செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, இலங்கையின் அரசியல் உரையாடல் மீண்டும் ஒரு அடிப்படை கேள்வியை மையமாகக் கொண்டு சுழலத் தொடங்கியுள்ளது. அது நாமல் ராஜபக்ஷ மீதான குற்றச்சாட்டு உண்மையா இல்லையா என்பது மட்டுமல்ல.
“இது ஓர் அரசியல் பழிவாங்கலா? எதிர்க்கட்சியை அடக்கும் நடவடிக்கையா? அல்லது சட்டமானது அனைவருக்கும் சமமாக அமல்படுத்தப்படுகின்றதா?” என்ற கேள்வியே அதுவாகும். இக்கேள்விக்கு அளிக்கப்படும் பதிலைப் பொறுத்து அரசியல் முகாம்கள் இரண்டாகப் பிளவுபடும் விதம் தற்போது தெளிவாகத் தெரிகின்றது.
அரசாங்கத்தின் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, கடந்த சில தசாப்தங்களாக சக்திவாய்ந்த அரசியல் குடும்பங்கள் மற்றும் பலம்பொருந்திய உருவங்களைச் சுற்றி கட்டமைக்கப்பட்ட ஊழல் மற்றும் அரசியல் அதிகாரப் பழைய கலாசாரத்தை உடைத்தெறியும் ஒரு நகர்வாகவே இதனைக் கருத முடியும்.
“சட்டத்தின் முன் எவரும் விசேடமானவர்கள் அல்ல” என்ற செய்தி, அரசாங்கத்தின் ஊழலுக்கு எதிரான அரசியலின் முதன்மை அடையாளமாக மாறி வருகின்றது.
எனினும், எதிர்க்கட்சியின் கோணத்தில் அது வேறு விதமாகவே பார்க்கப்படுகின்றது. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, இது சட்டத்தின் சாதாரண செயல்பாட்டு முறைமை அல்ல; மாறாக, அரசாங்கம் தனது அரசியல் எதிரிகளைப் பலவீனப்படுத்துவதற்காக அரசு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் ஒரு சந்தர்ப்பமாகும்.
எனவே, இங்குள்ள உண்மையான அரசியல் பிரச்சினை சட்ட நடைமுறைப்படுத்தல் மட்டுமல்ல; சட்டம் அமல்படுத்தப்படும் விதம் குறித்துச் சமூகத்தில் நிலவும் நம்பிக்கையேயாகும்.
சட்ட நடைமுறைப்படுத்தலா? அரசியல் பழிவாங்களா?
ஒரு நபருக்கு எதிராகச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படுவதைச் சமூகத்தின் ஒரு பிரிவினர் அரசியல் பழிவாங்கல் என்றும், அதே செயலை மற்றொரு பிரிவினர் ஊழலுக்கு எதிரான நீதி என்றும் ஒரே நேரத்தில் பார்க்க முடியும். சட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கை இன்னும் முழுமையாக அரசியலிலிருந்து பிரிக்கப்படாத ஒரு சமூகத்திலேயே இந்நிலைமை ஏற்படுகின்றது.
இந்தச் சூழலில் மற்றொரு விடயமும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. அரசாங்கம் ஊழலுக்கு எதிராகச் சட்டத்தை அமுல்படுத்தும் அளவிற்கு, எதிர்க்கட்சி தன்னை "அடக்கப்படும் ஓர் எதிர்க்கட்சியாக" சித்தரித்துக் கொள்வதற்கான வாய்ப்பும் உருவாகின்றது. அது எதிர்க்கட்சிக்கு அரசியலிரீதியாக மிகவும் முக்கியமானதொரு சந்தர்ப்பமாகும்.
நாமலை மையமாகக் கொண்ட புதிய எதிர்க்கட்சி முன்னணி
எனவேதான், அனுராதபுரம் நகரின் மைதானத்தை நிரப்பியவாறு பொதுஜன பெரமுன ஆரம்பித்துள்ள “ஜன சடன” (மக்கள் போராட்டம்) பேரணியை வெறும் கூட்டமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. அது நாமல் ராஜபக்ஷவிற்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கையை மையமாகக் கொண்டு எதிர்க்கட்சியின் புதிய அரசியல் உரையாடலொன்றைக் கட்டியெழுப்பும் முயற்சியாகும்.
இங்கு நாமல் என்பவர் ஒரு தனிநபர் மட்டுமல்ல; அவர் ராஜபக்ஷ அரசியலின் தற்போதைய பிரதிநிதியாவார். எனவே, நாமலுக்கு எதிராகத் தொடுக்கப்படும் தாக்குதலை, ராஜபக்ஷ அரசியல் பாரம்பரியத்திற்கு எதிரான தாக்குதலாக உருமாற்றுவது மொட்டுவின் அரசியல் மொழியில் இலகுவானதொன்றாகும்.
