'தோறை' நாவலுக்கு பாதுகாப்பு அமைச்சின் அனுமதியைக் கோருகிறது சுங்கத் திணைக்களம்!

'தோறை' (Thorai) நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள சொற்கள் காரணமாக, அதனை விடுவிக்க வேண்டுமாயின் பாதுகாப்பு அமைச்சின் அனுமதி அவசியமென யாழ்ப்பாணச் சுங்கப் பிரிவினால் எழுத்தாளருக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இது தொடர்பில் எழுத்தாளரினால் நேற்று (23) சமூக ஊடகங்களில் பதிவிடப்பட்ட செய்தி வருமாறு:

"இலங்கைச் சுங்கத் திணைக்களம் எனது 'தோரை' நாவலைத் தடுத்து நிறுத்தியுள்ளது. பாதுகாப்பு அமைச்சின் அனுமதிக்குப் பின்னரே புத்தகங்களை வழங்க முடியுமெனக் கூறியுள்ளனர். தமிழ்நாட்டின் 'காலச்சுவடு' பதிப்பகத்தினால் அனுப்பப்பட்ட இலங்கைக்கான நாவல் படிகளைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக யாழ்ப்பாணத் தபால் நிலையத்திலுள்ள சுங்கப் பிரிவிற்குச் சென்றிருந்தேன். அடையாள அட்டையைக் கொடுத்துவிட்டுச் காத்திருந்தேன். இதற்கு முன்னர் 2022 இல் இதே இடத்தில் வைத்துத் தான் 'நகுலாத்தை' நாவலையும் பெற்றுக்கொண்டேன்.

ஊழியர்களின் நகைப்பிற்கும் உள்ளாகி...

சிறிது நேரத்தின் பின்னர் அழைத்தார்கள்; அங்கு சிங்களப் பெண் அதிகாரி ஒருவரும் இரண்டு மூன்று அதிகாரிகளும் ஊழியர்களும் இருந்தனர். ஆவணங்களைப் பரிசீலித்துப் பார்த்து 'தோரை' நாவலுக்கான பொதியை ஊழியர் ஒருவரைக் கொண்டு வரவழைத்தார்கள். உள்ளே என்ன இருக்கிறது எனக் கேட்ட போது, 'புத்தகங்கள்' என்றேன். பொதி ஊழியரால் வெட்டித் திறக்கப்பட்டது. அங்கிருந்த அதிகாரிகள் ஆளுக்கொரு புத்தகத்தை எடுத்தார்கள். 'யாருடைய புத்தகம்? என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது? எதைப் பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது?' எனக் கேட்டார்கள். எனது பதில் வருவதற்கு முன்னர் புத்தகத்தைத் திறந்த தமிழ் அதிகாரி ஏதோ ஒன்றைச் கண்டுபிடித்து மற்றவருக்குக் கண்ணால் காட்டினார். அதில் 'ஃபீல்ட் பைக்' (Field Bike), 'ஆர்மிகாரர்' (இராணுவத்தினர்) போன்ற சொற்களை மேலும் ஆராய்ந்து வேறு சொற்களையும் கண்டுபிடித்தார். அந்தச் சிங்களப் பெண் அதிகாரியிடம் கண்டுபிடித்தவற்றைக் காட்டினார்கள். வேறொரு அறையிலிருந்து மற்றொரு தமிழ் அதிகாரியை அழைத்து வந்தார்கள். வேடிக்கையைப் போல அங்கிருந்த ஊழியர்கள் கூடப் புத்தகங்களைத் திறந்து திருப்பிப் பார்த்துச் சொற்களைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கினார்கள். வந்த அதிகாரியிடம் காட்டினார்கள். அவர், 'இவ்வாறான சொற்கள் இருக்கின்றன; இப்புத்தகங்களுக்குப் பாதுகாப்பு அமைச்சின் அனுமதி கிடைத்தால் மட்டுமே விடுவிப்போம்' எனக் கூறினார்.

