ஒன்றரை தசாப்தங்களுக்கு முன்னர் காட்டுப் பகுதியில் முடக்கப்பட்ட தமிழ் தாய்மார்கள், தமது சொந்த நிலங்களை மீட்கக் கோரி தொடர் போராட்டம்

சொந்த நிலங்களை விடுவிக்குமாறு வலியுறுத்தி, முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் தாய்மார்கள் ஆரம்பித்துள்ள தொடர் அமைதிப் போராட்டம் தற்பொழுது ஒரு வாரத்தைக் கடந்துள்ளது. இராணுவத்தின் நில ஆக்கிரமிப்பு காரணமாக சொந்த இடங்களிலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட இந்த மக்கள், அரசாங்கத்தினால் காடுகளுக்கு மத்தியில் அமைக்கப்பட்ட தற்காலிக கிராமமொன்றில் கடந்த ஒன்றரை தசாப்த காலமாக முடங்கிக் கிடக்கின்றனர்.

வாழ்வாதாரத்தை முன்னெடுப்பதற்கும் உயிர்வாழ்வதற்கும் தமக்குச் சொந்தமான நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களை மீளப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக நீண்டகாலமாகப் போராடி வரும் முல்லைத்தீவு - கேப்பாபுலவு மக்கள், கடந்த ஜூன் 24ஆம் திகதி காலை முல்லைத்தீவு பாதுகாப்புப் படைத் தலைமையகத்திற்கு முன்பாக இந்தத் தொடர் போராட்டத்தை ஆரம்பித்திருந்தனர்.

தற்போதைய நாட்டின் தலைவர்களது பங்களிப்புடன் வடக்கில் முன்னெடுக்கப்பட்ட கொடூர உள்நாட்டு யுத்தம் இரத்தக்களரியுடன் முடிவடைந்த பின்னரும், இலங்கை பாதுகாப்புத் தரப்பினரால் பலவந்தமாக ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள தமிழ் மக்களின் காணிகள் முழுமையாக விடுவிக்கப்படவில்லை.

இதன் காரணமாக, தமது சொந்த நிலங்களை இழந்து வறுமையில் வாடும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்கள், பூர்வீக நிலங்களை மீட்டெடுப்பதற்கான தங்களுடைய ஓயாத போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகின்றனர்.

கேப்பாபுலவு மாதிரி கிராமத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் மக்கள், 55 தமிழ் குடும்பங்களுக்குச் சொந்தமான 59 அரை ஏக்கர் காணியையும், மேலும் 4 குடும்பங்களுக்குச் சொந்தமான 100 ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்ட காணியையும் சட்டப்பூர்வமாக, மிக விரைவில் தமக்கு மீட்டுத்தர வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடனேயே இம்முறை இந்தத் தொடர் போராட்டத்தை ஆரம்பித்துள்ளனர்.

இலட்சக்கணக்கான போர்ப் அகதிகளைத் தடுத்து வைத்திருந்த மணிக்பாம் (Menik Farm) முகாமில் இறுதியாக எஞ்சியிருந்த நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்களைச் சேர்ந்த மக்கள், கடந்த 2012ஆம் ஆண்டு ஒக்டோபர் மாதமளவில் முல்லைத்தீவு காட்டுப் பகுதியைத் துப்புரவு செய்து அமைக்கப்பட்ட ‘மாதிரி கிராமம்’ எனப்படும் நிலப்பரப்பில் குடியேற்றப்பட்டனர்.

அகதிகளாவதற்கு முன்னர், அவர்கள் போரின் மிகக் கொடூரமான தாக்குதல்களுக்கு இலக்காகி பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் உயிரிழந்த முள்ளிவாய்க்கால் மற்றும் அதனை அண்டிய கிராமங்களிலேயே பரம்பரையாக வாழ்ந்து வந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

வழமை போல ‘தேசிய பாதுகாப்பு’ விவகாரத்தை முன்னிலைப்படுத்தி, அப்போதைய ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் அரசாங்கம் 2012ஆம் ஆண்டு சீனியாமோட்டை பகுதியிலிருந்த காட்டு நிலங்களை துப்புரவு செய்தது. இது பாரிய சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளையும் தோற்றுவித்திருந்தது.