விமல் வீரவங்ச, உதய கம்மன்பில மற்றும் அர்ஜுனா போன்ற வெவ்வேறு அரசியல் நிலைப்பாடுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நபர்கள் ஒரே மேடைக்கு வந்திருப்பதும் இங்கு கவனிக்கத்தக்கது. அவர்களுக்கு இடையே சித்தாந்த வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், அரசாங்கத்திற்கு எதிரான நிலைப்பாடு அவர்களுக்கிடையேயான பொதுவான அரசியல் பிணைப்பாக மாறி வருகின்றது. அதாவது, இங்கு உருவாக்கப்படுவது இன்னும் முழுமையாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட எதிர்க்கட்சிக் கூட்டணி அல்ல; மாறாக “அரசாங்கத்திற்கு எதிரான பொது முகாம்” ஒன்றை உருவாக்குவதற்கான ஆரம்ப அரசியல் செயல்முறையாகும்.
அனுராதபுரத்தின் அடையாள அரசியல் கனதி
இதன் மற்றொரு முக்கியமான பரிமாணம் சல்காது மைதானத்தின் புவியியல் மற்றும் அடையாள அமைவிடத்தில் உள்ளது.
அனுராதபுரம் என்பது இலங்கையின் அரசியலில் ஒரு சாதாரண நகரமல்ல. அது வரலாறு, அரச தலைமை, பௌத்த மதம், தேசிய அடையாளம் மற்றும் சிங்கள-பௌத்த நினைவுகளை ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைக்கும் ஒரு பெரிய அடையாளப் பரப்பாகும்.
துட்டகைமுனு-எள்ளாளன் கதையிலிருந்து ஸ்ரீ மகா போதி, ருவன்வலிசாய மற்றும் அனுராதபுர இராச்சியத்தின் நினைவுகள் வரையிலான அடையாளங்கள், இலங்கையின் தேசிய அரசியல் கற்பனையில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன.
எனவே, சல்காது மைதானத்தை நிரப்புவது என்பது மக்களின் எண்ணிக்கையைக் காட்டுவது மட்டுமல்ல. “இந்த நாட்டின் வரலாற்றோடு தொடர்புகொள்ளவும், தேசியத்தைப் பற்றிப் பேசவும், சிங்கள-பௌத்த அடையாளங்களைப் பயன்படுத்தவும் மற்ற அனைவரையும் விட எமக்கே அரசியல் உரிமையுள்ளது” என்ற செய்தியை ராஜபக்ஷவாதிகள் மீண்டும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு நகர்வாகவும் இதைப் பார்க்க முடியும்.
NPP அரசாங்கத்தின் முன்னுள்ள முதன்மைச் சவால்
இங்கு மிக முக்கியமானதொரு கேள்வி எழுகின்றது. சிங்கள-பௌத்த அரசியல் அடையாளங்களுக்கான உரிமை ஒரேயொரு அரசியல் முகாமிற்கு மட்டும்தானா உரியது? இது NPP அரசாங்கத்தின் தற்போதைய அரசியலின் முன் உள்ள முதன்மைச் சவாலாகும்.
தேசிய மக்கள் சக்தி அதிகாரத்திற்கு வந்தது பாரம்பரிய அரசியல் அதிகாரக் கட்டமைப்புகளை நிராகரித்தே ஆகும். ஊழல் எதிர்ப்பு, புதிய அரசியல் கலாசாரம், நியாயம் மற்றும் தூய்மையான ஆட்சTable ஆகியவையே அதன் பிரதான அடையாளங்களாக இருந்தன.
எனினும், இலங்கையின் அரசியல் முழுமையாக ஒரு புதிய சமூக-அரசியல் மொழிக்கு மாறவில்லை. பழைய அடையாளங்கள் இன்னமும் பலமாகவே உள்ளன. அதனால் மொட்டு கட்சி தனது பழைய அரசியல் அடையாளங்களை மீண்டும் சக்ரியமாக்க முனைகின்றது. நாமலுக்கு எதிரான சட்ட நடவடிக்கை அதற்குச் சிறந்ததொரு வாய்ப்பை வழங்குகின்றது.
“ராஜபக்ஷக்களுக்கு எதிராக எடுக்கப்படும் நடவடிக்கை” என்பதை “எமது வரலாற்றிற்கும், எமது தேசியத்திற்கும், எமது அரசியல் பாரம்பரியத்திற்கும் எதிரான நடவடிக்கை” என உருமாற்றும் சாத்தியக்கூறு அதில் உள்ளது.
இருப்பினும், இதில் ஒரு முரண்பாடும் உள்ளது. நாமல் ராஜபக்ஷ கைது செய்யப்பட்டது அரசியல் அடக்குமுறை எனக் கூறும் எதிர்க்கட்சி, அதேவேளை தனது அரசியல் அதிகாரத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப ராஜபக்ஷ யுகத்தின் தேசிய மற்றும் பௌத்த அடையாளங்களையே மீண்டும் அழைக்க வேண்டியுள்ளது.