ஒன்றிரண்டு சொற்களில் தொங்கிக்கொண்டிருத்தல்

நான் அவர்களுடன் வாதாடிப் பார்த்தேன். இதில் இனவாதத்தைத் தூண்டுவதோ அல்லது அமைப்புகளை (இயக்கங்களை) உருவாக்குவதோ எதுவுமில்லை என்றேன். தேவையானால் நான் காத்திருக்கிறேன், இரண்டு மூன்று அத்தியாயங்களை வாசித்துப் பாருங்கள் என்றேன். எனினும் அவர்கள் தாம் கண்டுபிடித்த சொற்களிலேயே தொங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்களின் சில சொற்களிலிருந்தே, அவர்களுடன் இலக்கியத்தைப் பற்றியோ அல்லது எனது அடிப்படை உரிமைகளைப் பற்றியோ உரையாட முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். தங்களது வேலைக்கு ஏதேனும் அச்சுறுத்தல் வந்துவிடுமோ என்ற பயமும் சாதாரண மனிதர்களின் முட்டாள்தனமும் தவிர அவர்களிடம் வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை. அங்கு அவர்கள் தமிழர்களோ சிங்களவர்களோ அல்ல; வெறும் எழுத்தர்கள் மட்டுமே. எனக்குப் புத்தகம் எழுதுவதிலுள்ள தவறினைப் புரியவைக்க முயல்வதைப் போல என்னை விடத் தம்பட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். விரக்தியும் கோபமும் அதிகமானது.

எழுத்தாளரே கொழும்புக்குச் சென்று விசாரிக்க வேண்டுமா...?

எனக்கு முன்னால் புதிய புத்தகங்களின் மணத்துடன் நாவல் பரவியிருந்தது. ஒன்றை கையில் எடுத்துப் பார்த்தேன். அதை இப்போது மீண்டும் அங்கு வைத்துவிட்டு வர வேண்டும். 'சரி, இப்போது என்ன செய்வது, இதற்குப் பிந்தைய நடைமுறை என்ன?' என அவர்களிடம் கேட்டேன். அவர்கள் பாதுகாப்பு அமைச்சுக்கு இரண்டு படிகளை அனுப்பப் போவதாகக் கூறினார்கள். 'சரி, எத்தனை நாட்களில் பதிலளிப்பார்கள்?' எனக் கேட்ட போது, 'இப்படி இதற்கு முன்னரும் புத்தகங்களை அனுப்பியுள்ளோம். அதைத் தவிர வேறு எந்தப் பதிலும் வருவதில்லை' என மிகவும் சாதாரணமாகக் கூறினார்கள். பின்னர் 'நீங்களே கொழும்புக்குச் சென்று கேட்க வேண்டும்' என்றார்கள். 'நமக்கு அங்கிருந்து அனுமதி கிடைத்தால் மட்டுமே புத்தகங்களை விடுவிக்க முடியும்' எனத் திட்டவட்டமாகக் கூறி எனக்கான இரசீதைத் தயாரிக்கத் தொடங்கினார்கள். ஊழியர்கள் இரண்டு படிகளை அனுப்புவதற்காக வைத்துக்கொண்டு, மீதி 'தோரை' புத்தகங்களை பிளாஸ்டிக் பையில் போட்டு முடிச்சுப் போட்டு எடுத்துச் சென்றார்கள். இரசீதைப் பெற்றுக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். வானம் இருட்டிக்கொண்டிருந்தது. பருவமழைக்காலம் அதனது மழை நிலையை அடைந்துகொண்டிருந்தது.

வாசிக்காமலேயே தடுத்து நிறுத்துதல்

இது முதன்முறையல்ல; சில நாட்களுக்கு முன்னர் சோபாசக்தி, தீபச்செல்வன் ஆகியோரின் படிகள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்ட போது எதிர்ப்புகளை வெளியிட்டிருந்தோம். இன்னமும் அவை விடுவிக்கப்படவில்லை. இங்கு இப் பிரச்சினை தொடர்பாகச் சில விடயங்களை இணைத்துக் கூற வேண்டும்.

