வாழ்க்கை என்றால் என்ன...?

இறப்பும் நிச்சயமாகக் கிடைக்கின்றன.

இந்தப் பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட காலப்பகுதியே 'வாழ்க்கை' எனப்படுகின்றது. பிறப்பையும் இறப்பையும் விடவும், வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதே மிகவும் முக்கியமானதாகும். உண்மையில் இந்த வாழ்க்கை (Life) என்றால் என்ன? இதன் அர்த்தம் என்ன? 'வாழுதல்' என்பதன் உண்மையான உட்பொருள் என்ன? என்பது குறித்துக் கலந்துரையாடுவது மிகவும் அவசியமான ஒன்றாகும்.

பலரும் மரணத்தின் பின்னரான வாழ்க்கையைப் பற்றியே யோசிக்கின்றார்கள்; பிரார்த்திக்கின்றார்கள். அதனை உயர்நிலைக்குக் கொண்டுசெல்வதற்காகப் பல்வேறு செயல்களில் ஈடுபட்டு வருகின்ற போதிலும், நிகழ்காலத்தில் வாழும் வாழ்க்கையைப் புரிதலுடன் அணுகுவதற்கான முயற்சிகள் மிகவும் குறைவாகவே உள்ளன. இதனால் நமது முன்னால் பிரதானமானதொரு கேள்வி எழுகின்றது. அதாவது 'மரணத்திற்கு முன்னரான வாழ்க்கை' பற்றிய கேள்வியாகும். மரணமடைவதற்கு முன்னர் நமது வாழ்க்கை எவ்வாறு உள்ளது? அதன் உண்மையான அர்த்தம் என்ன? போன்ற வினாக்களின் ஊடாக வாழ்க்கையையும் வாழுதலையும் பற்றி ஆராய்வது முக்கியமானது.

எனினும், சாதாரண மனிதர்களின் பிரதான பலவீனமாக இருப்பது, தாங்கள் கேட்க விரும்பும் விஷயங்களை மட்டுமே கேட்பதும், மனித மூளையானது தனக்குத் தேவையானதை மட்டுமே வடிகட்டிப் புரிந்துகொள்வதும் ஆகும். இது தத்துவஞானி ஷோபன்ஹவர் (Schopenhauer) சுட்டிக்காட்டியதும், பல தத்துவவாதிகள் சுட்டிக்காட்ட முனைந்ததுமான ஒரு உண்மையாகும். இந்தச் சிக்கல் இன்றளவும் உலகில் நீடித்து வருகின்றது என்பதே உண்மையாகும்.

"உண்மையான கேள்வி என்னவென்றால், மரணத்திற்குப் பிறகு வாழ்க்கை இருக்கிறதா என்பதல்ல; மாறாக, மரணத்திற்கு முன்னால் நீங்கள் உயிரோடு இருக்கிறீர்களா என்பதே உண்மையான கேள்வியாகும்."

— ஓஷோ (Osho)

ரஷ்ய எழுத்தாளர் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி (Fyodor Dostoevsky) ஒருமுறை சைபீரியாவில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்தார். உலகின் தொலைதூர எல்லையில், பனி பொழியும் சமவெளிக்கு மத்தியில், நான்கு சுவர்களுக்குள் முடங்கிக்கிடந்தபோது, தூரத்தில் இருக்கும் தனது குடும்பத்தினருக்குக் கடிதமொன்றை எழுதி உதவி கோரினார். அதில் அவர் பின்வருமாறு மட்டுமே எழுதியிருந்தார்:

"எனக்குப் புத்தகங்களை அனுப்புங்கள்... முடிந்தவரை புத்தகங்களை அனுப்புங்கள்! அப்போதுதான் என் ஆன்மா சாகாமல் இருக்கும்."

