மீண்டுமொரு போர் நிறுத்த உடன்படிக்கையை நோக்கிச் செல்ல நேரிடுமா?

முக்கியத்துவம் வாய்ந்த போர்நிறுத்த உடன்படிக்கை கையெழுத்திடப்பட்டு இன்றுடன் (பெப்ரவரி 22) 24 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன.

2002 ஆம் ஆண்டு பெப்ரவரி 22 ஆம் திகதி அப்போதைய பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அரசாங்கத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையில் இந்த உடன்படிக்கை எட்டப்பட்டது. இதனை மேற்பார்வை செய்வதற்காக பல நாடுகளின் பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கிய 'போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக் குழு' (SLMM) ஒன்றும் நோர்வே அரசாங்கத்தினால் நிறுவப்பட்டது.

எனினும், வடக்கு - கிழக்கில் நிலவிய பிரிவினைவாதப் போரை இராணுவ நடவடிக்கை மூலம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் தீர்மானத்தை எடுத்த அப்போதைய ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ, 2008 ஜனவரி மாதம் இந்த உடன்படிக்கையை உத்தியோகபூர்வமாக முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார்.

சமாதான முயற்சிகளும் தென்னிலங்கை அரசியலும்
1994 ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலின் போது சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் குறித்து வழங்கிய வாக்குறுதிகள் தென்னிலங்கை அரசியலில் பெரும் திருப்புமுனையாக அமைந்தன.

எவ்வாறாயினும், அப்போதைய பிரதமர் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தேர்தல் பிரசாரங்களில் சந்திரிகா குமாரதுங்கவிற்கு எதிராக இனவாதக் கருத்துக்கள் பரப்பப்பட்டன. குறிப்பாக, அவர் ஒரு தமிழர் எனச் சித்திரிக்க முற்பட்டதுடன், ஜனாதிபதி விஜேதுங்க தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் தகவல் திணைக்களம் ஊடாக சந்திரிகா - புலிகள் இரகசிய ஒப்பந்தம் செய்துள்ளதாகவும் பிரசாரம் செய்யப்பட்டது.

இவ்வாறான இனவாதப் பிரசாரங்களுக்கு மத்தியில், அஷ்ரப் தலைமையிலான முஸ்லிம் காங்கிரஸின் ஆதரவுடன் 17 வருடகால ஐ.தே.க ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்து 1994 ஆகஸ்டில் சந்திரிகா ஆட்சியமைத்தார். அவர் பிரதமராகப் பதவியேற்ற பின்னர் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனுடன் பல கடிதப் பரிமாற்றங்களை மேற்கொண்டார்.

முரண்பட்ட நிலைப்பாடுகள்
1994 செப்டெம்பர் 10 ஆம் திகதி விடுதலைப் புலிகளின் செயலகம் வெளியிட்ட அறிக்கையில், அரசாங்கத்தின் பேச்சுவார்த்தைக்கான தயார்நிலையையும் தடைகளை நீக்கியமையையும் பாராட்டியிருந்தது. எனினும், போர்நிறுத்தம் குறித்த தமது முன்மொழிவை அரசாங்கம் கவனத்தில் கொள்ளாமை மற்றும் வடக்கு - கிழக்கில் அவசரகாலச் சட்டத்தை நீக்கத் தவறியமை குறித்து கவலை வெளியிட்டிருந்தது.

அதேவேளை, சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைக்காக சந்திரிகாவினால் நியமிக்கப்பட்ட நால்வர் அடங்கிய குழு தொடர்பில் விடுதலைப் புலிகள் திருப்தி கொள்ளவில்லை. 2002ஆம் ஆண்டு ஒஸ்லோவில் நடைபெற்ற சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளின் போது அன்டன் பாலசிங்கம் அவர்கள் விக்டர் ஐவன் மற்றும் சுனந்த தேசப்பிரிய ஆகியோரிடம் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்:

"குறுகிய நோக்கங்களுக்காகவேனும் செயற்பட்ட ஜனாதிபதி பிரேமதாசவிற்குப் பின்னர் பதவிக்கு வந்த கொழும்பு அரசாங்கங்கள், தமிழ் தேசியப் பிரச்சினைக்கு வழங்க வேண்டிய அரசியல் முக்கியத்துவத்தையோ அல்லது பொறுப்பையோ முறையாக வழங்கத் தவறிவிட்டன."

