மறைமுகமாக முன்னெடுக்கப்படும் திசைகாட்டியின் கல்விச் சீர்திருத்தப் பொறி!

முன்மொழியப்பட்ட கல்விச் சீர்திருத்தங்களாகும். தற்போது பொதுமக்களின் அவதானம் பாடத்திட்ட உள்ளடக்கம் குறித்துத் திரும்பியிருந்தாலும், இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் ஊடாக ஏற்படவுள்ள மிக மோசமான பாதிப்பு அதுவல்ல.

கல்விச் சீர்திருத்தங்களால் இலங்கையின் கல்வித் தொகுதிக்கு ஏற்படும் பாதிப்பை ஆறாம் தரப் பாடப்புத்தகத்துடன் மட்டும் மட்டுப்படுத்தி, அதன் ஊடாக மக்களின் அவதானத்தை திசைதிருப்பவும், உண்மையான நோக்கத்தை மறைக்கவும் அரசாங்கம் முயற்சிக்கின்றதோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது.

உண்மையில் நமது அவதானம் முழுமையான சீர்திருத்தச் செயன்முறை மீது திரும்ப வேண்டும். ஏனெனில், இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், இதுவரை காலமும் நாம் பாதுகாத்து வந்த இலங்கையின் நீதியான, ஊழலற்ற மற்றும் பிள்ளைகளின் திறமையை அளவிடும் போட்டிப் பரீட்சையை (Competitive Exams) மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்ட இலவசப் பல்கலைக்கழகக் கல்வியின் சுயாதீனத்தன்மையும் நீதியும் முற்றாக அழிந்துவிடும்.

இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் பெற்றோர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் "மனப்பாடம் செய்யும் பரீட்சை மையக் கல்வி முறையிலிருந்து விலகி, பிள்ளைகளின் திறமை மற்றும் ஆளுமைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் கல்வி முறையை" அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் மன அழுத்தமற்ற, போட்டியற்ற ஒரு சிறுவர் காலத்தை உறுதிப்படுத்துவதாக வாக்குறுதி அளித்து விற்கப்படுகின்றன.

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும் போது இது ஒரு சிறந்த கருத்தாக்கமாகத் தெரிந்தாலும், இலங்கையின் கல்வி, பொருளாதார மற்றும் சமூகக் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொண்ட புத்திஜீவிகள் மத்தியில் இந்தச் சீர்திருத்தம் அச்சத்தையும் சந்தேகத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இது உண்மையில் இலங்கைக்குத் தற்போது அவசியமான ஒரு முன்னேற்றமா? அல்லது வெளிப்படைத்தன்மை அற்ற, நீதியை உறுதிப்படுத்த முடியாத ஒரு ஊழல் நிறைந்த முறைமைக்குள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைப் பணயம் வைத்து முன்னெடுக்கப்படும் ஆபத்தான ஒரு பரிசோதனையா? அல்லது தற்போதைய அரசாங்கம் நாட்டை அரசியல் ரீதியாக இட்டுச் செல்ல முனையும் ‘பாசிசக் கொள்கையின்’ (Fascist State) மற்றுமொரு கட்டமா? என்பது குறித்தே நாம் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

இன்று சமூகத்தில் இதற்கு ஆதரவாகவும் எதிராகவும் பேசும் பலரும், போராட்டங்களில் ஈடுபடும் பல்வேறு தரப்பினரும் இந்தச் சீர்திருத்தங்களின் அடிப்படைப் பின்னணியைக் கூட அறிந்திருக்கவில்லை. நாட்டின் எதிர்காலத்தைப் பாதிக்கும் இவ்வாறான பாரிய மாற்றங்களின் போது, ஏனைய நாடுகளோ அல்லது இலங்கையின் முன்னைய அரசாங்கங்களோ செய்தது போன்று, இந்த அரசாங்கம் இது குறித்த விபரங்களைச் சமூக மயப்படுத்தவில்லை. எமக்குக் கிடைத்துள்ள தகவல்களின்படி, இந்தச் சீர்திருத்தம் ஐந்து பிரதான தூண்களை (5 Pillars) அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது:

01 பாடத்திட்டச் சீர்திருத்தம்: நினைவாற்றலை (Memory) அடிப்படையாகக் கொண்ட பாடத்திட்டத்திற்குப் பதிலாக STEM (அறிவியல், தொழில்நுட்பம், பொறியியல் மற்றும் கணிதம்), தகவல் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்பம் (ICT), வாழ்க்கைத் திறன்கள் மற்றும் விமர்சனச் சிந்தனை (Critical Thinking) ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய புதிய பாடத்திட்டம்.

