பன்மைவாதத்துக்கு அப்பால்: உலகளாவிய அதிகாரத்தின் புதிய விதிகளும் இந்தியாவின் சவால்களும்!

இலங்கையின் முன்னாள் அமைச்சரும், இராஜதந்திரியும், பாத்ஃபைண்டர் அறக்கட்டளையின் (Pathfinder Foundation) நிறுவனருமான மிலிந்த மொரகொட இந்தியாவின் 'ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ்' (Hindustan Times) பத்திரிகைக்கு எழுதிய பிரத்தியேகக் கட்டுரையின் தமிழாக்கம் இதுவாகும். மாறிவரும் உலக ஒழுங்கு, பன்மைவாதத்தின் (Multilateralism) சவால்கள் மற்றும் இந்தியாவின் பொறுப்புகள் குறித்து இக்கட்டுரை விரிவாகப் பேசுகிறது.

ஹென்றி கிசிங்கரும் 1945 இன் பிந்தைய உலக ஒழுங்கும்

1994 ஆம் ஆண்டில் ஹென்றி கிசிங்கர் (Henry Kissinger) தனது ‘டிப்ளமசி’ (Diplomacy) நூலை வெளியிட்ட போது, பனிப்போர் முடிவுக்கு வந்திருந்ததுடன் அமெரிக்கா எந்தவொரு சவாலுமின்றி ஏகபோக உலக வல்லரசாக உருவெடுத்திருந்தது. தாராளவாத ஜனநாயகம், சர்வதேச நிறுவனங்கள் மற்றும் சட்டங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட சர்வதேச ஒழுங்கொன்று எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் என்ற பெரும் எதிர்பார்ப்பு அப்போது நிலவியது. எனினும், கிசிங்கர் அதில் முழுமையாக உடன்படவில்லை.

நூற்றாண்டுகளின் ஐரோப்பிய இராஜதந்திரக் கலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர் வாதிட்டதாவது: சர்வதேச ஸ்திரத்தன்மையும் சமாதானமும் ஏதேனும் ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்தின் வெற்றியின் மீது தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, போட்டிமிக்க தேசிய நலன்களைப் கவனமாக நிர்வகிப்பதன் மூலமே அது சாத்தியமாகும். அதிகாரத்தையும் சட்டத்தின் நியாயத்தன்மையும் ஒன்றுக்கொன்று பொருத்துவதும், எந்தவொரு தனி நாடும் மற்றவை மீது கட்டுப்பாடற்ற ஆதிக்கத்தைச் செலுத்துவதைத் தடுப்பதும் இராஜதந்திரத்திற்கு அவசியமாகும். மூன்று தசாப்தங்களுக்குப் பின்னரும் அவரது இத்தகைய வாதங்கள் தீவிரமாகச் சிந்திக்கப்பட வேண்டியவையாக உள்ளன.

சிறிய கூட்டணிகளின் எழுச்சியும் மாறிவரும் உலக ஒழுங்கும்

சீனாவின் எழுச்சி, இந்தியாவின் வளர்ந்துவரும் தாக்கம், ரஷ்யாவின் மீளெழுச்சி மற்றும் நடுவண் சக்திகளின் (middle powers) செயற்பாடுகள் ஆகியன இன்றைய உலகளாவிய நிலப்பரப்பைப் பரிணாமத்திற்கு உட்படுத்தி வருகின்றன. பாரம்பரியமான பன்மைவாத நிறுவனங்கள் போட்டிமிக்க நலன்களைச் சமரசம் செய்வதிலும் கூட்டுத் தீர்வுகளை வழங்குவதிலும் பாரிய சவால்களை எதிர்கொண்டுள்ளன.

பாரம்பரிய சர்வதேச அமைப்புகளுக்கு இணையாக தற்போது பின்வரும் சிறிய உத்தேசக் கூட்டணிகள் (minilateral groupings) வேகமாக வளர்ச்சியடைந்து வருகின்றன:

• Quad, AUKUS மற்றும் I2U2 போன்ற பாதுகாப்பு மற்றும் உத்திசார் கூட்டு வடிவங்கள்.

• IMEC (இந்தியா - மத்திய கிழக்கு - ஐரோப்பிய பொருளாதாரக் கொிடோவா) மற்றும் சீனாவின் 'ஒரு பாதை ஒரு மண்டலம்' (BRI) போன்ற உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பொருளாதார இணைப்புக் கட்டமைப்புகள்.