அன்டன் பாலசிங்கம் மற்றும் ஒஸ்லோ பேச்சுவார்த்தை: திரைக்குப் பின்னாலிருந்த உண்மைகள்
1994 ஆம் ஆண்டு முதல் சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்கவின் ஆட்சிக்காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற யாழ்ப்பாணப் பேச்சுவார்த்தைகள் குறித்து, அன்டன் பாலசிங்கம் தனது “அரசியல் இரட்டைவேடம்: யாழ்ப்பாணப் பேச்சுவார்த்தைகளை மீள்பார்வை செய்தல்” (Politics of Duplicity: Re-visiting the Jaffna Talks) எனும் நூலின் இறுதி அத்தியாயத்தில் சந்திரிகாவின் இனவாதம் குறித்து ஆழமான அவதானிப்புகளைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

பாலசிங்கத்தின் கூற்றுப்படி:

“சந்திரிகாவின் அரசியல் உரையாடல்களில் பொதிந்துள்ள இனவாதம் மிக நுணுக்கமாக மறைக்கப்பட்டுள்ளது. அது 'ஒரே தேசம், ஒரே இலங்கை அடையாளம்' எனும் சொல்லாடல்களுக்குப் பின்னால் மிகவும் சாமர்த்தியமாக ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது. அவரது பன்மைத்துவ அரசியல் தத்துவத்திற்குப் பின்னால் ஒரு நுட்பமான இனவாதம் ஒளிந்துள்ளது. ஆனால், பௌத்த பிக்குகளின் இனவாதம் அவ்வாறானதல்ல; அது வெளிப்படையானது மற்றும் கடுமையானது.”

ஒஸ்லோ சந்திப்பும் தனிப்பட்ட உரையாடல்களும்
2002 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 04 ஆம் திகதி ஒஸ்லோவில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளின் போது, அந்தன் பாலசிங்கத்துடன் பல மணிநேரம் சுதந்திரமாக உரையாடும் அரிய வாய்ப்பு விக்டர் ஐவனுக்கும் சுனந்த தேசப்பிரியவிற்கும் கிடைத்தது. பாலசிங்கத்தின் மறைவுக்குப் பின்னர் 2006ஆம் ஆண்டில் இச்சந்திப்பு குறித்த நினைவுக்குறிப்புகளை சுனந்த தேசப்பிரிய பதிவிட்டிருந்தார்.

இந்தச் சந்திப்பின் போது பாலசிங்கம் தெரிவித்த முக்கியமான அரசியல் அவதானிப்புகள் வருமாறு:

01. ஜனாதிபதி சந்திரிகாவை புறக்கணித்தமை:

"பிரதமரின் (ரணில் விக்ரமசிங்க) பிடிவாதமான போக்கினால், போர்நிறுத்த உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திடும் போது ஜனாதிபதி சந்திரிகாவை புறக்கணித்ததன் விளைவை அவர் மாத்திரமன்றி நாமும் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கும். இதனால் இனவாத சக்திகளை வீதிக்கு இறக்கி சமாதான முயற்சிகளுக்கு எதிராகச் செயற்பட அவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டது."

உண்மையில், அன்றைய ரணில் விக்ரமசிங்க அரசாங்கத்தின் இந்தப் போக்கு குறித்து கொழும்பிலிருந்த அரசியல் அவதானிகள் எச்சரித்த போதிலும், அரசாங்கம் அதனைப் பொருட்படுத்தவில்லை. இதன் விளைவாகவே மங்கள சமரவீர, ஜே.வி.பி மற்றும் ஹெல உறுமய ஆகிய தரப்புகள் ஜனாதிபதி சந்திரிகாவைப் பயன்படுத்தி சமாதான முயற்சிகளுக்கு எதிராகப் பாரிய எதிர்ப்புகளைக் கிளப்ப முடிந்தது.

