாட்டும் நோக்கில் அல்லாமல், அரசியல் அல்லது தனிப்பட்ட குரோதங்களைத் (Personal Vendetta) தீர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலாக இருக்குமோ என விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
ஒரு நியாயமான விசாரணையை எதிர்பார்ப்பது அரசியலமைப்பு ரீதியான உரிமையாகும். வொல்வர்ஹாம்ப்டன் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து அடிப்படை ஆவணங்களைச் சரிபார்ப்பது போன்ற ஆரம்பகட்ட விசாரணை நடவடிக்கைகளை மாதக்கணக்காகத் தவிர்த்துவிட்டு, திடீரெனக் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்க முயற்சிப்பதன் மூலம் இந்த விசாரணையின் நடுநிலைமை பாரதூரமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது.
ஒரு நாட்டின் தலைவரின் உத்தியோகபூர்வ கடமைகள் மற்றும் சர்வதேச நடைமுறைகளை இவ்வாறு குறுகிய நோக்கங்களுக்காகக் குற்றவியல் மயமாக்குவது என்பது ஒரு தனிநபருக்குச் செய்யப்படும் அநீதி மட்டுமல்ல; இது எதிர்காலத்தில் சர்வதேச மட்டத்தில் இலங்கையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எந்தவொரு தலைவரும் தனது கடமைகளைச் சுதந்திரமாகவும் அச்சமின்றியும் முன்னெடுப்பதற்கான வாய்ப்பைத் தடுக்கும் ஒரு ஆபத்தான முன்னுதாரணமாகும். சட்டத்தை ஓர் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது (Weaponization of Law) ஜனநாயகத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கு எவ்விதத்திலும் உகந்தது அல்ல.