எப்போதும் எத்தகைய தலைவர்களைத் தேடினோம்?
உரத்த குரலில் பேசுபவர்
ஆவேசமாகப் பேசுபவர்
விமர்சனங்கள் ஊடாக மக்களின் உணர்ச்சிகளுடன் விளையாடுபவர்
நாட்டை மீட்பார் என்று நம்பப்படுபவர்
ஆனால், கேள்வி என்னவென்றால்: ஒரு நாட்டைத் தோல்வியிலிருந்து மீட்பது குரல் வளமா? கேமராக்களுக்கு முன்னால் திறமையாக நடிப்பதா? நடக்கும் தோரணையா? அல்லது ஒரு முறையான கட்டமைப்பை (System) உருவாக்குவதா?
மக்களால் மீண்டும் மீண்டும் தெரிவு செய்யப்பட்ட ‘வசீகரிக்கும் தலைமைத்துவம்’ (Charismatic Leadership) எவ்வாறு இலங்கையை ஒரு ‘தோல்வியடைந்த நாடு’ (Failed State) ஆக்கியது என்பது பற்றி முந்தைய கட்டுரையில் பார்த்தோம். இந்தக் கட்டுரையில், முக்கியமான கேள்விக்கு வருவோம்:
“இலங்கைக்குத் தேவையான தலைமைத்துவம் எது? ஒரு வீரனா? அல்லது கட்டமைப்பை உருவாக்கும் ஒரு தலைவரா?”
வலிமையின் தோல்வி
ஒக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் அரசியல் விஞ்ஞாணத் துறைப் பேராசிரியர் ஆர்க்கிபால்ட் பிரவுன் (Archibald Brown) 2015 இல் எழுதிய ‘வலிமையான தலைவர் எனும் கட்டுக்கதை’ (Myth of a Strong Leader) என்ற நூலை மேற்கோள் காட்டி விஜயானந்த ஜயவீர ஒருமுறை இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்:
“ஒரு சிறந்த தலைவர் என்பவர் ஒரு ‘கடுமையான’ அல்லது ‘வலிமையான’ ஆட்சியாளர் அல்ல. ஜனநாயக முறையில் மிகவும் பயனுள்ள தலைவர்கள் என்பவர்கள் கண்ணியமான நடத்தை கொண்டவர்கள், நிபுணர்களுக்குச் செவிசாய்ப்பவர்கள் மற்றும் எதிர்த்தரப்பினருடன் இணைந்து பணியாற்றக்கூடியவர்கள். ஆனால், ஒரு விரக்தியடைந்த சமூகம் ‘வலிமையான’ ஒரு தலைவரைத் தெரிவு செய்ய முனையும்போது, அதன் உள்வாரியான மற்றும் வெளிவாரியான பாதிப்புகள் மிக மோசமானதாக அமையும்.”
இலங்கை மக்கள் வரலாறு நெடுகிலும் “வலிமையானவர்” (Strong) எனும் முத்திரை குத்தப்பட்டவர்களுக்கே அதிகாரத்தை வழங்கினர். ஒரு வலிமையான தலைவர் என்பவர், நாட்டின் பிரச்சினைகளைத் தனது தனிப்பட்ட குரல், கவர்ச்சி மற்றும் உணர்ச்சிகரமான நடிப்பால் தீர்க்க முயல்பவர். அவர் அதிகாரத்தைத் தன்னிடம் குவித்துக்கொள்கிறார்.
அத்தகைய ‘வலிமையான’ தலைவர் எப்போதும்:
சட்டத்தை விடவும், தனது அணியின் ஏனைய உறுப்பினர்களை விடவும் தான் மிக முக்கியமானவர் என்பதைக் காட்டிக்கொள்வார்.
நிறுவனங்கள் அல்லது கட்டமைப்பை விடத் தனிப்பட்ட அதிகாரத்திற்கு முன்னுரிமை அளிப்பார்.
விமர்சனங்களையும் வார்த்தைகளையும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவார்.
மக்கள் எப்போதும் தன்னை நம்பித் தன் பின்னால் வரும் ஒரு சூழலை உருவாக்குவார்.
இது குறுகிய காலத்திற்கு ‘வலிமை’ போலத் தோன்றினாலும், நீண்ட கால அடிப்படையில் நிறுவனங்கள் சிதைவடையும், அரச சேவை பலவீனமடையும், பிரஜைகள் வெறும் ‘ஆமாம் சாமி’ போடும் கூட்டமாக மாறுவார்கள்.