02 பாடசாலை மட்ட மதிப்பீடு: பரீட்சைகள் மூலம் பிள்ளைகளின் திறமைகளைத் தீர்மானிக்கும் முறையிலிருந்து விலகி, பாடசாலை மட்டத்திலான மதிப்பீடுகளை (School-based Assessments) அறிமுகப்படுத்துதல்.

03 மனிதவள மேம்பாடு: ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்வி நிர்வாகத்தினருக்குப் புதிய முறைமைக்கேற்பப் பயிற்சிகளை வழங்குதல்.

04 கட்டமைப்பு மற்றும் நிர்வாகச் சீர்திருத்தம்: பாடசாலைகள், டிஜிட்டல் வசதிகள் மற்றும் நிர்வாகக் கட்டமைப்புகளை நவீனமயப்படுத்துதல்.

05 பொதுமக்களின் விழிப்புணர்வு: பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் சமூகத்துடனான கலந்துரையாடல்கள் மூலம் மக்களைத் தெளிவுபடுத்துதல்.

கோட்பாட்டு ரீதியாக இது ஒரு நவீன உலகளாவிய போக்கிற்குப் பொருத்தமான திட்டமாகத் தெரிந்தாலும், இலங்கையின் சமூகக் கட்டமைப்பு மற்றும் பொருளாதார எதார்த்தத்திற்கு இது எவ்வளவு தூரம் நடைமுறைச் சாத்தியமானது என்பதே கேள்வியாகும்.

இலங்கைக் கல்வியில் தற்போதுள்ள பாரிய நெருக்கடி பாடசாலைக் கல்வி அல்ல. மாறாக, உயர்தரக் கல்வியை (A/L) நிறைவு செய்யும் பிள்ளைகளுக்கே எதிர்காலம் குறித்த பாரிய பின்னடைவு காணப்படுகிறது. ஏனெனில், பாடசாலையை விட்டு வெளியேறுபவர்களுக்கான இலவசக் கல்வி வாய்ப்புகள் இலங்கையில் மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

இலங்கையில் வருடாந்தம் சுமார் 450,000 பிள்ளைகள் முதலாம் தரத்திற்குள் நுழைகின்றனர். இதில் சுமார் 100,000 பிள்ளைகள் சாதாரண தரத்துடன் பாடசாலையை விட்டு விலகுகின்றனர். எஞ்சிய 350,000 பிள்ளைகள் உயர்தரப் பரீட்சைக்குத் தோற்றுகின்றனர். மூன்று பாடங்களிலும் சித்தியடையும் ஒவ்வொரு பிள்ளையும் பல்கலைக்கழகக் கல்விக்குத் தகுதியுடையவர்களே.

ஆனால், அரச பல்கலைக்கழகங்களுக்குள் நுழைய வாய்ப்பு கிடைப்பது சுமார் 40,000 பிள்ளைகளுக்கு மாத்திரமே (சுமார் 10%). எஞ்சிய 90% பிள்ளைகளுக்கு மேலதிகக் கல்வி மறுக்கப்படுவது அவர்கள் தகுதியற்றவர்கள் என்பதனால் அல்ல; அரச பல்கலைக்கழகங்களில் இலவசமாகக் கற்பிக்கக்கூடிய இடவசதிகள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருப்பதனாலேயே ஆகும்.

வசதியுள்ள பெற்றோர்களின் பிள்ளைகள் வெளிநாடுகளுக்கோ அல்லது உள்நாட்டுத் தனியார் கல்விக்கோ செல்கின்றனர். ஏழைப் பெற்றோர்களின் பிள்ளைகளுக்கு உயர்தரப் பரீட்சை மட்டுமே ஒரே வழியாகும்.