அவர் நடுங்கும் குளிரில் வாடியபோதும், தீயைக் கேட்கவில்லை. குடிப்பதற்குச் சரியான தண்ணீர் கிடைக்காதபோதும், அவர் தண்ணீரைக் கேட்கவில்லை. அவர் கேட்டதெல்லாம் புத்தகங்களை மட்டுமே! மனித புத்தியினதும் அனுபவத்தினதும் எல்லைகள் விரிவடையும் புள்ளியும், ஆன்மாவினதும் இதயத்தினதும் உன்னத நிலைக்கு உயரும் படிகளும் அங்கேதான் உள்ளன.

— பெடரிகோ கார்சியா லோர்கா (Federico García Lorca)

தனது அடிப்படைத் தேவைகள் கூட இல்லாத சூழ்நிலையிலும், சிலர் அவற்றை அடைவதற்கு முயல்வதில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை அது வாழ்க்கையல்ல; அது வாழுதல் அல்ல. புத்தகங்களைப் படிப்பதும், எழுதுவதும், அதை ரசிப்பதுமே அவர்களின் வாழ்க்கையாகும்; அதுவே அவர்களின் வாழுதலாகும். மனிதர்களின் இயல்புக்கு ஏற்ப, அவர்களின் வாழ்க்கைக்கும் வாழுவதற்கும் வெவ்வேறு அர்த்தங்களை வழங்க முடியும். வாழ்க்கையைப் பற்றியும் வாழுதலைப் பற்றியும் உள்ள கருத்துக்கள் தனிநபர்களுக்கு ஏற்பவும், சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்பவும் மாறுபடக் கூடியவையாகும்.

மனித மனத்தில் உருவாகும் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையிலேயே தத்துவம் பிறக்கின்றது. இத்தத்துவமானது வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுகின்றது. இங்கு நமது பார்வைகளும் கருத்துக்களும் கணத்திற்கு கணம் மாறுபடுவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகும். அதற்கு ஏற்ப வாழ்க்கையும் வாழுலும் மாறுபடுவதும் தவிர்க்க முடியாததே ஆகும்.

சிறப்பாக, 'வாழ்க்கை என்றால் என்ன?' மற்றும் 'வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்ன?' என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மனித சிந்தனையே மிகவும் முக்கியமானது. அப்படியாயின், இந்தச் சிந்தனையின் தொழிற்பாடு எவ்வாறு அமைகின்றது? ஜேர்மனிய தத்துவஞானியான ஜார்ஜ் வில்ஹெல்ம் பிரீட்ரிஹ் ஹேகல் (Georg Wilhelm Friedrich Hegel) அடிப்படையில் இச்சிக்கலான கேள்விக்கே விடைதேட முயன்றார். வாழ்க்கையைப் பற்றியும் உலகத்தைப் பற்றியும் அகநிலை அற்ற (Non-subjective) தெளிவான புரிதலை மனிதனால் பெற முடியாதா? என்ற வினாவிற்கு, 'உண்மையின் ஒன்றிணைவு என்பது மனசாட்சியின்/விஞ்ஞானத்தின் செயற்பாட்டின் வெளிப்பாடே' என்ற இம்மானுவேல் காண்ட்டின் (Immanuel Kant) கருத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஹேகல், சிந்தனையால் உண்மையை ஊடுருவிப் பார்க்க முடியும் எனக் கூறினார்.

சிந்தனையை அனைத்துக் கோணங்களிலும் ஆராய்வதையே ஹேகல் தனது பாரிய பொறுப்பாகக் கையிலெடுத்தார். இந்தச் கடினமான ஆய்வின் போது, சிந்தனையானது தொடர்ச்சியான முரண்பாடுகளை எதிர்கொள்வதாலும், உண்மையான பொருட்கள் அவ்வாறு இல்லாதிருக்கக் கூடும் என்பதாலும், சிந்தனையினால் பொருட்களைப் பற்றிய முழுமையான அறிவைப் பெற முடியாது என்ற 'காண்டியன்' (Kantian) வாதத்திற்கு எதிராக ஹேகல் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார். சிந்தனையின் முரண்பாடானது, பொருட்களின் முரண்பாட்டிலிருந்தும் அசைவிலிருந்தும் பிரிக்க முடியாத ஒன்று என்பதே ஹேகலின் வாதமாகும்.