அரசாங்கத்திற்கும் இதில் ஒரு சவாலுள்ளது. ஊழல் எதிர்ப்பு என்பது சட்டத்தை அமுல்படுத்துவது மட்டுமல்ல; அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நபர்களுக்கு எதிராக மட்டும் எடுக்கப்படும் நடவடிக்கையல்ல என்பதைச் சமூகத்திற்கு நிரூபிப்பதாகும். அதற்கு வெளிப்படைத்தன்மை, சான்றுகளின் அடிப்படையிலான சட்ட நடைமுறை, சுயாதீன நிறுவனங்கள் மற்றும் அனைத்து அரசியல் தரப்பினருக்கும் ஒரே தரத்தின்கீழ் சட்டத்தை அமுல்படுத்துவது அவசியமாகும்.
அவ்வாறு இல்லையெனில், ஊழல் எதிர்ப்பு நடவடிக்கையே எதிர்க்கட்சியின் அரசியல் அணிதிரட்டல் கருவியாக மாறக்கூடும். இதன்காரணமாக, இன்று இலங்கையில் நடப்பது வெறும் சாதாரண அரசாங்க எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல. அது பழைய அரசியல் அதிகார முகாம்கள் புதிய முறையில் மீண்டும் ஒழுங்கமைக்கப்படுவதன் ஆரம்பமாகும்.
ஒருபுறம் “ஊழலுக்கு எதிராகச் சட்டம்” என்ற புதிய அரசியல் ஒழுக்கத்தை முன்வைக்கும் அரசாங்கம்; மறுபுறம் “சட்டத்தின் பெயரால் அரசியல் பழிவாங்கல் நடக்கின்றது” என்ற வாதத்தை முன்வைக்கும் எதிர்க்கட்சி.
வரலாற்றின் அடையாளங்கள் உண்மையில் யாருக்குச் சொந்தமானவை?
இவ்விரண்டிற்கும் மத்தியில் மூன்றாவது கேள்வியொன்றும் எழுகின்றது.
இலங்கையின் அரசியல் அடையாளங்களுக்கு உரிமை உடையவர் யார்? துட்டகைமுனு யாருக்குச் சொந்தமானவர்? எள்ளாளன் யாருக்குச் சொந்தமானவர்? அனுராதபுரம் யாருக்குச் சொந்தமானது? ஸ்ரீ மகா போதியும் ருவன்வலிசாயவும் யாருக்குச் சொந்தமானவை? சிங்கள-பௌத்த பாரம்பரியம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சியின் அரசியல் சொத்தா?
உண்மையில் இவை எந்தவொரு கட்சிக்கும் சொந்தமானவை அல்ல. அவை இலங்கையின் சிக்கலான கூட்டு வரலாற்றின் அங்கங்களாகும்.
ஆனால் அரசியலில் அடையாளங்களுக்குச் சட்டப்பூர்வ உரிமை இல்லாவிட்டாலும், அரசியல் உரிமைக்கான போட்டியொன்று உள்ளது. இன்று சல்காது மைதானத்தில் தெரிவது அந்தப் போட்டி மீண்டும் ஆரம்பித்துள்ளமையையே ஆகும்.
எனவே, வரவிருக்கும் அரசியல் போராட்டம் பாராளுமன்றத்தின் ஆசனங்களின் எண்ணிக்கை பற்றிய போராட்டமாக மட்டும் இருக்காது. அது “ஊழலற்ற புதிய இலங்கைக்கும்” மற்றும் “வரலாறு, தேசியம் மற்றும் பழைய அரசியல் பாரம்பரியத்திற்கும்” இடையிலான அடையாளப் போராட்டமாகவும் இருக்கும்.
எவ்வாறாயினும், இறுதியில் மக்களின் முடிவு வெறும் அடையாளங்களால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.
அவர்கள் ஒரு எளிய கேள்வியையே கேட்பார்கள். சட்டம் உண்மையில் அனைவருக்கும் சமமானதா? அரசாங்கத்தால் அந்த கேள்விக்குச் செயல்பாடுகள் மூலம் பதிலளிக்க முடிந்தால், ஊழலுக்கு எதிரான அரசியல் வலுப்பெறும்.
அவ்வாறு இயலாவிட்டால், அனுராதபுரத்தில் ஆரம்பமான எதிர்ப்பு நாமல் ராஜபக்ஷவிற்கான எதிர்ப்பையும் தாண்டி, “எங்களுக்கு எதிராக அரசு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு எதிரான” பரந்த எதிர்க்கட்சி உரையாடலாக மாறக்கூடும்.
அப்போது அனுராதபுரக் கூட்டம் வெறும் மற்றொரு அரசியல் கூட்டமாக இருக்காது. அது இலங்கையின் புதிய அரசியல் முகாம்கள் உருவாகும் தருணத்தின் அடையாள ஆரம்பப் புள்ளியாக மாறும்.