பங்கிரிய முதலீட்டு வலயத்தில் நிர்மாணிக்கப்பட்டு வரும் நாட்டின் மிகப்பெரிய மேலைத்தேய மருந்து உற்பத்தித் தொழிற்சாலையான ‘சினர்ஜி பார்மசூட்டிகல்ஸ்’ (Synergy Pharmaceuticals) வளாகத்தைச் சுகாதார பிரதி அமைச்சர் வைத்தியர் ஹன்சக விஜேமுனி அண்மையில் கண்காணிப்பு விஜயம் மேற்கொண்டு பார்வையிட்டார்.
16 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் முதலீட்டில் நிர்மாணிக்கப்பட்டு வரும் இத்தொழிற்சாலையின் ஊடாக, நாட்டின் மருந்துத் தேவையில் 25% ஐப் பூர்த்தி செய்யவும், வெளிநாட்டுச் சந்தைகளுக்கு மருந்துகளை ஏற்றுமதி செய்யவும் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.
மாத்திரைகள், வில்லைகள் (Capsules), ஊசி மருந்துகள், ஹோர்மோன்கள் மற்றும் புற்றுநோய் எதிர்ப்பு மருந்துகளையும் உற்பத்தி செய்யவுள்ள இத்தொழிற்சாலையில் அதிநவீன ஆய்வுகூடக் கட்டமைப்பொன்றும் (R&D Lab) ஸ்தாபிக்கப்பட்டுள்ளது. வர்த்தக ரீதியிலான உற்பத்திகளைத் துரிதமாக ஆரம்பிப்பதற்கு அரசாங்கத்தின் பூரண ஒத்துழைப்பு வழங்கப்படும் எனப் பிரதி அமைச்சர் இதன்போது வலியுறுத்தினார்.
667 மில்லியன் டொலர் மருந்துச் செலவு
இவ்வாறான முதலீடுகள் சாதகமான நடவடிக்கையாக அமைந்த போதிலும், தொழிற்சாலைகளை நிர்மாணிப்பதால் மாத்திரம் நாடு மருந்து உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றுவிடாது எனப் பொருளாதார ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
இலங்கை இன்னமும் தனது மருந்துத் தேவையில் 85% ஐ வெளிநாடுகளிலிருந்தே இறக்குமதி செய்கின்றது. 2025 ஆம் ஆண்டில் மாத்திரம் மருந்து இறக்குமதிக்காகச் செலவிடப்பட்ட தொகை 667 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களாகும்.
2026 ஆம் ஆண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கல்வியியல் ஆய்வொன்றின் படி, 2025 ஆம் ஆண்டளவில் நாட்டில் பதிவு செய்யப்பட்ட மருந்துகளில் உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவை 13.4% மாத்திரமே ஆகும். அந்நியச் செலாவணி நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டு வரும் நாடொன்றுக்கு இது பாரிய சுமையாகும்.
மருந்துத் தொழிற்துறையின் உண்மையான நிலைமை: நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய 3 விடயங்கள்
1. இலங்கையில் மருந்துகளைத் தயாரித்தாலும் டொலர்கள் சேமிக்கப்படாதது ஏன்? மாத்திரைகள் அல்லது வில்லைகள் உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டாலும், அவற்றிற்குத் தேவையான செயற்றிறன் மிக்க இரசாயனக் கூறுகள் (APIs) மற்றும் மூலப்பொருட்களை இன்னமும் வெளிநாடுகளிலிருந்தே இறக்குமதி செய்ய வேண்டியுள்ளது. இதன் போது, நிறைவு செய்யப்பட்ட மருந்துகளை இறக்குமதி செய்வதற்குப் பதிலாக மூலப்பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதற்கு டொலர்கள் செலவிடப்படுவது மாத்திரமே நிகழ்கின்றது.
2. இத்திட்டங்கள் பணிகளை ஆரம்பிக்க இவ்வளவு காலம் எடுப்பது ஏன்? 2019 ஆம் ஆண்டில் அனுமதி கிடைக்கப்பெற்று 2020 இல் பணிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்ட பங்கிரிய தொழிற்சாலை இறுதிக் கட்டத்தை அடைவதற்கு 6 வருடங்கள் எடுத்துள்ளன. 3 பில்லியன் ரூபாவிற்கும் அதிகமாகச் செலவிடப்பட்ட கொக்கல இன்சுலின் தொழிற்சாலையின் உற்பத்திப் பணிகள் 2027 ஆம் ஆண்டிலேயே ஆரம்பமாகவுள்ளன. 20 மில்லியன் டொலர் முதலீட்டிலான ‘சன்ஷைன் - சைடஸ்’ (Sunshine Healthcare–Zydus) ஹொரணைத் திட்டம் 2028 ஆம் ஆண்டிலேயே செயற்படவுள்ளது.
3. இதனால் நாட்டிற்குப் பாதகமும் ஏற்படக்கூடுமா? கொக்கல திட்டத்திற்கு அரச மருந்தாக்கல் உற்பத்தி கூட்டுத்தாபனத்துடன் 15 வருட விநியோக உடன்படிக்கையொன்று காணப்படுவதாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது. உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களைப் பாதுகாக்கும் போர்வையில் ஏகபோக ஆதிக்கம் உருவாகாதிருக்கவும், அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் வரிச் சலுகைகள் குறித்து வெளிப்படைத்தன்மையுடன் செயற்படவும் அரசாங்கம் பொறுப்புடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும் எனச் சுயாதீன அவதானிகள் கூறுகின்றனர்.
உண்மையான வெற்றியை எவ்வாறு அளவிடுவது?
2026–2030 தேசிய மருந்துக் கொள்கையின் ஊடாக உள்நாட்டு உற்பத்தி, மூலப்பொருள் அபிவிருத்தி, ஆய்வுகள் மற்றும் ஏற்றுமதி இலக்குகள் என்பன திட்டவட்டமாக அளவிடப்பட வேண்டும். இறக்குமதி செய்யப்படும் மருந்துகளுக்குப் பொருந்தும் தரக் கட்டுப்பாட்டு நியமங்களையே உள்நாட்டு உற்பத்திகளுக்கும் தேசிய ஔடதங்கள் ஒழுங்குபடுத்தல் அதிகாரசபை (NMRA) நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் எனப் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.
தொழிற்சாலைகளைத் திறப்பதால் மாத்திரம் மருந்துத் தன்னிறைவைப் பிரகடனப்படுத்த முடியாது. இறக்குமதி மருந்துகளில் தங்கியிருப்பதற்குப் பதிலாக, அதிக விலை கொண்ட உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களில் தங்கியிருக்கும் நிலைக்கு நாடு தள்ளப்படக் கூடாது. சாதாரண பொதுமக்களுக்குக் குறைந்த விலையில் தரமான மருந்துகள் கிடைக்கும் வரையிலும், நாட்டின் டொலர்கள் சேமிக்கப்படும் வரையிலும் இத்திட்டங்களின் உண்மையான வெற்றியை அளவிட முடியாது.