உண்மையில், சித்தார்த்த கௌதமர் (புத்தர்) 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முன்வைத்த தனது தத்துவத்தில் மனித சிந்தனைக்கு முதன்மை இடம் அளித்திருந்தார். வாழ்க்கை என்பது தங்களை மேலும் மேலும் அகநிலை ரீதியாக அடக்கி, வளர்த்தெடுக்க வேண்டிய ஒரு நிகழ்வே அன்றி வேறொன்றுமில்லை என அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அவர் வாழ்க்கை குறித்து வெளிப்படுத்திய இந்த மாபெரும் அறிவுத் தொகுப்பானது, அதற்குப் பின்னர் உலகில் உருவான, குறிப்பாக மேலைத்தேய தத்துவத்தில் அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) முதல் ரெனே டேக்கார்ட் (René Descartes) ஊடாக மார்க்ஸ் - ஏங்கெல்ஸ் (Marx-Engels) யுகம் வரை விரிவடைந்த வாழ்க்கை, வாழ்க்கையின் அர்த்தம் மற்றும் உலகைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கோட்பாடுகளின் மூலங்களில் அடங்கியுள்ளதை ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்ப்பவர்களால் மறுக்க முடியாது.

இருப்பினும், தென்கிழக்காசியாவில் சித்தார்த்த கௌதமரின் தத்துவமானது விகாரைகளில் உள்ள சைத்தியங்களுக்கு ஆடை அணிவித்தல், கறின பூஜை மற்றும் போதி பூஜைகள் போன்ற தற்காலிகமாகத் துன்பத்தைக் குறைக்கும் சடங்குகளாகச் சுருக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால், மேலைநாடுகளில் இத்தத்துவமானது அறிவுப்பூர்வமான உரையாடலாகவும் அறிவுசார் கோட்பாடாகவும் (Epistemology) வளர்ச்சியடைந்துள்ளது.

மனிதனின் "விடுதலை" என்பது ஒரு சிந்தனைச் செயல்முறையே என்ற கௌதமரின் வலுவான கூற்றுடன் காள் மார்க்ஸ் (Karl Marx) இணைத்தது என்னவெனில், மனிதனின் "விடுதலை" என்பது ஒரு 'வரலாற்றுச் செயல்முறை' என்பதாகும். இது ஒருபுறம் புரட்சிகரமான கருத்தாக இருந்ததுடன், சித்தார்த்த கௌதமர் முதல் இம்மானுவேல் காண்ட், ரெனே டேக்கார்ட் ஊடாக மார்க்ஸ் வரை, மனித சிந்தனை மற்றும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய அறிவென்பது விஞ்ஞானத்திலிருந்து இருப்பு வரையிலான ஒரு பொதுவான முழுமையாகவே கற்றுப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. சித்தார்த்த கௌதமர் விடுதலையை நோக்கி இல்லறத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்குக் காரணமான நோயாளி, முதியவர், பிணம் மற்றும் துறவி ஆகிய பௌதிகக் காரணிகளே அவரது ஞானத்திற்கு வழிகோலின என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

"உங்கள் மனதை உங்களால் மாற்ற முடியுமானால், உங்களது வாழ்க்கையையும் உங்களால் மாற்ற முடியும்."

— வில்லியம் ஜேம்ஸ் (William James)

மனிதர்கள் வாழும் காலத்தில் பல விஷயங்களுக்கும் பழக்கவழக்கங்களுக்கும் அடிமையாவது இயல்பான ஒன்றாகும். இதனால் பல்வேறு கருத்துருவாக்கங்கள் உருவாகின்றன. அவை கலாசார ரீதியானதாக, அரசியல் ரீதியானதாக, தேசிய அல்லது மத ரீதியானதாக அல்லது கல்வி சார்ந்ததாக இருக்கலாம். இவ்வாறு பல்வேறு வழிகளில் பழகிப்போன விஷயங்களைச் சமூகத்தில் மாற்றுவது மிகவும் கடினமான காரியமாகும். அது தனிநபரின் கல்வித் தகுதியைப் பொறுத்து மாறுபடுவதில்லை. சில மூடநம்பிக்கைகள், குறிப்பாக மதக் கருத்துக்கள் அவ்வாறே பாதுகாக்கப்படுவதும், பழைய விஷயங்களே தொடர்வதும், புதிய மாற்றங்களுக்குக் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப்படுவதும் இதனாலேயே ஆகும்.