02. புதுடில்லியின் நிலைப்பாடு:

"புதுடில்லி எம்மைத் தவிர்த்துவிட்டு இப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாண விரும்புகின்றது. அதற்கு அவர்களுக்குப் போதிய காரணங்கள் உள்ளன. ஜனாதிபதி சந்திரிகா மறுபக்கத்தில் (எதிர்த்தரப்பில்) இருப்பது அவர்களுக்குச் சாதகமாக அமைந்துவிட்டது," என பாலசிங்கம் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

03. ஒஸ்லோ உடன்படிக்கை மற்றும் சமஷ்டித் தீர்வு:

"ஈழப் போர் குறித்துச் சரியான புரிதல் இல்லாத, அரசியலமைப்பிற்குள் மாத்திரமே தீர்வு உண்டு என நம்பும் அந்தப் பேராசிரியரால் (பேராசிரியர் ஜீ.எல்.பீரிஸ்) எமக்குச் சாதகமான நிலை ஏற்பட்டது," என பாலசிங்கம் சிரித்தபடி கூறியுள்ளார். அன்றைய தினம் அவர்கள் சமஷ்டி (Federal) அடிப்படையிலான தீர்வுக்கு இணங்கியிருந்தனர். இதுவே அடுத்த நாள் 'ஒஸ்லோ உடன்படிக்கை' என அறிவிக்கப்பட்டது.

தனிப்பட்ட நினைவுகள்
அடுத்த நாள் ஊடகங்களுக்குத் தெரிவிக்கும் வரை இந்தத் தகவல்களை எவருக்கும் பகிர வேண்டாம் என பாலசிங்கம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். எனினும், அந்த உரையாடலின் போது 60களில் கொழும்பில் கழித்த தனது வாழ்க்கை, புகழ்பெற்ற நாடகக் கலைஞர் சுகதபால டி சில்வாவுடனான நட்பு போன்றவற்றை அவர் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக நினைவுகூர்ந்துள்ளார்.

ஒஸ்லோ உடன்படிக்கையின் பின்னரான முரண்பாடுகள் மற்றும் சமாதான முயற்சிகளின் வீழ்ச்சி
கொழும்பு: ஒஸ்லோ உடன்படிக்கையைத் தொடர்ந்து, வடக்கு - கிழக்கின் உட்கட்டமைப்பு வசதிகளை மீளக் கட்டியெழுப்புவதற்காக விடுதலைப் புலிகளை உள்ளடக்கிய 'நிர்வாகக் குழு' (Interim Committee) ஒன்றை நிறுவுவதற்கு இணக்கம் காணப்பட்டது.

இந்த நிர்வாகக் குழுவின் அவசியம் குறித்து அந்தன் பாலசிங்கம் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்:

"போர்நிறுத்த உடன்படிக்கையின் பின்னர் தென்னிலங்கை மக்களின் வாழ்க்கை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிய போதிலும், வடக்கு - கிழக்கில் உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் எவையும் சீர்செய்யப்படவில்லை. இதனால் ஒரு வருடகாலமாகத் தமிழ் மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வித முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை."

அரசாங்கத்திற்கும் புலிகளுக்கும் இடையிலான இழுபறி
நிர்வாகக் குழுவின் கட்டமைப்பு மற்றும் அதிகாரங்கள் தொடர்பாக ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அரசாங்கத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையில் கடும் கருத்து முரண்பாடுகள் ஏற்பட்டன.

இந்த முரண்பாடுகள் தீர்க்கப்படும் வரை சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளில் கலந்துகொள்ளப் போவதில்லை என 2003 ஏப்ரலில் விடுதலைப் புலிகள் அறிவித்தனர். இந்த அரசியல் நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில், 2003 டிசம்பர் 04ஆம் திகதி ஜனாதிபதி சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க ஒரு அதிரடி நடவடிக்கையை மேற்கொண்டார்.

பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அமைச்சரவையில் இருந்த பாதுகாப்பு, உள்நாட்டலுவல்கள் மற்றும் ஊடகத்துறை ஆகிய மூன்று அமைச்சுக்களையும் அவர் தனது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தார்.

ரணிலின் வருகையும் மங்களவின் வெளிப்படுத்தலும்
அமைச்சுக்கள் பொறுப்பேற்கப்பட்ட தருணத்தில் பிரதமர் ரணில் விக்ரமசிங்க அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் புஷ்ஷை சந்திப்பதற்காக வொஷிங்டன் சென்றிருந்தார்.