இங்குள்ள மிகப்பெரிய முரண்பாடு என்னவென்றால், எந்தவொரு படியையும் வாசிக்காமலேயே தடுத்து நிறுத்துவதாகும். படிகள் கைகளிம்மாறியோ அல்லது புத்தக விற்பனையாளர்களின் கப்பல் பொதியிலோ வரும் போது நாட்டின் வாசகர்களைத் தவிர வேறு எவரும் அதைக் பொருட்படுத்துவது கூட இல்லை. அதில் என்ன எழுதப்பட்டுள்ளது என்பதை எவரும் பரிசீலிப்பதோ அல்லது தடை செய்வதோ இல்லை. தவிர இன்றைய மின்-புத்தகங்களின் (E-books) யுகத்தில், இணைய யுகத்தில் இலங்கை போன்றதொரு நாடு புத்தகமொன்றைத் தடை செய்வதோ அல்லது தவிர்த்து வைப்பதோ எவ்வளவு பெரிய வேடிக்கையாகும்?

அரசின் மௌனம்

உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதலின் பின்னர் மதத் தீவிரவாதக் கருத்துக்கள் மற்றும் நூல்கள் இறக்குமதி செய்யப்படுவதில் மட்டுமே அரசாங்கம் கவனம் செலுத்துகிறது. இந்தச் சுங்க ஊழியர்களுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ள விடயமும் அது மட்டுமே. இனவாதம், நாட்டின் நற்பெயர், தேசிய பாதுகாப்பு போன்ற விடயங்களில் அவப்பெயரோ அல்லது பிரச்சினையோ ஏற்படுத்தும் நூல்களை வாசிப்பதற்கோ அல்லது அவற்றுக்கான சர்வதேச மற்றும் தேசிய சட்ட முறைகளைப் பின்பற்றுவதற்கோ ஒரு ஒழுக்கத்தையும் அமைப்பு முறையையும் அரசாங்கம் உருவாக்க வேண்டும் எனத் தொடர்ச்சியாகக் கோரிக்கை விடுத்து வருகிறோம். கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் அடிப்படை உரிமைகளையும் எழுத்துக்களை வாசிக்கும் சுங்க அதிகாரியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அரசாங்கம் வாயை மூடிக்கொண்டு இருக்கிறது.

இதுவே தொடர்ச்சியாக நடக்கும் எனத் தோன்றுகிறது. இந்தியாவின் பதிப்பகத்திடமிருந்து புத்தகத்தை விலைக்கு வாங்கிப் பயணச் செலவுகளைச் செலுத்திப் புத்தகத்தைப் பெறுகிறோம் — நமது சொந்தச் செலவில். எனக்கு ஒரு முறைக்கு மேல் கொழும்புக்குச் சென்று விளக்கங்களை அளிப்பதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்ய முடியும் எனத் தோன்றவில்லை. எவ்வாறாயினும் இது இழுத்தடிக்கப்படும். புத்தகத்தின் செலவை விடப் பல மடங்கு செலவாகும். ஏற்கனவே இதற்காக வீதியில இறங்கிப் போராட்டமும் நடத்தியாச்சு.

முட்டாள்தனம் நிறைந்த இலக்கிய உலகம்

தவிர இலங்கையின் இலக்கியச் சூழலில் பெரும்பான்மைத் தரப்பினர் அரசாங்க ஊழியர்கள்; அவர்கள் வாயைக் கூடத் திறப்பதில்லை. இந்த ஆண்டின் முற்பகுதியில் புத்தகங்களை விடுவிக்குமாறு கோரிப் போராட்டங்களை நடத்தினோம். விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய சிலர் மட்டுமே வந்திருந்தார்கள். ஆண்டின் இறுதியில் இந்த அரசாங்கத்திடம் சென்று தங்களது புத்தகங்களுக்கான விருதுகளைப் பெற்றுக்கொண்டு வந்துள்ளார்கள். இலக்கியச் சூழலே பாரிய முட்டாள்தனத்துடன் இருக்கும் போது, நான் சுங்கத் திணைக்கள ஊழியர்களை எந்த முகத்தைச் வைத்துக்கொண்டு எதிர்கொள்வது?