இருப்பினும், மனதை மாற்றும்போது மனித மனசாட்சியானது அது எதிர்கொள்ளும் பொருட்களின் சாரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில்லையா என்ற மேலைத்தேய தத்துவ விவாதத்திற்கு, 'இருப்பிற்கு ஏற்பவே மனசாட்சி உருவாகிறது' என்ற கருத்தை முன்னிறுத்தி மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ் வழங்கிய பங்களிப்பு சிறியதொன்றல்ல.

"சில வேளைகளில் மனிதர்களுக்கு உண்மையைக் கேட்க விருப்பமிருப்பதில்லை. ஏனெனில், தங்களது போலி பிம்பங்கள்/மூடநம்பிக்கைகள் உடைந்துபோவதை அவர்கள் விரும்புவதில்லை."

— பிரிட்ரிச் நீட்சே (Friedrich Nietzsche)

இதன்காரணமாகவே, மனிதர்கள் வாழ்க்கையையும் வாழுதலையும் தங்களுக்குப் பழகிப்போன, வசதியான ஒரு பார்வையுடனேயே தொடர்கின்றனர். புரிந்துகொள்வதற்கோ அல்லது பின்பற்றுவதற்கோ கடினமான கொள்கைகளை எதிர்த்துப் புறக்கணித்துவிட்டு, பழைய, காலாவதியான எளிய கருத்துக்களுடனேயே வாழ்க்கையைக் கடத்துகின்றனர். உண்மையில் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமாயின், சமூகத்தின் பொது விதிகளுக்கு எதிராக நீந்திச் செல்லவே வேண்டும்.

"நீங்கள் கற்றலை நிறுத்தும் நாளில் இருந்தே உங்களின் இறப்பும் தொடங்குகின்றது."

— ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் (Albert Einstein)

மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு; தொடர்ச்சியான சமூகச் செயற்பாட்டைக் கொண்ட ஒரு உயிரி. இதனாலேயே மனிதச் செயற்பாட்டிற்காக, மனிதனால் கடந்த காலம் முதல் நிகழ்காலம் வரை உருவாக்கப்பட்ட சமூக அறிவைப் பயன்படுத்த வேண்டியுள்ளது. இயற்கையுடனான மனிதனின் தொடர்புகளால் உருவான அறிவே 'கல்வி' ஆகும். அதனை முறைசார்ந்த மற்றும் முறைசாரா வழிகளில் மனிதன் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறான். இதன் மீதே சமூகச் செயற்பாடும், சமூகத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சியும் தங்கியுள்ளது. அதாவது, கடந்த காலம் முதல் இன்றும் நிகழ்காலத்திலும் மனிதன் பெற்ற கல்வியானது மனித வாழ்க்கைக்கும் வாழுதலுக்கும் அத்தியாவசியமான பிரதான காரணியாகும். வாழ்க்கையும் வாழுலும் தெளிவாகவே கற்றலை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு செயல்முறையாகும்.

"சில சமயங்களில் வாழ்வது என்பது கூட ஒரு துணிச்சலான செயலாகும்."