அடுத்த நாள் அவர் நாடு திரும்பிய போது, ஜனாதிபதியின் நடவடிக்கைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்காக கட்டுநாயக்க முதல் கொழும்பு வரை பெருந்திரளான மக்கள் வீதிகளில் திரண்டிருந்தனர்.

இது குறித்து மறைந்த அரசியல்வாதி மங்கள சமரவீர பின்வருமாறு நினைவுகூர்ந்திருந்தார்:

"அந்தப் பிரம்மாண்டமான மக்கள் கூட்டம் ஜனாதிபதி மாளிகையை முற்றுகையிட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தில் ஜனாதிபதி சந்திரிகா இருந்தார். நல்ல வேளையாக ரணில் அந்த மக்களைக் கலைந்து செல்லுமாறு பணித்தார்."

கருணா அம்மானின் பிளவும் ஈழப்போரின் மாற்றமும்
சமாதான முயற்சிகள் இவ்வாறாக முடங்கிய நிலையில், 2004 பெப்ரவரி முதல் வாரத்தில் நாடாளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டு, ஏப்ரல் 02 ஆம் திகதி பொதுத்தேர்தல் நடத்தப்பட்டது.

இதற்கு முன்னதாக, மார்ச் மாதத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் கிழக்கு மாகாண இராணுவத் தளபதியாக இருந்த கருணா அம்மான் அமைப்பிலிருந்து பிரிந்து சென்றார். இது பிரபாகரனின் தலைமைத்துவத்திற்கு விடுக்கப்பட்ட பாரிய சவாலாக அமைந்தது.

விடுதலைப் புலிகளின் பெரும்பாலான போராளிகள் கிழக்கிலிருந்தே இணைந்துகொள்வதாகவும், அதிகப்படியான உயிரிழப்புகள் கிழக்கைச் சேர்ந்தவர்களுடையதாக இருந்தபோதிலும், அமைப்பின் தலைமைத்துவத்தில் கிழக்கு மாகாணப் போராளிகளுக்கு உரிய இடம் வழங்கப்படுவதில்லை என்பதே கருணா அம்மானின் பிரதான குற்றச்சாட்டாக அமைந்தது.

போர்நிறுத்த உடன்படிக்கையும் கிழக்கு அரசியல் நிலைப்பாடும்: வரலாற்றின் பக்கங்கள்
கொழும்பு: 2002 ஆம் ஆண்டு போர்நிறுத்த உடன்படிக்கை கையெழுத்திடப்பட்ட பின்னர், அதே ஆண்டு வெசாக் தினத்திற்கு மறுதினம் மட்டக்களப்பு - கொக்கட்டிச்சோலையில் அமைந்துள்ள விடுதலைப் புலிகளின் தலைமையகத்தில் ஒரு முக்கிய சந்திப்பு இடம்பெற்றது.

விடுதலைப் புலிகளின் வரலாற்றில் முதல் முறையாக சிங்கள மொழியில் இடம்பெற்ற இந்த நேர்காணலில், கிழக்கின் அரசியல் தலைவராக இருந்த கரிகாலன், வடக்கு-கிழக்கு அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் கிழக்கின் பங்களிப்பு குறித்த அதிருப்திகளை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஏ-9 வீதி திறப்பும் கரிகாலனின் நிலைப்பாடும்
கிளிநொச்சியில் இடம்பெற்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சர்வதேச ஊடகவியலாளர் சந்திப்பின் பின்னர், கரிகாலன் முல்லைத்தீவில் இரண்டு வாரங்கள் தங்கியிருந்தமை குறித்துக் கேட்டபோது, அவர் பின்வருமாறு பதிலளித்தார்:

"ஏ-9 வீதியை முழுமையாகத் திறப்பதற்கு நான் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தமையாலேயே இறுதி முடிவை எடுக்க முல்லைத்தீவில் தங்கியிருக்க வேண்டியிருந்தது. மாங்குளம் முதல் ஆனையிறவு வரை இராணுவ முகாம்களைக் கைப்பற்ற கிழக்கைச் சேர்ந்த இளைஞர்களே அதிகளவில் உயிர் தியாகம் செய்தனர். எனவே, அவர்களின் தியாகத்தைக் கௌரவிக்கும் வகையில் ஏ-9 வீதியானது விடுதலைப் புலிகளின் முழுமையான நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே திறக்கப்பட வேண்டும் என நான் வலியுறுத்தினேன்."