கடந்த 76 வருடங்களாக இந்த 10 சதவீதத்தினரைத் தெரிவு செய்யப் பின்பற்றப்படும் முறைமை, பாரபட்சமற்ற தேசியப் பரீட்சை முறை மற்றும் மாவட்ட அடிப்படையிலான வளப்பகிர்வுத் திட்டமாகும்.

இதன் மூலம் செல்வாக்கோ அல்லது அரசியல் அதிகாரமோ இன்றித் தகுதியானவர்கள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றனர். இந்த விபரீதத் திட்டத்தால் பணத்தையோ அல்லது அரசியல் பலத்தையோ பயன்படுத்தித் தகுதியற்றவர்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்குள் நுழைவதற்கு இடமில்லை.

திசைகாட்டியின் இந்தப் புதிய திட்டத்தின் கீழ் ஏற்படப்போகும் பாரிய அழிவு என்னவெனில், இந்தப் பாரபட்சமற்ற பல்கலைக்கழகப் பிரவேச கட்டமைப்பு சீர்குலைக்கப்படுவதாகும். அவர்களின் புதிய திட்டத்தின் கீழ் பல்கலைக்கழகப் பிரவேசம் என்பது வெறும் உயர்தரப் பரீட்சை மற்றும் Z-Score அடிப்படையில் மாத்திரம் அமையாது:

• பரீட்சைகள்,

• திறமைப் பரிசோதனைகள்,

• பாடசாலை மட்ட மதிப்பீடுகள்,

• தொழில்நுட்ப மற்றும் தொழிற்பயிற்சி வழிகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ‘பல-வழி’ (Multiple Pathways) முறைக்கு மாற்றப்படும்.

இது பார்ப்பதற்கு நவீனமானதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அரசியல் அதிகாரத்தையும் பணத்தையும் பயன்படுத்தி பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைச் சூறையாடும் ஊழல் நிறைந்த ஒரு முறைமைக்கே வழிவகுக்கும்.

கல்விச் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வருவதற்கு முன்னதாக உலகளாவிய அனுபவங்களை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

முன்மொழியப்பட்ட கல்வி முறையை வெற்றிகரமாகச் செயற்படுத்திய நாடுகளில் பின்லாந்து முன்னணியில் உள்ளது. கௌரவ கல்வி அமைச்சர் கலாநிதி ஹரிணி அமரசூரிய இலங்கையில் புகுத்த முயற்சிப்பதும் இந்தப் பின்லாந்து முறையையே ஆகும்.

பின்லாந்து ஐரோப்பாவின் மிகவும் செல்வந்த நாடுகளில் ஒன்றாகும். அதன் மக்கள் தொகை 5.6 மில்லியனாகும் (இலங்கையின் மக்கள் தொகை 23 மில்லியனாகும்). 2022ஆம் ஆண்டளவில், சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) தரவுகளுக்கமைய, தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பின்லாந்து உலகளவில் 16வது இடத்தைப் பிடித்திருந்தது.

பின்லாந்து அனைவருக்கும் இலவச உயர்கல்வியை வழங்கும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளதுடன், விரும்பும் ஒவ்வொரு பிரஜைக்கும் இலவசப் பல்கலைக்கழகக் கல்வி மற்றும் தொழிற்பயிற்சியை அரசாங்கம் வழங்குகின்றது. இது சிறந்த சுகாதார சேவை மற்றும் நன்கு அபிவிருத்தி செய்யப்பட்ட நலன்புரித் திட்டங்களைக் கொண்ட ஒரு பணக்கார நாடாகும். அங்கு தொழில்களுக்கு இடையே சமூக இடைவெளியோ அல்லது சம்பள வேறுபாடோ கிடையாது.

இதன் காரணமாகவே, பின்லாந்தின் கல்வி முறையினுள் பிள்ளைகளுக்குப் பரீட்சைகள் கிடையாது. போட்டிப் பரீட்சைகள் ஊடாகக் வரையறுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகளுக்காகப் பிள்ளைகளைத் தெரிவு செய்ய வேண்டிய தேவை பின்லாந்திற்கு இல்லை. எனவே, அவர்கள் தொடர்ச்சியான மதிப்பீட்டு முறை மற்றும் மாணவர் மையக் கற்றலை நிலைநிறுத்தியுள்ளதுடன், இரண்டாம் நிலைக்கல்வி முடியும் வரை பிள்ளைகளுக்குத் தேசிய பரீட்சைகள் எதுவும் நடத்தப்படுவதில்லை.