— லூசியஸ் அனாயஸ் செனெகா (Lucius Annaeus Seneca)

வாழ்க்கையைக் கொண்டுசெல்லும்போது ஏதேனுமொரு சந்தர்ப்பத்தில் துன்பம், வேதனை, அவமானம், கேலி கிண்டல்களுக்கு உள்ளாகும்போது, அவற்றைத்தாங்கும் மனப்பக்குவம் வாழ்க்கைக்கு அவசியமாகின்றது. பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் ஏற்படும் வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் சமநிலையுடன் (உபேட்சையுடன்) ஏற்றுக்கொள்ளும் ஆற்றல் மூலமே வாழ்க்கையும் வாழுலும் ப hisவப்படுகின்றது.

"மனிதன் ஒரு மனிதன் என்பதையும், அவனுக்கும் உலகிற்கும் இடையிலான தொடர்பு ஒரு மானுடத் தொடர்பு என்பதையும் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அப்போது உங்களால் அன்பிற்கு அன்பை மட்டுமே பரிமாற முடியும்; நம்பிக்கைக்கு நம்பிக்கையை மட்டுமே பரிமாற முடியும்."

— காள் மார்க்ஸ் (Karl Marx)

மனித வாழ்க்கை சமூக அமைப்பிலேயே நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது. அது சமூக அமைப்பிற்கு ஏற்ப மாறுபடுகின்றது. அதற்கமைய வாழ்க்கையும் வாழுலும் கூடச் சமூக முறைமைக்கு ஏற்ப மாறுகின்றது. ஒரு முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பில் எவற்றுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட விலை உண்டு. அன்பிற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட விலை உண்டு. எனவே, அங்கு அன்பின் பரிமாற்றம் அன்போடு நடப்பதில்லை; மாறாகப் பணம் மற்றும் அதிகாரத்துடனேயே அது பரிமாறப்படுகின்றது. நம்பிக்கையின் பரிமாற்றமும் கூட அதிகாரத்தினதும் பணத்தினதும் அடிப்படையிலேயே நிகழ்கின்றதே தவிர நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அல்ல. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொன்றும் அதிகாரத்திலும் பணத்திலுமே தங்கியுள்ளன. எனவே, இந்த முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பில் வாழ்க்கையினதும் வாழுதலினதும் முதன்மை நோக்கம் அதிகாரத்தையும் பணத்தையும் அடைவதற்கான முயற்சியாகவே மாறுகின்றது.

"நீங்கள் பூரணத்துவத்தைத் தேடினால், ஒருபோதும் திருப்தியடைய மாட்டீர்கள்."

— லியோ டால்ஸ்டாய் (Leo Tolstoy)

வாழ்க்கையினதும் வாழுதலினதும் பிரதான இலக்கு என்ன? அதற்காகப் பயணிக்க வேண்டிய பாதை எது? அதில் அடங்கியுள்ள திட்டங்கள் என்ன? அதன் மூலம் அடையும் அளவாக்கம் மற்றும் குணாக்கம் எவ்வளவு? என வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேள்விகள் எழுப்பினால், அதற்கு உண்மையிலேயே அரைகுறையான பதில்களே கிடைக்கும். ஏனெனில், வாழ்க்கையும் வாழுலும் என்பது பூரணத்துவத்தை அடைவதற்காகத் தொடர்ச்சியாகச் செய்யப்படும் ஒரு 'அரைகுறைப் போராட்டமாகும்'. நிச்சயமாக அது ஒருபோதும் முழுமையான பூரணத்துவத்தை நோக்கிச் செல்லாது என்பதே நிதர்சனமாகும். எவ்வளவு திறமைசாலியாக இருந்தாலும் பாதியிலேயே நின்றுவிடுவர். பொதுவான காரணியாக வாழ்க்கையும் வாழுலும் முழுமையற்ற தன்மையின் (Incompleteness) மீது அமைந்த ஒரு செயலாகும்.

"எந்தவொரு தவறும் செய்யாமலேயே தோற்றுப்போக முடியும். அது பலவீனமல்ல, அதுதான் வாழ்க்கை!"

