கிழக்கில் மனிதப் புதைக்குழியைத் தோண்டுவதற்கு சர்வதேச உதவியைக் கோரும் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள்!

தமிழ் மக்கள் அரச பாதுகாப்புப் படையினரால் படுகொலை செய்யப்பட்டுப் புதைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கருதப்படும் நிலத்தை அகழ்வு செய்யுமாறு பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் பல வருடங்களாக விடுத்து வரும் கோரிக்கையை, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தாய் ஒருவர் மீண்டும் சர்வதேசத்தின் கவனத்திற்குக்கொண்டு சென்றுள்ளார்.

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் சத்துருக்கொண்டான் பனிச்சையடி சந்தியில் அமைந்துள்ள படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களின் நினைவாலயத்திற்கு அருகில், 2026 செப்டம்பர் 9 புதன்கிழமை மாலையில் 36 ஆவது ஆண்டாகச் சத்தުރުக்கொண்டான் படுகொலை நினைவேந்தல் குழுவினால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நினைவேந்தலில் கலந்துகொண்டு உரையாற்றிய வடக்கு கிழக்கில் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் உறவினர்கள் சங்கத்தின் உப தலைவி அமலராஜ் அமலநாயகி, இதற்காகச் சர்வதேச சமூகம் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டார்.

"உண்மையில் இவர்கள் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்கள். இவர்கள் இங்கு வெட்டிக்கொலை செய்யப்பட்டுப் புதைக்கப்பட்டதாகச் சாட்சியங்கள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன. செம்மணியைப் போன்று நிபுணத்துவத்துடன் இங்கு அகழ்வாராய்ச்சி செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே மக்களின் கோரிக்கையாகும். எனவே இதற்குப் பொறுப்புக்கூறல் நிச்சயமாகத் தேவை. இது இலங்கை அரசாங்கத்திடமிருந்து நமக்குக் கிடைக்காது. அதனால் சர்வதேச சமூகம் இதற்கு அழுத்தம் கொடுத்து, இலங்கை அரசாங்கத்தால் இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கும் இனப்படுகொலைக்கும் முழுமையாகப் பொறுப்பேற்க வைப்பது சர்வதேசத்தின் பொறுப்பாகும் என்பதை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறேன்."

கைகுழந்தைகள் உட்பட 180 க்கும் மேற்பட்ட ஆயுதமற்ற தமிழ் மக்கள் அரச பாதுகாப்புப் படையினரால் கொல்லப்பட்டதாக ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவின் முன் பலமான சாட்சியங்கள் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட போதிலும், எந்தவொரு அரசாங்கமும் இதற்கான நீதியை வழங்கவில்லை என அவர் கவலையுடன் தெரிவித்தார்.

"36 ஆண்டுகள் கடந்தபோதிலும், இந்தப் பாதிக்கப்பட்ட உறவினர்களுக்கு இலங்கை அரசாங்கம் நீதியை வழங்கவில்லை; வழங்கப்போவதும் இல்லை. எந்த அரசாங்கம் வந்தாலும் வழங்கப்போவதில்லை. ஏனெனில், திட்டமிட்ட முறையில் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டு ஒரு இனமே அழிக்கப்பட்டுள்ளது."

1990 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 9 ஆம் திகதி கொல்லப்பட்ட நான்கு கிராமங்களைச் சேர்ந்த 186 பேரை நினைவுகூரும் வகையில், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் உறவினர்கள் மற்றும் பிரதேச சிவில் சமூக ஆர்வலர்களின் பங்கேற்புடன் இந்த நினைவேந்தல் நிகழ்வு நடைபெற்றது.

பாலகிட்னர் ஆணைக்குழுவின் வெளிப்பாடுகள்

ஜனாதிபதி சந்திரிக்கா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்கவினால் 1995 ஜனவரி 4 ஆம் திகதி நியமிக்கப்பட்ட, ஓய்வுபெற்ற மேல் நீதிமன்ற நீதிபதி கிருஸ்ணபிள்ளை பாலகிட்னர் தலைமையிலான வடக்கு கிழக்கு மனிதர்கள் காணாமல் ஆக்கப்படுதல் மற்றும் வலிந்து கடத்தப்படுதல் பற்றிய ஆணைக்குழுவின் முன் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட சாட்சியங்களின்படி, இக்கூட்டுப் படுகொலை தொடர்பில் சத்தުރުக்கொண்டான் 'போய்ஸ் டவுன்' (Boys Town) முகாம் அதிகாரிகளே குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளனர்.

இராணுவத்தினரால் கொடூரமாகச் செய்யப்பட்ட இக்கூட்டுப் படுகொலையிலிருந்து அதிர்ஷ்டவசமாகத் தப்பிய ஒரே நபர், அன்றைய வேளையில் 27 வயதான பிள்ளைையாரடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த கந்தசாமி கிருஷ்ணகுமார் ஆவார்.