பின்லாந்தில் 3,042 பாடசாலைகள் மாத்திரமே உள்ளன. பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் முன்னேறிய நாடு என்பதால், அங்கு ஏழை-பணக்கார இடைவெளி என்பது இல்லையென்றே கூறலாம். அதேபோல், கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற பாடசாலைகளுக்கு இடையே வசதிகளிலோ அல்லது வளங்களிலோ எந்தப் பாகுபாடும் இல்லை. ஒவ்வொரு பிள்ளைக்கும் வாய்ப்புகளும் வளங்களும் சமமாகவே கிடைக்கின்றன. இதனால் பிள்ளைகள் எந்த ஊரில் உள்ள பாடசாலைகளில் கற்றாலும், அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வசதிகள் ஒரே மாதிரியானவை.

பின்லாந்தின் அனைத்துப் பாடசாலை ஆசிரியர்களும் குறைந்தபட்சம் முதுமாணி (Master's) பட்டத்தைக் கொண்டுள்ளனர். நாடு முழுவதிலும் ஆசிரியர்களின் அறிவு மட்டத்தில் கற்பித்தல் ரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகள் இல்லை. ஆசிரியர்களுக்குத் தொடர்ச்சியான கல்விப் பாடநெறிகள் ஊடாகப் புதிய அறிவையும் பயிற்சியையும் வழங்க வலுவான ஒரு பொறிமுறை உள்ளது.

மேலும், ஆசிரியர் தொழில் என்பது அதன் வேலைப்பழுவிற்கு ஏற்ற ஊதியத்தைக் கொண்ட ஒரு திருப்திகரமான தொழிலாகும். அதனால் அன்பளிப்புகளையோ அல்லது இலஞ்சத்தையோ எதிர்பார்க்க வேண்டிய தேவை ஆசிரியர்களுக்கு இல்லை.

அரசியல் தலையீடுகள் மற்றும் அழுத்தங்கள் இல்லாத காரணத்தினால் கல்வித்துறை சுயாதீனமாக இயங்குகின்றது. எனவே, பாடசாலை மட்டத்திலான நேர்முகப்பரீட்சைகள் மற்றும் மதிப்பீடுகள் மீது நம்பிக்கையும் வெளிப்படைத்தன்மையும் காணப்படுகின்றது.

அத்துடன், பின்லாந்து இந்த மாற்றங்களை 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான காலப்பகுதியில் படிப்படியாகவே மேற்கொண்டது. ஒரே வருடத்தில் இருந்த முறைமையை முழுமையாகத் தலைகீழாக மாற்றியமைக்கவில்லை. ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால், பின்லாந்திற்கு இந்தக் கல்வி முறை பொருந்துவதற்கும் அது வெற்றியடைவதற்கும் பிரதான காரணம் அந்த நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் சமூக வளர்ச்சியே ஆகும்.

சிங்கப்பூரும் இதைப் போன்றதொரு கல்வி முறையை வெற்றிகரமாகச் செயற்படுத்தும் ஒரு நாடாகும். அங்கு வலுவான பரீட்சை முறை இன்னும் நடைமுறையில் இருந்தாலும், பல-வழி (கல்வி / தொழில்நுட்பம் / பிரயோகம்) முறைமையின் ஊடாகவே மாணவர்கள் தெரிவு செய்யப்படுகின்றனர்.

வலுவான அரச பொறிமுறையைக் கொண்ட சிங்கப்பூரில் ஆசிரியர்களைச் சிறந்த முறையில் பயிற்றுவிப்பதற்கான முறைமை உள்ளது. அனைத்துப் பாடசாலைகளிலும் உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் சமமானவை. இந்த முறைமையைச் செயற்படுத்த சிங்கப்பூர் கடுமையான சட்டங்களையும் தண்டனைகளையும் பயன்படுத்துகின்றது.