— பேட்ரிக் ஸ்டீவர்ட் (Patrick Stewart)

வாழ்க்கையின் எதிர்காலப் பயணம் மிகவும் நியாயமான, நேர்மையான தைரியமான பயணமாக இருக்கும்போது, ஏதேனுமொரு காரணத்தால் அப்பயணம் சீர்குலையக் கூடும். அனைத்தும் பாதியிலேயே நாசமாகிப் போகலாம். அதற்கு காரணங்கள் இருக்கலாம்; இல்லாமலும் போகலாம். அது நியாயமானதாகவோ அல்லது அநியாயமானதாகவோ இருக்கலாம். வாழ்க்கையும் வாழுலும் என்பது அதுவேயாகும்.

"எந்தவொரு மனிதனும் ஒரே ஆற்றில் இரண்டு முறை கால் வைப்பதில்லை. ஏனெனில் அது அதே ஆறும் அல்ல, அவன் அதே மனிதனும் அல்ல."

— ஹெரக்லிட்டஸ் (Heraclitus)

இயற்கை உலகின் உண்மையான சொரூபம் 'மாற்றம்' என்பதே தெளிவாகிறது. இது கணத்திற்கு கணம் நடக்கும் ஒன்றாகும். அனைத்துப் பொருட்களும் மாற்றத்திற்கு உள்ளாகின்றன. அதற்கு அமைவாகவே வாழ்க்கையும் வாழுலும் என்ற செயல்முறையும் மாறுகின்றது. கணத்திற்கு கணம் வாழ்க்கவிக்கும் வாழுலுக்கும் புதிய அர்த்தங்களை வழங்க முடியும். பழைய சமூகம் புதிய சமூகமாகவும், பழைய தொடர்புகளைக் கொண்ட மனிதன் புதிய தொடர்புகளைக் கொண்ட மனிதனாகவும், பழைய வாழ்க்கை புதிய வாழ்க்கையாகவும் மாறுவது இயற்கையானதே.

"உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்ற இறக்கங்கள் இருப்பது மிகவும் முக்கியம். ஏனெனில், ஒரு ECG வரைபடத்தில் நேர்கோடு வந்தால், நாம் உயிரோடு இல்லை என்றே அர்த்தம்."

— ரத்தன் டாடா (Ratan Tata)

வாழ்க்கை ஒரே சீராக முன்னோக்கிச் செல்லும் ஒன்றல்ல. அது வளைவுகள் நிறைந்த கடினமான பாதையாகும். அதற்குள் மகிழ்ச்சி, நிம்மதி, துக்கம், அழுகை, கிடைப்பன, இழப்புகள் என எல்லாமே அடங்கியுள்ளன. அப்படி இல்லையென்றால் அது வாழ்க்கையோ வாழுலோ அல்ல.

"முழு எதிர்காலமும் நிச்சயமற்ற தன்மையிலேயே உள்ளது. எனவே உடனே வாழுங்கள்! நாம் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே வாழ்க்கை வேகமாக ஓடிவிடுகின்றது."

— செனெகா (Seneca)

எதிர்காலத்தில் ஒரு பூரணமான வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்க காத்திருப்பதில் எந்தப் பயனுமில்லை. எதிர்காலம் நிச்சயமற்றது. மிகவும் பயனுள்ள காரியம் என்னவெனில் இன்றே செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதாகும். இந்த நிமிடமே வாழ்வதற்கான தருணமாகும்.

"ஒரேயொரு வார்த்தை வாழ்க்கையின் அனைத்துச் சுமைகளிலிருந்தும் வேதனைகளிலிருந்தும் நம்மை விடுவிக்கின்றது. அவ்வார்த்தை 'அன்பு' என்பதாகும்."

— சோஃபோக்கிளிஸ் (Sophocles)

எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையைக் கொண்டுசெல்லத் தேவையான மிக முக்கியமான மருந்து 'அன்பு' மட்டுமே. துயரங்கள், வேதனைகள், தடைகளைத் தவிடுபொடியாக்கும் மருந்து அன்பாகும். மனிதனால் ஒருபோதும் சமூகத்திலிருந்து தனிமைப்பட்டு வாழ முடியாது. நம்மைச் சமூகத்துடன் பிணைப்பது அன்பே ஆகும். அதுவே துக்கம், வேதனை உள்ளிட்ட அனைத்துச் சுமைகளிலிருந்தும் நம்மை விடுவிக்கின்றது.