எனக்கு இப்போது சோர்வாக இருக்கிறது

மக்களால் விரட்டப்பட்ட முந்தைய அரசாங்கத்தின் போதே 'நகுலாத்தை' வெளியானது; அது சுங்கத்தில் தடுத்து நிறுத்தப்படவில்லை. அதிலும் யுத்தப் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதைகள் உள்ளன. 'தோரை' குறித்துத் தமிழ் அதிகாரிகளிடம் விபரங்களைக் கேட்ட அந்தப் பெண் என் பக்கம் திரும்பி, 'இதில் எதைப் பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது?' எனக் கேட்டார். நான், 'ஒரு இளம் தாயைப் பற்றி எழுதியுள்ளேன்; வாழ்வியல் சிக்கல்கள் (உறவுப் பிரச்சினைகள்) பற்றி எழுதியுள்ளேன்' என்றேன். அவரைச் சுற்றியிருந்த ஊழியர்கள் என்னை ஒருவித கிண்டல் சிரிப்புடன் பார்த்தார்கள். தாயைப் பற்றி எழுதுபவர் ஏன் இராணுவத்தினர், இயக்கம் என்றெல்லாம் எழுத வேண்டும் என்பது அவர்களின் வாதம். நான் புத்தகத்தை எடுத்துச் செல்வதற்காக அவர்களிடம் பொய் சொல்கிறேன்; அதை அவர்களுக்கு எவ்வாறு புரியவைப்பது? வரலாறு முழுவதும் அரசர்கள், மத அமைப்புகள், தீவிரவாத அமைப்புகள் புத்தகங்களைத் தடை செய்துகொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் இங்குள்ள விசித்திரமான காரியம் என்னவென்றால், அரசாங்கம் புத்தகங்களை வாசித்துப் பார்க்கவே இல்லை என்பதாகும்.

சோர்வாக இருக்கிறது; என்னால் அவ்வளவு செலவு செய்து கொழும்புக்குச் சென்று அலைந்து திரிய முடியாது. எனது சில நண்பர்கள், சில உண்மையான எழுத்தாளர்கள் மற்றும் வாசகர்களைத் தவிரத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலோ அல்லது கலாச்சாரச் சூழலோ என்னுடன் நிற்கப்போவதில்லை. இதற்கு முன்னர் இப் பிரச்சினையை எதிர்கொண்ட எவருடனும் அது நிற்கவில்லை.

கையில் கொண்டுவரப்படும் புத்தகங்கள் அல்லது கப்பல் பொதிகள் வந்தால் வாசகர்களுக்கு அறிவிப்பேன். ஏற்கனவே முப்பதுக்கும் மேற்பட்டோர் முன்பதிவு செய்திருந்தனர். சிலர் பேச்சைக் கேட்காமல் பணத்தை வேறு கணக்கிற்கு வங்கியில் செலுத்தியுள்ளனர். தினமும் 'வந்துவிட்டதா, வந்துவிட்டதா?' எனக் கேள்விகள். புத்தகங்கள் கிடைத்தால் அறிவிப்பேன். முட்டாள்தனம் இந்த நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய அநீதிகளில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது. அடக்குமுறைக்கு எதிராக நிமிர்ந்து நிற்க முடியும்; ஏற்கனவே எனது முன்னோடிகள் நின்றுள்ளனர். ஆனால் முட்டாள்தனத்தை வரலாற்றில் முதன்முறையாக எதிர்கொள்கிறேன் என நினைக்கிறேன்."

 

பிரதீப் குணரத்ன