வெளிப்படைத்தன்மை கொண்ட சட்டக் கட்டமைப்பின் ஊடாக ஊழல்வாதிகள் மற்றும் முறைகேடுகளில் ஈடுபடுவோருக்குக் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்படுகின்றன. எனவே, பாடசாலைக் கட்டமைப்பில் மோசடிகளோ, ஊழல்களோ அல்லது மந்தகதியோ காணப்படுவதில்லை.

இந்தியா, கென்யா மற்றும் தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகள் பின்லாந்திற்கு நிகரான கல்விச் செயன்முறையை நடைமுறைப்படுத்த முயற்சி செய்து தோல்வியடைந்த நாடுகளாகும்.

வளங்கள் மற்றும் வசதிகளில் உள்ள சமத்துவமின்மை, தகுதியான பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்களின் தட்டுப்பாடு, பாடசாலைகளுக்குள் மோசடியான மற்றும் போலியான மதிப்பீடுகள் மற்றும் புள்ளிகள் வழங்கப்படுதல், நேரடி அரசியல் தலையீடுகள், அரசாங்கங்களிடம் போதிய கண்காணிப்புக்கான நிதி வசதிகள் இல்லமை மற்றும் பிள்ளைகள், பெற்றோர்கள் மற்றும் சமூகம் இந்தச் செயன்முறை மீது நம்பிக்கை கொள்ளாமை போன்ற காரணங்களால் அந்தப் பாடசாலைகளில் பாரிய சிக்கல்களும் எதிர்ப்புகளும் உருவாகின.

இந்த உதாரணங்கள் மற்றும் ஏனைய உலக நாடுகளைப் பார்க்கும் போது, பரீட்சைகள் குறைந்த கல்வி கலாசாரத்தை உருவாக்குவதற்கு அந்த நாடுகள் பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் வலுவாக இருப்பது இன்றியமையாதது. வளர்ந்த நாடுகளில் எந்தச் செயன்முறை பின்பற்றப்பட்டாலும், இறுதியில் பிள்ளையை உயர்கல்வி அல்லது திறன் மேம்பாடு ஊடாக அவர் விரும்பும் ஒரு தொழிலை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் ஆற்றல் அரசாங்கத்திடம் உள்ளது.

அத்தோடு அங்கு சகல தொழில்களிலும் ஈடுபடுவோரின் வாழ்க்கைத்தரம் சமமானது. பாடசாலைகளுக்குள் போட்டி குறைவதற்கும், மோசடி மற்றும் ஊழல் இல்லாமல் போவதற்கும் இதுவே பிரதான காரணமாகும்.

மேலும், அந்த நாடுகளின் சட்டக் கட்டமைப்பானது மோசடி மற்றும் ஊழல் செய்பவர்களுக்குக் கடுமையான தண்டனைகளை வழங்குவதன் மூலம் பாடசாலைகளில் இந்தச் செயன்முறை சீராக நடைபெறுவதை உறுதி செய்கின்றது.

மற்றுமொரு விடயம் முதிர்ச்சியடைந்த அரசியல் கலாசாரமாகும். இவ்வாறான நாடுகளில் அரசியல் தலையீடுகள் மற்றும் அதிகாரத்தின் ஊடாக இத்தகைய முறைமைகள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவது மிகக் குறைவாகும்.

இலங்கையில் இந்தச் சீர்திருத்தங்களை நாம் எதிர்ப்பது என்பது, "கல்வி முன்னேற்றத்திற்கோ அல்லது சீர்திருத்தங்களுக்கோ எதிரான எதிர்ப்பு" அல்ல. மாறாக, முறைமையின் மீதான நம்பிக்கையின்மை மற்றும் அநீதியான, ஊழல் நிறைந்த நடைமுறைக்கு எதிரான எதிர்ப்பு என்றே இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதற்குப் பிரதானமான காரணம் என்னவெனில், இந்தப் புதிய முறையின் கீழ் ஏழைப் பிள்ளைகள் பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் செல்வதற்கான ஒரே பாரபட்சமற்ற மற்றும் நீதியான கதவு மூடப்பட்டுவிடும் என்பதாகும்.