"மனிதன் பயப்பட வேண்டியது மரணத்திற்கு அல்ல; மாறாக, தான் ஒருபோதும் வாழத் தொடங்கவே இல்லை என்பதற்குத்தான் அவன் பயப்பட வேண்டும்."

— மார்க்கஸ் அவுரேலியஸ் (Marcus Aurelius)

துயரம் என்பது மரணமல்ல; துயரம் என்பது வாழ்க்கையும் வாழுலும் இல்லாது போவதே ஆகும். அது முறையாக அமையாதபோது, உண்மையிலேயே அது ஒரு பேரழிவே அன்றி வேறென்ன?

"வாழ்வது என்பது துன்பப்படுவதாகும்; தப்பிப் பிழைப்பது என்பது அத்துன்பத்திற்குள் ஏதேனுமொரு அர்த்தத்தைக் கண்டடைவதாகும்."

— பிரிட்ரிச் நீட்சே (Friedrich Nietzsche)

கல்வி கற்பது, உயர்கல்வி பெறுவது, வேலைவாய்ப்பு, தொழில் செய்வது, திருமண பந்தம், பிள்ளைகளைப் பராமரிப்பது, உணவு மற்றும் இருப்பிடம் போன்ற தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது எனச் சாதாரண மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது என்பது மிகவும் கடினமான காரியமாகும். சாதாரண மக்களை விட உயர் சமூகப் பிரிவினரை எடுத்தாலும், அக் கடின உழைப்பு அவர்களுக்கும் பொதுவானதே. வித்தியாசம் என்னவென்றால் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளின் வடிவம் மட்டுமே. பொதுவாக இப் பிரச்சினைகளும் துன்பங்களும் அனைவருக்கும் பொதுவானவை. இத் துன்பங்களைத் தாங்கிக்கொண்டு ஒரு நிலையை அடைவதே வாழ்க்கையினதும் வாழுதலினதும் அர்த்தமாகக் கருதப்படலாம்.

"இருட்டைக் கண்டு பயப்படும் ஒரு குழந்தையை நாம் எளிதாக மன்னித்துவிடலாம். ஆனால், வாழ்க்கையின் உண்மையான துயரம் என்னவென்றால், மனிதர்கள் வெளிச்சத்தைக் (உண்மையைக்) கண்டு பயப்படுவதாகும்."

— பிளேட்டோ (Plato)

இங்கு 'வெளிச்சம்' எனக் குறிப்பிடப்படுவது உலகத்தைப் பற்றிய உண்மையான பார்வையாகும். ஒரு சிறிய குழந்தைக்கு அது அறவே இல்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால், பெரியவர்களுக்கு உலகத்தின் நிஜமான தன்மையை, அதாவது தெளிவான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றல் உள்ளது. ஆனால், நடைமுறையில் நடப்பது இதற்கு எதிரானது தான். இதற்கு வரலாற்றுப் பூர்வமாக எத்தனையோ சான்றுகளை முன்வைக்க முடியும். வரலாறு முழுவதிலும் மிகச் சிறிய சிறுபான்மையினரே உண்மையான யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர் என்பதற்கும் சான்றுகள் உள்ளன.