• BRICS மற்றும் ஷாங்காய் ஒத்துழைப்பு அமைப்பு (SCO) போன்ற அரசியல்-பொருளாதார தளங்கள்.

இத்தகைய போக்குகள் ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன; அதாவது, தங்களது உத்திசார் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் ஏற்பாடுகளைப் பின்பற்றுவதற்காக, உலகளாவிய ஒருமித்த கருத்து எட்டப்படும் வரை நாடுகள் காத்திருக்கத் தயாராக இல்லை என்பதே அதுவாகும்.

தொழில்நுட்பப் புரட்சியும் எதிர்காலச் சவால்களும்

செயற்கை நுண்ணறிவு (AI), ரோபோடிக்ஸ், குறைகடத்திகள் (semiconductors), குவாண்டம் கணினி மற்றும் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்புகள் போன்ற முன்னோடியில்லாத தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் பொருளாதாரப் போட்டியையும் தேசியப் பாதுகாப்பையும் முற்றிலுமாக மறுவரையறை செய்து வருகின்றன.

இதிலுள்ள முக்கிய சவாலானது, தெரிவுசெய்யப்பட்ட கூட்டாண்மைகள் மீதான (selective partnerships) அதிகரித்த தங்கியிருத்தலானது, இறையாண்மை, சர்வதேச சட்டம் மற்றும் சிறிய நாடுகளின் நியாயமான தேவைகள் ஆகிய பொதுவான கோட்பாடுகளுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்துவதாகும். பன்மைவாதத்திற்குப் பதிலாகச் சிறிய கூட்டணிகளையோ (minilateralism) அல்லது நிறுவப்பட்ட நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாகப் புதிய குழுக்களையோ பிரதியீடு செய்வது மாத்திரம் தீராது; மாறாக, பல்வேறு ஏற்பாடுகளும் ஒருங்கிணைந்து இயங்கக்கூடிய நெகிழ்வான சர்வதேசக் கட்டமைப்பு ஒன்று உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தியாவுக்கான வாய்ப்பும் பொறுப்பும்

வளர்ந்துவரும் பொருளாதார மற்றும் இராணுவ வல்லரசாக விளங்கும் இந்தியாவிற்கு, இந்த மாறிவரும் உலகக் கட்டமைப்பை வடிவமைப்பதில் பாரிய பங்கும் பொறுப்பும் உள்ளது. Quad, BRICS மற்றும் SCO உள்ளிட்ட பல்வேறு அமைப்புகளில் இந்தியா பங்கேற்பது, ஒற்றைக் கட்டமைப்புக்குள் மாத்திரம் தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்ளாமல் பல்வேறு புவிசார் அரசியல் சட்டங்களுக்குள் செயற்படுவதற்கான அதன் திறனைக் காட்டுகிறது.

ஏனையோதியற்றிய ஏற்பாடுகளின் வெறும் பங்கேற்பாளராக இருப்பதைக் காட்டிலும், எழுந்துவரும் உலக ஒழுங்கின் சிற்பியாக (architect) மாறுவதற்கு இந்தியா இலக்கு வைக்க வேண்டும்.

பன்மைத்தன்மை (Multipolarity) தானாகவே ஸ்திரத்தன்மையைக் கொண்டுவந்துவிடாது. மாறாக, கட்டுப்பாடும் பரஸ்பர இணக்கப்பாடும் இல்லாத பன்மைத்தன்மை பிளவுகளையும் மோதல்களையும் மட்டுமே உருவாக்கும். எனவே, போட்டியானது மோதலாக வெடிக்காமல் அதனை நிர்வகிக்கும் பொறுப்புமிக்க பன்மைத்தன்மையை வளர்த்தெடுப்பதே இப்போதைய சவாலாகும்.

முடிவுரை

இன்றைய தலைவர்கள் எதிர்கொண்டுள்ள பணி, விதிகள் அடிப்படையிலான சர்வதேச ஒழுங்கைக் கைவிடுவது அல்ல; மாறாக, அதிகாரத்தின் யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் அவ்வொழுங்கைப் பேண முடியாது என்பதை உணர்வதாகும்.

மாறிக்கொண்டே இருக்கும் உலகில் வெற்றிகரமான இராஜதந்திரம் என்பது நேற்றைய கட்டமைப்பைப் பாதுகாப்பதில் தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, நாளைய கட்டமைப்பை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதை அறிவதில்தான் தங்கியுள்ளது.