குறைந்த வருமானம் பெறும் குடும்பங்கள் மற்றும் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு உயர்கல்வியைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு இருக்கும் ஊழலற்ற, நீதியான ஒரே வழி உயர்தரப் பரீட்சையாகும். ஆனால், புதிய முறைமையின் கீழ் மாணவர்களை மதிப்பீடு செய்யும் முழு அதிகாரமும் பாடசாலைக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் வழங்கப்படவுள்ளது. இதன்போது மாணவர்களின் வருடாந்த செயற்பாடுகள் பாடசாலை மட்டத்திலான நேர்முகப்பரீட்சைகள், கட்டுரைகள் மற்றும் ஒப்படைப்புப் புள்ளிகள் (Assignments) மூலம் மதிப்பீடு செய்யப்படும்.

இலங்கையின் பாடசாலைக் கட்டமைப்பிற்குள் இவ்வாறான ஒரு முறைமையை எவ்வாறு நீதியானதாகவும், பாரபட்சமற்றதாகவும், ஊழலற்றதாகவும் நிலைநிறுத்த முடியும்? இன்று இலங்கையில் பாடசாலைகளுக்கு மாணவர்களை அனுமதிப்பது முதல், வகுப்புத் தலைவர், மாணவர் தலைவர் பதவிகள் மற்றும் விளையாட்டுப் போட்டிகள் வரை அனைத்திலும் இலஞ்சம் பெறுதல், தகுதியானவர்களுக்கு உரிய இடம் கிடைக்காமை, ஆசிரியர்களைக் கவனிக்கும் பெற்றோரின் பிள்ளைகளுக்கு விசேட சலுகைகள் வழங்கப்படுதல் மற்றும் அரசியல்வாதிகளின் பிள்ளைகளுக்கு அதிக முன்னுரிமை அளிக்கப்படுதல் போன்றவற்றை நாம் அன்றாடம் காண்கிறோம். இவ்வாறான சூழலில், பல்கலைக்கழகப் பிரவேசத்திற்கான புள்ளிகளை வழங்கும் அதிகாரத்தைப் பாடசாலைகளுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் வழங்குவது என்பது, மாணவர்களுக்கு அன்றி ஊழல்வாதிகளுக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் ‘வசந்த காலம்’ உதயமாக வழிவகுப்பதேயாகும்.

மறுபுறம், ஏனைய தெற்காசிய நாடுகளைப் போலவே இலங்கையிலும் கிராமப்புற-நகர்ப்புற இடைவெளி மிக அதிகமாக உள்ளது. நகரப் பாடசாலைகளில் உள்ள வசதிகள், வளங்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் மனப்பாங்கு கிராமப்புறப் பாடசாலைகளுக்குக் கிடையாது. பாடசாலைகளுக்கு இடையே பாரிய வளப்பகிர்வு ஏற்றத்தாழ்வுகள் காணப்படுகின்றன.

STEM மற்றும் ICT கல்வியானது நகரப் பாடசாலைகளுக்கே சாதகமாக அமையும்; ஏனெனில் கிராமப்புறப் பாடசாலைகளில் இதற்கான வளங்கள் இல்லை. இந்த இடைவெளியைச் சரிசெய்யாமல் கல்வி முறையை மாற்றுவதன் மூலம் கிராமப்புற மாணவர்களே அநீதிக்குள்ளாக்கப்படுவார்கள்.

இலங்கையில் சுமார் 10,000 பாடசாலைகளின் வளங்களையும் ஒரே மட்டத்திற்குக் கொண்டு வருவது நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது. கொழும்பு றோயல் கல்லூரி அல்லது விசாகா வித்தியாலயத்தில் உள்ள வசதிகள் எம்பிலிப்பிட்டிய கொலன்ன பாடசாலைகளுக்கு விடுங்கள், மிக நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்ட அநுராதபுரம் மத்திய மகா வித்தியாலயத்தில் கூடக் கிடையாது.

ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் பரீட்சையானது நாட்டின் ஒவ்வொரு பிள்ளையும் தனது திறமையின் அடிப்படையில் கொழும்பு, கண்டி அல்லது தனது மாவட்டத்தின் சிறந்த பாடசாலைகளுக்குச் செல்வதற்கான வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளது. இந்தப் பரீட்சை ரத்து செய்யப்பட்டால் பிள்ளைகளுக்கு அந்த வாய்ப்பு அற்றுப்போகும்.

