டிஜிட்டல் கொடுக்கல்வாங்கல்கள் பற்றியே பேசப்படுகிறது. கடைக் திண்ணையிலிருந்து பல்பொருள் அங்காடி வரை தொலைபேசி மூலம் பணம் செலுத்தும் முறைகள் பரவி வருகின்றன. சாதாரண கோட்பாட்டின்படி இவ்வாறான சூழலில் கைமாறும் பண நோட்டுக்களின் புழக்கம் குறைந்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால், இந்நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் இடம்பெறுவது அதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட செயற்பாடாகும்.
வங்கி அமைப்பிற்கு வெளியில், சந்தையில் பாதியிலிருந்து பைக்குக் கைமாறும் பௌதீகப் பணத்தின் அளவு முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் உயர்வடைந்துள்ளதாக சர்வதேச மற்றும் உள்நாட்டு நிதி அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 'சவுத் ஏசியா மானிட்டர்' (South Asia Monitor) அறிக்கையொன்று வெளிப்படுத்தும் விதமாக, இந்த ஆண்டின் முதலாம் காலாண்டாகும்போது புழக்கத்தில் உள்ள பணத்தின் அளவு 1.7 டிரில்லியன் ரூபாவைத் தாண்டியுள்ளது. இது 2023 ஆம் ஆண்டின் இறுதியுடன் ஒப்பிடுகையில் 41% க்கும் அதிகமான குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியாகும்.
இந்தளவுக்குப் பணம் எங்கே செல்கிறது?
பொதுவாகப் பொருளாதாரமொன்றில் பணப் புழக்கம் அதிகரிப்பது எப்போதும் தவறாகவோ அல்லது மோசடியாகவோ கருதப்பட முடியாது. பணவீக்கம், பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலை உயர்வடைவது அல்லது மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளுக்காகக் கையில் வைத்திருக்கக் கோரும் பணத்தின் அளவு அதிகரிப்பது என்பன அதற்கு நியாயமான காரணங்களாக அமையலாம்.
பிரச்சினை எழுவது டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் வளர்ச்சியடைந்து வரும் பின்னணியில் இந்தளவுக்குப் பாரிய பணத் தொகை வங்கிக் கணக்குகளுக்கு வெளியே எங்குள்ளது என்பது தொடர்பிலேயாகும்.
அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுவது போன்று, இதில் குறிப்பிடத்தக்க பகுதியொன்று உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களில் பதிவாகாத 'நிழல் பொருளாதாரம்' (Shadow Economy) அதாவது கறுப்புப் பொருளாதாரம் உள்ளே கொடுக்கல்வாங்கல்கள் செய்யப்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் அதிகமாகும். குறிப்பாகப் বিলাசமான வீடுகளைக் கொள்வனவு செய்தல் மற்றும் ஏனைய பெறுமதியான சொத்துகளைக் கையகப்படுத்துதல் என்பவற்றுக்குப் பின்னால் இவ்வாறாக வங்கிகளில் சிக்காத பணம் கைமாறுகின்றமை குறித்துச் சந்தேகம் எழுப்பப்பட்டுள்ளது.
வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் டொலர்களும் வெளிநாட்டு முதலீடுகளும்
பௌதீகப் பணம் மாத்திரமன்றி, வெளிநாடுகளில் பங்கு முதலீடுகள் (Equity Investments) ஊடாக நாட்டிலிருந்து வெளியே செல்லும் செல்வம் குறித்தும் விசேட கவனம் செலுத்தப்பட்டுள்ளது.
இலங்கை மத்திய வங்கியின் தரவுகளுக்கு இணங்க, 2024 முதல் 2026 இன் முதலாம் காலாண்டு வரையிலான காலப்பகுதியில் நாட்டிலிருந்து வெளியே சென்ற சுத்தமான பங்கு முதலீடுகளின் அளவு அமெரிக்க டொலர் 200 மில்லியனுக்கும் அருகிலாகும். அதற்கு முந்திய ஐந்து ஆண்டு (2019-2023) காலப்பகுதியில் நாட்டைவிட்டு வெளியேறியிருந்தது 115 மில்லியன் டொலர்கள் மட்டுமே.
இது சட்டபூர்வமான வணிக முதலீடா, அல்லது முறையான வரி ஆவணங்களின்றி வெளிநாடுகளுக்குப் பணம் கொண்டு செல்லப்படுதலா (Capital Flight) என்பதை வேறுபடுத்திக் கண்டறிவதே நிதிப் பரிசோதனைப் பிரிவுகளுக்கு முன்னால் உள்ள பிரதான சவாலாகும்.
சாதாரண மக்களுக்குப் பொருளாதாரத்தினால் ஏற்படும் தாக்கம்
இந்த நிலைமையைச் சுருக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடியது வரிச் சுமை பகிரப்படும் விதத்தின் மூலமாகும்:
-
சம்பளம் பெறுவோர் மீது சுமை சுமத்தல்: வணிகர்கள் அல்லது பணக்காரர்கள் உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களின்றித் தொடர்பாடல்களை மேற்கொண்டு வரியைத் தவிர்த்துக்கொள்ளும்போது, அரசாங்கத்திற்கு இழக்கப்படும் வருமானத்தை ஈடுகட்டுவது சட்டபூர்வமாக வரி செலுத்தும் மாதாந்தச் சம்பளம் பெறும் நடுத்தர வர்க்க மக்களாகும்.
-
மக்கள் சேவைகளுக்கான ஒதுக்கீடுகள் குறைவடைதல்: சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) வேலைத்திட்டத்தின் கீழ் அரசாங்கத்திற்கு வருமான இலக்குகளை அடைந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. முறையான வரிகள் கிடைக்கப்பெறாத போது வைத்தியசாலைகள், பாடசாலைகள் மற்றும் பொதுப் போக்குவரத்து போன்ற நலன்புரிச் செலவுகளைக் வெட்டவேண்டி நேரிடுகிறது.
-
பொருளாதாரச் சமச்சீரற்ற தன்மை: ஒரு தரப்பினர் வியர்வை சிந்திச் சம்பாதிக்கும் பணத்தினால் நாட்டின் சுமையை இழுக்கும் அதேவேளையில், மற்றொரு தரப்பினர் எந்தவொரு பொறுப்புக்கூறுதலுமின்றிப் பாரிய நிதி லாபங்களைப் பெறும் முறையொன்று உருவாக்கப்படுகிறது.
பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வாளர்களின் கருத்தானது, வெறுமனே வரிச் சதவீதங்களை உயர்த்துவதன் மூலம் மாத்திரம் நாட்டின் நிதி ஸ்திரத்தன்மையை ஏற்படுத்திவிட முடியாது என்பதாகும். அதற்குப் பதிலாக உத்தியோகபூர்வ அமைப்பிலிருந்து தப்பிச் செல்லும் இவ்வாறான டிரில்லியன் கணக்கான ரூபா நிதியைச் சட்டபூர்வமான கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டுவருவதற்கு நிதி நுண்ணறிவுப் பிரிவுகளும் வரிச் சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தும் நிறுவனங்களும் மிகவும் வெளிப்படைத்தன்மையுடன் செயற்படுவது அவசியமான காரணியாகும்.