ஆனால், மிக மோசமான துயரம் என்னவென்றால், அவர்கள் அச்சமூகத்தின் சிறுபான்மையினராக இருந்தமையே ஆகும். பெரும்பான்மையான மக்கள் பின்பற்றுவதும், உயிரைக் கொடுத்து நம்புவதும் பாரம்பரிய சிந்தனைகளையே ஆகும்; பாரம்பரிய மதக் கோட்பாடுகளையே ஆகும்; பாரம்பரிய தேசியவாத சிந்தனைகளையே ஆகும். இதற்காகத் தியாகங்களைச் செய்கிறார்கள், பெருமளவில் செலவழிக்கிறார்கள், அடித்துக்கொள்கிறார்கள், போரிடுகிறார்கள், கொலை செய்து கொள்கிறார்கள். இது வேறெதற்காகவும் அல்ல, பழைய பொய்களுக்காகவே ஆகும்; உடனே கைவிடப்பட வேண்டிய இருண்ட மேகங்களுக்காகவே ஆகும். உண்மையிலேயே உண்மையான வாழ்க்கையும் வாழுலும் என்பது இதிலிருந்து விடுபடுவதாகும்; சரியான உண்மையைக் கண்டறிந்து அதன்படி நடப்பதாகும்.

"வாழ்வது என்பது உலகில் மிகவும் அரிதான ஒரு விஷயம். பெரும்பாலான மனிதர்கள் வெறும் இருக்கிறார்கள், அவ்வளவுதான்!"

— ஆஸ்கார் வைல்ட் (Oscar Wilde)

பெரும்பாலான மனிதர்களின் வாழ்க்கை என்பது சில பொதுவான விஷயங்களுக்குள் முடங்கிக்கிடப்பதாகும்; அவற்றுடன் போராடுவதாகும். ஆனால் வாழ்க்கை (Life) என்பது அதைத்தாண்டி மேலதிகமான ஒன்றிற்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்துச் செயற்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் எதிர்கால வளர்ச்சிக்காக ஏதேனும் செய்ய முயற்சிப்பதோ அல்லது செய்வதோ வாழ்க்கையின் அரிதான தன்மையால் செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்றல்லவா? ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும் பயன்படும் வகையில் ஏதேனும் செய்து வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டுள்ள மாமனிதர்களின் வாழ்க்கை அப்படித்தானே அமைந்திருந்தது?

நம்மில் பலருக்கும் காரியங்களைத் தள்ளிப்போடும் பழக்கம் உள்ளது. நாளை செய்கிறேன், அடுத்த வாரம் செய்கிறேன், இந்த மாதம் முடியாது அடுத்த மாதம் செய்கிறேன், இந்த வருடம் முடியாது அடுத்த வருடம் செய்கிறேன் எனத் தள்ளிப்போடுகிறோம். இப்போது முடியாது, இன்னும் தயார்படுத்த வேண்டும் எனப் பல்வேறு சாக்குகளைக் கூறித் தள்ளிப்போடுகிறோம். ஆனால் வாழ்க்கையும் (Life) வாழுலும் காலத்துடன் கரைந்து போகின்றது. ஒருபோதும் அப்படிக் கரையும் வாழ்க்கையை மீண்டும் பெற முடியாது.

வாழ்க்கையின் மிகவும் முக்கியமான விஷயமாகக் 'காலத்தைக்' குறிப்பிடலாம். இழக்கும் எப்பொருளையும் நம்மால் மீளப் பெற முடியும், ஆனால் கடந்துபோகும் காலத்தை ஒருபோதும் மீளப் பெற முடியாது. அறியாமையின் காரணமாகக் காலத்தை வீணடிப்பதன் விளைவு வாழ்க்கையும் வாழுலும் குறுகிப்போவதே ஆகும்.

வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு 'வாழுதல்' என்பது அடிப்படை நிபந்தனையாகும். வாழ்க்கை (Life) என்பது ஒரு 'வெற்றுத் தாள்' என்பதையும், அத்தாளில் வாழ்க்கையின் தொடக்கம் முதலே எழுத்துக்களைச் சேர்த்து அதற்கு அர்த்தத்தை வழங்குவது மனிதனின் முதன்மையான கடமை என்பதையும் தத்துவஞானிகள் சுட்டிக்காட்டினர்.

"நான் சிந்திக்கின்றேன், எனவே நான் இருக்கின்றேன்" (I think, therefore I am)

— ரெனே டேக்கார்ட் (René Descartes)

என்று கூறியது சும்மா அல்ல!