பரிமாண மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் தலைமைத்துவம் (Transformational Leadership)
இலங்கையின் அரசியல் கலாசாரத்தில் நாம் ஒரு புதிய சொல்லை அறிமுகப்படுத்த முயல்கிறோம். இது ஒரு NGO சொல்லாடல் அல்ல; நாடுகள் எவ்வாறு கட்டியெழுப்பப்பட்டன என்பதற்கான வரலாற்று மாதிரி.
பரிமாண மாற்றத் தலைமைத்துவம் என்பது:
மக்களை உணர்ச்சிவசப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அவர்களைப் முதிர்ச்சியடையச் செய்பவர்.
தனிநபர் அதிகாரத்தை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, நிறுவனங்களைப் பலப்படுத்துபவர்.
குறுகிய கால வெற்றியை விட, நீண்ட கால சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கு வழிவகுப்பவர்.
டெங் சியாவோபிங் (DENG XIAOPING) - கட்டமைப்பை உருவாக்கியவர்
சீனாவில் புரட்சியை ஏற்படுத்தியவர் மா சேதுங் (Mao Zedong). ஆனால் சீனாவை உலகப் பொருளாதார வல்லரசாக மாற்றியவர் டெங் சியாவோபிங். அவர் மேடை நாயகனாக இருக்கவில்லை; உணர்ச்சிகரமான பேச்சுகளால் மக்களைச் சூடேற்றவில்லை; புதிய கோஷங்களுடன் நாடு முழுவதும் சுற்றவில்லை.
அவர் செய்தது: நாடு சிந்திக்கும் மற்றும் செயற்படும் முறையை மாற்றியது. அதற்காக ஒரு கட்டமைப்பை (System) உருவாக்கினார். 1978 இல் அவர் ஆரம்பித்த ‘சீர்திருத்தம் மற்றும் திறந்த கொள்கை’ (Reform and Opening up) சீனாவின் அரசியல் போக்கை மாற்றியது.
அவர் கூறினார்: “பூனை கறுப்பா அல்லது வெள்ளையா என்பது முக்கியமல்ல, அது எலியைப் பிடிக்கிறதா என்பதே முக்கியம்.”
இது வெறும் கோஷம் அல்ல, ஒரு தலைமைத்துவத் தத்துவம். தனிநபர் வழிபாட்டிற்கு எதிரான ஒரு நிறுவனக் கட்டமைப்பு. ஒரு நாடு நீண்ட காலத்திற்கு வெற்றி பெறுவது தனிநபர்களால் அல்ல, நிறுவனங்களாலேயே என்பதை அவர் நிரூபித்தார். அவர் எதனையும் அவசரமாகச் செய்யவில்லை, முன்னோடித் திட்டங்கள் (Pilot Projects) மூலம் ஆரம்பித்து, அதன் விளைவுகளைக் கற்ற பின்னரே அடுத்த கட்டத்திற்குச் சென்றார்.
அடக்கமான மாற்றியமைப்பாளர்
மேடை நடிப்பு, கவர்ச்சி, உணர்ச்சிகரமான கோஷங்கள் மூலம் நாட்டை மீட்க முடியாது என்பதை டெங் சியாவோபிங் நிரூபித்தார். அவர் ஒரு தனிநபர் வழிபாட்டைத் தவிர்த்து, பலமான கட்டமைப்பை உருவாக்கினார். அவர் மக்களைத் தன் பின்னால் வரச் சொல்லவில்லை, மாறாக ஒரு ‘கட்டமைப்பை நம்ப’ மக்களைப் பழக்கப்படுத்தினார்.
விளைவு: சீனாவில் 700 மில்லியன் மக்கள் வறுமையிலிருந்து மீட்கப்பட்டனர். டெங் மறைந்த பின்னரும் சீனா வீழ்ச்சியடையவில்லை. அதுவே ‘பரிமாண மாற்றத் தலைமைத்துவம்’.
ஆனால்... இலங்கை ஒரு சீனாவல்ல.
டெங் சியாவோபிங் ஒரு முன்மாதிரித் தலைவராக இருந்தாலும், அவர் செயற்பட்ட அரசியல் கட்டமைப்பு இலங்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அப்படியானால், இலங்கைக்கு மிகவும் பொருத்தமான ‘பரிமாண மாற்றத் தலைமைத்துவ’ மாதிரி எது?