தென்னிலங்கை அரசியல் மாற்றங்கள் மற்றும் சுனாமிப் பேரழிவு
2004 ஏப்ரல் பொதுத்தேர்தலில் ஜே.வி.பி (JVP), ஜனாதிபதி சந்திரிகாவின் தலைமையின் கீழ் போட்டியிட்டது. இத்தேர்தலைத் தொடர்ந்து சந்திரிகா அரசாங்கத்தின் பிரதமராக மஹிந்த ராஜபக்ஷ பதவியேற்றார். அமைச்சுப் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் ஜே.வி.பி முக்கிய பங்கினை வகித்தது.

2004 டிசம்பரில் ஏற்பட்ட சுனாமிப் பேரழிவைத் தொடர்ந்து, வடக்கு - கிழக்கின் புனரமைப்புப் பணிகளுக்காக விடுதலைப் புலிகளுடன் இணைந்து ஒரு பொதுவான கட்டமைப்பை உருவாக்க ஜனாதிபதி சந்திரிகா முயற்சித்தார். இதன் விளைவாக 2005 ஜூன் மாதம் 'சுனாமிக்குப் பின்னரான முகாமைத்துவக் கட்டமைப்பு' (P-TOMS) உருவாக்கப்பட்டது.

எனினும், தென்னிலங்கையில் ஜே.வி.பி உள்ளிட்ட சிங்கள தேசியவாதக் குழுக்கள் இதற்கு கடும் எதிர்ப்பை வெளியிட்டன. இறுதியில் உயர் நீதிமன்றத்தின் இடைக்காலத் தடையுத்தரவைத் தொடர்ந்து பி-டொம்ஸ் (P-TOMS) திட்டம் கைவிடப்பட்டது.

2005 ஜனாதிபதி தேர்தல்: ஒரு தீர்க்கமான திருப்புமுனை
2005 ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது, சர்வதேச ரீதியாக பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான அமெரிக்காவின் கடும்போக்குக் கொள்கை (Bush Doctrine) மேலோங்கியிருந்தது. அந்தச் சூழலில், ஜேர்மனியின் கொலோன் நகரில் நடைபெற்ற செயலமர்வு ஒன்றில் புலம்பெயர் தமிழ் நிபுணர்களைச் சந்தித்தபோது, தேர்தல் முடிவுகள் குறித்து ஒரு வியக்கத்தக்க நிலைப்பாடு வெளிப்பட்டது. தேர்தலில் ரணில் விக்ரமசிங்க வெற்றிபெற வாய்ப்புள்ளதாகக் குறிப்பிட்ட போது, அங்கிருந்தவர்கள் ஆவேசமாகப் பதிலளித்தனர்:

"யார் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதை நாங்கள் தீர்மானிப்போம். ரணில் போன்ற ஒரு தந்திரவாதியை விட, மஹிந்த வெற்றி பெறுவதே சிறந்தது. நாம் தேர்தலைப் புறக்கணிப்போம் (Boycott). மஹிந்தவை வெற்றி பெறச் செய்வோம்."

மஹிந்தவை வெற்றி பெறச் செய்வதன் மூலம் எதனை எதிர்பார்க்கிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு, சர்வதேச அரசியல் சூழலை உணராத நிலையில், "அதனைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்வோம்" என்பதே அவர்களின் பதிலாக அமைந்தது. இந்தத் தேர்தல் புறக்கணிப்பே இறுதியில் மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் வெற்றிக்கும், ஈழப்போரின் இறுதி அத்தியாயத்திற்கும் வழிவகுத்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆயுதப் போராட்டங்களின் வீழ்ச்சியும் முதிர்ச்சியற்ற அரசியல் தீர்மானங்களும்
ஈழப்போர் மௌனிக்கப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்துள்ள நிலையில், ஆயுதப் போராட்ட அமைப்புகளின் தலைமைத்துவம் மற்றும் அவற்றின் அரசியல் நகர்வுகள் குறித்த முக்கியமான விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. யுத்த நிறுத்தக் காலப்பகுதியில் (2002-2006), வெளிநாடுகளில் கெரில்லா பயிற்சி பெற்ற அனுபவம் வாய்ந்த விடுதலைப் புலிகளின் சிரேஷ்ட உறுப்பினர்கள் நடுத்தர வயதை எட்டியிருந்தனர். 2006 அளவில் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனுக்கு வயது 52.

