நடைமுறைகளில் 18 வயதிற்கு உட்பட்ட ஒவ்வொரு நபரும் குழந்தையாகவே (சிறுவனாக) ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றனர். இருப்பினும், சட்டப்பூர்வமாகத் தத்தெடுக்கும் போது (குலவேர்த்தல்) அந்த வாய்ப்பு 14 வயது பூர்த்தியடையாத சிறுவர்களுக்கு மட்டுமே கிடைப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
1941ஆம் ஆண்டின் 24ஆம் இலக்க தத்தெடுப்பு அவசரச் சட்டத்தின் 17ஆம் பிரிவின் மூலம் விதிக்கப்பட்டுள்ள இந்த வரம்பு காரணமாக, 14 முதல் 18 வயதிற்கு இடைப்பட்ட சிறுவர்களைச் சட்டப்பூர்வமாகத் தத்தெடுக்க முடியாத சட்டச் சிக்கல் (நடைமுறை இடைவெளி) உருவாகியுள்ளதாக உயர் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.
நீதிபதிகள் யசந்த கோதாகொட, அர்ஜுன ஒபேசேகர மற்றும் மேனகா விஜேசுந்தர ஆகிய மூவர் அடங்கிய உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் குழாம், மேல்முறையீட்டு மனுவொன்றைப் பரிசீலித்த போதே இந்த முக்கிய விடயங்களை வலியுறுத்தியுள்ளது.
காணாமல்போன பிறப்புச் சான்றிதழும் கல்வி நெருக்கடியும்
இந்தத் தீர்ப்பிற்குப் பின்னணியாக அமைந்தது, பிறந்ததுமே தாயினால் மருத்துவமனையில் விட்டுச் செல்லப்பட்ட, தந்தையின் அடையாளம் தெரியாத ஒரு குழந்தையின் உணர்வுபூர்வமான சம்பவமாகும். தம்பதியொன்று குழந்தைப் பருவத்திலேயே இச்சிறுவனை வளர்ப்பதற்குப் பொறுப்பேற்றிருந்த போதிலும், சட்டம் குறித்த போதிய விழிப்புணர்வு இன்மையால் நீதிமன்ற உத்தரவின் மூலம் சட்டப்பூர்வமாகத் தத்தெடுக்க நடவடிக்கை எடுத்திருக்கவில்லை.
பிறப்புச் சான்றிதழ் இல்லாத காரணத்தினால், அக்குழந்தையைச் சர்வதேச பாடசாலையொன்றில் சேர்த்து ஆரம்பக் கல்வியை வழங்க அந்த வளர்ப்புப் பெற்றோர்கள் நடவடிக்கை எடுத்திருந்தனர். க.பொ.த சாதாரண தரப் பரீட்சைக்குப் பதிவு செய்வதற்குப் பிறப்புச் சான்றிதழ் கட்டாயமாக்கப்பட்ட சந்தர்ப்பத்திலேயே உண்மையான பிரச்சினை உருவானது.
அவ்வேளையில் அக்குழந்தைக்கு 14 வயது பூர்த்தியாகி 20 நாட்கள் கடந்திருந்தமையால், குழந்தையைச் சட்டப்பூர்வமாகத் தத்தெடுப்பதற்கு மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் விடுக்கப்பட்ட கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் விடுக்கப்பட்ட கோரிக்கையும் சட்டத்திலுள்ள வரம்புகள் காரணமாக நிராகரிக்கப்பட்டது.
இறுதியில் உயர் நீதிமன்றத்தை வந்தடைந்த இவ்வழக்கில், சட்டமா அதிபரின் தலையீட்டின் பேரில் இடைக்கால உத்தரவொன்று பிறப்பிக்கப்பட்டு, அக்குழந்தை க.பொ.த உயர்தரப் பரீட்சைக்குத் தோற்றுவதற்குத் தேவையான பதிவுகளைப் பெற்றுக்கொடுக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது.
1941ஆம் ஆண்டின் சட்டமும் பல தசாப்தகால சட்ட இடைவெளியும்
1941இல் நிறைவேற்றப்பட்ட தத்தெடுப்புச் சட்டம் கடைசியாக 2005ஆம் ஆண்டிலேயே திருத்தப்பட்டது. எனினும், அத்திருத்தத்தின் போது கூட 'குழந்தை' என்பதற்கு வழங்கப்பட்டிருந்த வரைவிலக்கணம் திருத்தப்படவில்லையெனச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
இயற்கையான பெற்றோர்கள் அல்லாத வளர்ப்புப் பெற்றோர்களின் அரவணைப்பிலும் அன்பிலும் வளரும், 14 முதல் 18 வயதிற்கு இடைப்பட்ட சிறுவர்களுக்குச் சட்டப்பூர்வ அடையாளத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் போவதனால், அவர்கள் கடுமையான சமூக மற்றும் சட்ட அநீதிகளுக்கு உள்ளாகின்றனர் என்பதே சட்ட வல்லுநர்களின் கருத்தாகும்.
தீர்மானங்களை எடுப்பதற்கான முதன்மை அளவுகோல்
இவ்வாறான வழக்குகளில் உருவெடுக்கும் தொடர்புடைய விடயங்கள் குறித்துத் தீர்மானம் எடுக்கும் போது, 2007ஆம் ஆண்டின் 56ஆம் இலக்க சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பற்றிய சர்வதேச உடன்படிக்கை (ICCPR) சட்டத்தின் 5(2) பிரிவின் பிரகாரம் "குழந்தையின் அதிகபட்ச நன்மையையே" முதன்மை அளவுகோலாகக் கொள்ள வேண்டும் என உயர் நீதிமன்றம் கீழ் நீதிமன்றங்களுக்குப் பரிந்துரைத்துள்ளது.
உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளைப் போன்று ஐக்கிய நாடுகளின் சிறுவர் உரிமைகள் சாசனத்திலும் (UNCRC) ஒரு குழந்தையின் உரிமைகளைத் தீர்மானிக்கும் போது இந்த அதிகபட்ச நன்மை என்ற கோட்பாடே பிரதானமாகக் கவனத்திற் கொள்ளப்படுகின்றது. உயர் நீதிமன்றம் வழங்கியுள்ள வழிகாட்டலானது, பல தசாப்த காலப் பழமையான சட்டக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு மத்தியில் அனாதரவாகும் சிறுவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக எடுக்கப்பட்ட முன்னுதாரணமிக்க நீதித்துறைச் நடவடிக்கையாக அவதானிகளால் கருதப்படுகிறது.