அது நிகழ்ந்தால் "கொழும்புக்குக் கிரி (பால்), கிராமத்திற்குக் கெக்கிரி" என்ற பழமொழியின் உண்மையான அர்த்தம் மக்களுக்கு விளங்கும்.

மற்றொரு முக்கியமான விடயம், இலங்கையில் ஆசிரியர்களின் மனப்பாங்கு மற்றும் வேலைத்திறன் ஆகும்.

கடந்த காலங்களில் இலங்கையில் ஆசிரியர் தொழில் மிக கௌரவமான ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. எனினும், கடந்த மூன்று தசாப்தங்களாக இடம்பெற்ற அரசியல்திட்டமிடல்கள் மற்றும் சில ஆசிரியர்களின் செயற்பாடுகளால் சமூகத்தில் அந்த நம்பிக்கை அற்றுப்போயுள்ளது. ஆசிரியர்களின் தகுதி மற்றும் கற்பித்தல் திறன் உயர் மட்டத்தில் இல்லை.

தற்போது கூட ஆசிரியர்கள் தமது உரிமைகளுக்காகப் போராடுவதிலேயே குறியாக உள்ளனர். சம்பளம், விடுமுறை, இடமாற்றங்கள் முதல் தாம் அணியும் உடை வரை அவர்களுக்குப் பிரச்சினைகள் உள்ளன. வருடத்திற்குப் பலமுறை வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்களில் ஈடுபடுகின்றனர்.

இவ்வாறானதொரு சூழலில், பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் பல்கலைக்கழகப் பிரவேசம் போன்ற ஒரு விடயத்தில் இவர்கள் பாரபட்சமற்ற முடிவுகளை எடுப்பார்கள் என்று எவ்வாறு உறுதி கூற முடியும்?

தற்போது அரச இயந்திரத்தைப் பார்க்கும் போது, அதிகாரிகளுக்கு மேல் கண்காணிப்பு மற்றும் அனுமதிகளுக்காகப் கட்சி உறுப்பினர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுகின்றன. ஊடகத் தகவல்களின்படி, தகுதியற்ற கட்சி ஆதரவாளர்களின் கட்டளைகளுக்கு அரச அதிகாரிகள் அடிபணிய வேண்டியுள்ளது.

கிராம மட்டத்திலான இடர்நிவாரண உதவிகளைப் பெறுவதற்குக்கூடக் கட்சிப் பிரதிநிதியின் கையொப்பம் தேவைப்பட்டதாக செய்திகள் வெளியாகின. இவ்வாறான சூழலில், பல்கலைக்கழகப் பிரவேசத்திற்கு மாணவர்களைத் தெரிவு செய்வதில் அரசியல் தலையீடு இருக்காது என்று நம்புமளவிற்கு மக்கள் முட்டாள்கள் அல்லர்.

ஜனநாயகத்தைக் கைவிட்டு, சீனா அல்லது ரஷ்யாவைப் போன்றதொரு ‘பாசிசத்தை’ (Fascism) தழுவத் துடிக்கும் ஒரு முக்கிய கட்சியைத் தளமாகக் கொண்ட திசைகாட்டி அரசாங்கம், தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தமது ஆதரவாளர்களுக்கு இந்த வாய்ப்புகளை வழங்காது என்று எவ்வாறு நம்ப முடியும்?

நமது நாடு பொருளாதார மற்றும் சமூக ரீதியாக இந்தியா, கென்யா மற்றும் தென்னாப்பிரிக்காவிற்கே ஒத்திருக்கிறது; மாறாக பின்லாந்து, சிங்கப்பூர் அல்லது கனடாவிற்கு அல்ல. எமக்கு நிகரான நாடுகளில் தோல்வியடைந்த ஒரு கல்வி முறையை இலங்கைக்குள் கொண்டு வர இந்த அரசாங்கம் ஏன் முயற்சிக்கிறது என்பது குறித்து ஆழமாக ஆராய வேண்டும்.