பொதுவாக 40 வயதைக் கடந்த பின்னர் மனித உடலில் வேகம் குறைந்து, குடும்பப் பொறுப்புகள் மற்றும் நிதானமான சிந்தனைகள் மேலோங்குவது இயல்பு. இது பாரிய இராணுவத் தாக்குதல்களை முன்னின்று வழிநடத்துவதை விடவும், இராஜதந்திர ரீதியான தீர்மானங்களை எடுக்க வேண்டிய ஒரு பருவமாகும்.

தலைமைத்துவத்தின் முதிர்ச்சியும் அரசியல் மாற்றமும்
வரலாற்றை உற்றுநோக்கினால், ஒரு புரட்சிகர அமைப்பின் தலைமைத்துவம் நடுத்தர வயதை எட்டும்போது, அந்த அமைப்பு ஒரு அரசியல் ரீதியான ஜனநாயக மாற்றத்திற்கு (Democratic Transition) தன்னை உட்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு மாறத் தவறும் பட்சத்தில் அந்த அமைப்பும் அதன் தலைமைத்துவமும் அழிவைச் சந்திப்பது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

இதற்குப் பல உலகளாவிய உதாரணங்கள் உண்டு:
ஜே.வி.பி (JVP): அதன் தலைவர் ரோஹண விஜேவீர தனது 45 ஆவது வயதில் திரைமறைவில் இருந்து போரை வழிநடத்த முற்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களின் உயிர்களையும் தனது உயிரையும் பலிகொடுத்தார். ஆனால், அதிலிருந்து தப்பியவர்கள் ஜனநாயகப் பாதைக்குத் திரும்பி இன்று அரச அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியுள்ளனர்.

நேபாளம்: நேபாள மாவோயிச இயக்கத்தின் தலைவர் "பிரசந்தா" (புஷ்ப கமல் தஹால்) தனது 48 ஆவது வயதில் (2002) அரசாங்கத்துடன் சமாதான உடன்படிக்கையைச் செய்து கொண்டு ஜனநாயக அரசியலுக்குள் நுழைந்து, நாட்டின் பிரதமர் பதவியையும் அலங்கரித்தார்.

புலம்பெயர் தேசத்தின் செல்வாக்கும் விளைவுகளும்
அன்டன் பாலசிங்கம் போன்ற நடைமுறை அரசியல் தெரிந்தவர்களின் ஆலோசனைகளை விடுத்து, கள யதார்த்தம் தெரியாத ஐரோப்பா மற்றும் கனடாவில் வாழும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் கடும்போக்கு அரசியல் ஆலோசனைகளை நம்பிச் செயற்பட்ட பிரபாகரனும், விஜேவீரவைப் போலவே ஒரு அழிவுகரமான முடிவையே சந்தித்தார்.

எஞ்சியுள்ள அரசியல் சவால்கள்
2009 மே 19 இல் யுத்தம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டதாக மஹிந்த ராஜபக்ஷ அறிவித்த போதிலும், அவர் குறிப்பிட்டது போன்ற பிளவுகள் இல்லாத, சகல இலங்கையர்களுக்குமான ஒரு தேசம் இன்னும் உருவாகவில்லை. ஆயுத மோதல்கள் முடிவுக்கு வந்திருக்கலாம், ஆனால் அதன் பின்னாலுள்ள அரசியல் காரணிகள் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் அப்படியே உள்ளன.

ஜனாதிபதி ராஜபக்ஷவினால் நியமிக்கப்பட்ட "கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின்" (LLRC) அவதானிப்புகள் மற்றும் பரிந்துரைகள் இன்னும் நடைமுறைப்படுத்தப்படாமல் உள்ளன. இந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு அரசியல் தீர்வொன்று எட்டப்படாமல் காலங்கடத்தப்படுமானால், அது இன்னுமொரு தலைமுறைக்கு (Gen-Z) மற்றுமொரு போர்நிறுத்த உடன்படிக்கை பற்றிப் பேச வேண்டிய சூழலை உருவாக்கிவிடும்.