அவர் தெரிவித்துள்ள தகவலின்படி, 1990 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 9 ஆம் திகதி மாலை 5.30 மணியளவில் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் சத்தުރުக்கொண்டான் பகுதியில் உள்ள போய்ஸ் டவுன் இராணுவ முகாமின் ஆயுதம் ஏந்திய படையினர் சத்தުރުக்கொண்டான், கொக்குவில், பனிச்சையடி மற்றும் பிள்ளையாரடி ஆகிய கிராமங்களுக்குள் நுழைந்து, கிராமவாசிகளை வீடுகளை விட்டு வெளியேறுமாறு உத்தரவிட்டுள்ளனர்.

வீதிக்கு வந்த 185 கிராமவாசிகளை வளைத்துப்பிடித்து, கைகளைப் பின்புறமாகக் கட்டி, அவர்கள் அனைவரையும் இராணுவ முகாமிற்கு அழைத்துச் சென்றுள்ளனர். அந்தப் பிரிவில் சத்தުރުக்கொண்டான் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 38 பேர், கொக்குவில் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 47 பேர், பனிச்சையடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த 37 பேர் மற்றும் பிள்ளையாரடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த 62 பேர் அடங்குவர். இராணுவக் காவலில் எடுக்கப்பட்டவர்களில் கர்ப்பிணித் தாய்மார் உட்பட 85 பெண்களும், 10 வயதிற்குட்பட்ட 42 சிறுவர்களும், 60 வயதிற்கும் மேற்பட்ட 28 முதியவர்களும் அடங்குவர்.

சாதாரண விசாரணைக்காகவே அனைவரும் இராணுவ முகாமிற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதாகவும், விசாரணைக்குப் பின்னர் விடுவிக்கப்படுவார்கள் என்றும் இராணுவத்தினர் கூறியிருந்தபோதிலும், சில மணிநேரங்களின் பின்னர் ஒருவரைத் தவிர வேறு எவரும் வீடு திரும்பவில்லை.

பாலகிட்னர் ஆணைக்குழுவின் அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளவாறு, கந்தசாமி கிருஷ்ணகுமார் தனது காய வடுக்களைக் காட்டி, இராணுவத்தினர் தனது நெஞ்சில் மூன்று இடங்களில் கத்தியால் குத்தியதாகத் தெரிவித்துள்ளார். மேலும் சுமார் பத்துப்பேர் கத்திகுத்துப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்து கிடந்ததையும் அவர் கண்டிருந்தார்.

பாலியல் வன்கொடுமைகள் மற்றும் கொடூரங்கள்

காயமடைந்து நிலத்தில் விழுந்து கிடந்தபோது தான் கண்ட இராணுவத்தினரின் கொடூரங்களை வெளிப்படுத்தி, மூன்று ஆண்டுகளின் பின்னர் தமிழ்நெட் (TamilNet) இணையதளத்திற்கு கந்தசாமி கிருஷ்ணகுமார் அளித்த அதிர்ச்சிகரமான தகவலின் சுருக்கம் இது:

"பின்னர் அவர்கள் ஆடைகளின்றிப் பெண்களை அழைத்து வந்தார்கள். அந்தப் பெண்களின் வாயில் மண்ணைத் திணித்துத் தொடர்ந்து பாலியல் வன்கொடுமை செய்தார்கள். அதற்குப் பிறகு இராணுவத்தினர் வாள்களைக் கொண்டு அவர்களின் மார்புகளை வெட்டி எறிந்தார்கள். அவர்களில் மூவரை கிணற்றுக்குள் தள்ளினார்கள். அவர்கள் பாலியல் வன்கொடுமை செய்து, கொன்று, சடலங்களைக் குழிகளுக்குள் போட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, நான் மெதுவாக இருட்டில் வெளியே ஊர்ந்து சென்றேன். இராணுவத்தினர் சென்றதும் முகாமின் வேலியை நோக்கி நகர்ந்து, முகாமிற்குப் பின்னாலிருந்த புதருக்குள் ஒளிந்துகொண்டேன். பின்னர் சிப்பாய்கள் டயர்களைக் கொண்டுவந்து குழியிலிருந்த சடலங்களுக்குத் தீ வைத்தார்கள். அதிகாலை மூன்று மணி வரை தீ எரிந்தது. தீ அணைந்ததும் குழியை மண்ணால் மூடினார்கள்."

இராணுவத்தினரும் ஊரகக் காவல்படையினரும் இக்கடூரமான குற்றத்தைச் செய்துள்ளனர் என்பது ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவின் முன் உறுதிப்படுத்தப்பட்டபோதிலும், இன்றுவரை நீதி கிடைக்கவில்லை எனப் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.

வடக்கில் இடம்பெற்ற காணாமல் ஆக்கப்படுதல் மற்றும் படுகொலைகள் குறித்து கலாநிதி தேவநேசன் நேசையாவின் தலைமையில் 2003 ஆம் ஆண்டு இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு நடத்திய விசாரணையில் அரசாங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்ட முக்கிய பரிந்துரைகளில் ஒன்று, சத்தުރުக்கொண்டான் உட்படக் கூட்டுப் படுகொலைகள் இடம்பெற்ற இடங்களில் பொதுவான நினைவாலயங்களைக் கட்டுவதாகும். இத்தகைய வேலைத்திட்டம் நல்லிணக்கத்திற்கும், இத்தகைய குற்றங்கள் மீண்டும் நடைபெறுவதைத் தடுப்பதற்கும் உதவும் என ஆணைக்குழு நம்பியது.