துரதிஷ்டவசமாக, இன்று நாட்டின் கல்விமான்கள் மற்றும் மக்களின் அவதானம் ஆறாம் வகுப்புப் பாடப்புத்தகத்தின் உள்ளடக்கம் மீதே திரும்பியுள்ளது. ஆனால், சீர்திருத்தம் என்பது பாடத்திட்ட மாற்றம் மட்டுமல்ல. அதிலும் அவர்கள் தவறு செய்துள்ளனர்.

கல்விச் சீர்திருத்தமானது முதலாம் வகுப்பு முதல் 13ஆம் வகுப்பு வரை படிப்படியாகவும் திட்டமிடப்பட்ட வகையிலும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அடுத்த தவணைக்கான பாடப்புத்தகங்கள் கூட இன்னும் முழுமையாகத் தயாராகவில்லை.

பாடசாலைகளுக்குத் தேவையான வளங்கள் வழங்கப்படவில்லை; ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்படவில்லை. இவ்வாறு அவசர அவசரமாகச் செய்யப்படும் சீர்திருத்தங்களால் சமூகக் குழப்பமே மிஞ்சும்.

எமது பிராந்திய நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இலங்கையின் பாடசாலைக் கல்வி மிக உயர்ந்த மட்டத்தில் உள்ளது. தற்போதைய பல்கலைக்கழகத் தெரிவு முறை நீதியானது மற்றும் வெளிப்படையானது.

எனவே, கல்விப் போட்டியைத் தவிர்த்துப் பிள்ளைகளுக்குச் சுதந்திரமான கல்வியை வழங்க வேண்டுமாயின், செய்ய வேண்டியது எளிதானது: உயர்கல்வி மற்றும் தொழிற்கல்விக்கான வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க வேண்டும். அரச பல்கலைக்கழகங்களில் மாணவர் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வேண்டும்.

தரமான தனியார் பல்கலைக்கழகங்களை ஆரம்பிக்க அனுமதிக்க வேண்டும். மாணவர் கடன் திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும். வேலைவாய்ப்புச் சந்தைக்கு ஏற்ற புதிய பாடநெறிகளை உருவாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் உண்மையான ‘இலவசக் கல்வி’ உறுதிப்படுத்தப்படும்.

ஒவ்வொரு பிள்ளைக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் உயர்கல்விக்கான வழிவகுக்கப்பட்டால், பாடசாலைகளுக்குள் போட்டி இருக்காது. இன்று வசதியுள்ளவர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று கல்வி கற்கின்றனர்; வசதியற்றவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே வழி தற்போதைய தேசியப் பரீட்சை முறைமையாகும். திசைகாட்டி அரசாங்கம் இந்த ஏழைப் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திலேயே கைவைக்கின்றது.

இலங்கையின் தற்போதைய நிலையில் பின்லாந்து அல்லது சிங்கப்பூர் முறையைப் புகுத்த முடியாது. முறைமையை மாற்றுவதற்கு முன்னதாக, சகலருக்கும் சம வாய்ப்புள்ள பொருளாதாரத்தை அரசாங்கம் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். கல்விச் சீர்திருத்தங்கள் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காக அன்றி, நாட்டின் எதிர்காலத்திற்கு ஏற்றவாறு அமைய வேண்டும்.

கல்வி என்பது பரீட்சைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், தூரநோக்கற்ற மற்றும் இலங்கைக்குப் பொருந்தாத தன்னிச்சையான செயற்பாடுகள் மூலம் இதுவரை நாம் பாதுகாத்து வந்த கல்வி முறைமை வீழ்ச்சியடைவதைத் தவிர்க்க முடியாது.

திசைகாட்டி அரசாங்கத்தின் இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் எமது பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வாக அமையாது. இது ‘கால் வீக்கத்திற்குத் தலையில் மருந்து கட்டுவது’ போன்றதாகும். இதனை அரசாங்கம் அறியாததல்ல; எனவே, தமது கட்சியின் நீண்டகால அரசியல் நோக்கங்களுக்காகப் பாடசாலைக் கட்டமைப்புக்குள் அதிகாரத்தைப் புகுத்தவே இந்த முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்ற சந்தேகம் நியாயமானதே.