அப்பகுதி மக்கள் வாழ்வதற்கும் வாழ்வாதாரத்தை முன்னெடுப்பதற்கும் அவர்களின் பாரம்பரிய காணிகளை மீண்டும் வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அப்போதைய அரசாங்கம் அவர்களை அங்கு பலவந்தமாகக் குடியேற்றியது.

உண்மையான காணி உரிமையாளர்களுக்குப் பொருத்தமானதொரு வாழ்வாதார நிலையை மறுத்து, வனவிலங்குகளின் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் இராணுவத்தினரின் தொடர்ச்சியான அச்சுறுத்தல்களுக்கும் மத்தியில் வாழ வேண்டிய ஒரு காட்டுப் பகுதிக்கு இந்த மக்களை இராணுவத்தினர் முடக்கினர்.

அதேவேளை, முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் பெருமளவிலான பகுதிகளை ஆக்கிரமித்த இராணுவத்தினர், அங்கு முகாம்களை அமைத்து கட்டடங்களையும் எழுப்பியுள்ளனர்.

கேப்பாபுலவு பூர்வீக குடிமக்களை இவ்வாறானதொரு துயர நிலைக்குத் தள்ளியமை தொடர்பில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை மீதும் குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டுள்ளன. அக்காலத்தில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் இலங்கFilterக்கான வதிவிடப் பிரதிநிதியாக மறைந்த கலாநிதி சுபினேய் நந்தி (Subinay Nandy) கடமையாற்றியிருந்தார்.

கேப்பாபுலவு பகுதியில் தமிழ் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் இன்னல்கள் ஐக்கிய நாடுகள் சபை உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகளினால் விரிவாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவை (UNHRC) கடந்த 2012ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 28ஆம் திகதி வெளியிட்ட அறிக்கையொன்றில், இந்த மக்கள் எதிர்கொள்ளும் துயரங்கள் குறித்து சுட்டிக்காட்டியிருந்தது.

"எங்களை மீள்குடியேற்றுவது குறித்து உலகிற்குப் பொய்யான தகவல்களே கூறப்படுகின்றன," என மணிக்பாம் முகாமிலிருந்து வெளியேறிய போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் பெண்ணான 43 வயதுடைய சிவகுரு அங்கரமுத்து உடலகுமாரி, பேருந்தொன்றில் ஏறும் போது 'IRIN' ஊடக நிறுவனத்திற்குத் தெரிவித்திருந்தார். தான் எங்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறேன் என்பது குறித்துத் தனக்குத் தெளிவான புரிதல் இருக்கவில்லை என்றும் அவர் மேலும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இராணுவத்தினர் இவர்களது காணிகளை ஆக்கிரமித்திருந்ததன் காரணமாக, இந்த மக்கள் மீண்டும் கேப்பாபுலவிலுள்ள தங்களது சொந்த வீடுகளுக்குச் செல்வதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமான மாற்று நிலங்களில் மீள்குடியேற்றப்பட்ட போதிலும், இன்றுவரை தங்களது சொந்த வீட்டிற்குச் செல்ல முடியாமல் தவித்து வருகின்றனர்.

தொடர் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வரும் தமிழ் தாய்மார்களைச் சந்தித்த பின்னர், வன்னி மாவட்ட இலங்கைத் தமிழ் அரசுக் கட்சியின் (ITAK) நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் துரைராசா ரவிகரன் ஊடகவியலாளர்களிடம் கருத்து வெளியிடுகையில்; இந்த மக்களின் போராட்டம் தங்களது வளமான பாரம்பரிய பூர்வீக நிலங்களை மீளப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகவே அன்றி, மாற்று நிலங்களைக் கோருவதற்காக அல்ல என்று குறிப்பிட்டார்.

"பயன்தரும் மரங்களையும், வளமான நிலத்தையும் மீட்பதற்காகவே அவர்கள் போராடுகிறார்கள். அவர்கள் வேறு எங்காவது நிலம் வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை, தங்களது சொந்த நிலமே தமக்கு வேண்டும் என்கிறார்கள். பாதுகாப்பு அமைச்சுடனான கூட்டத்தின் போதும் நான் இதனைத் தெளிவாக விளக்கமளித்திருந்தேன். ஜனாதிபதி நிச்சயமாக இந்த விவகாரத்தில் அவதானம் செலுத்துவார் என நம்புகிறேன்" என்றும் அவர் கூறினார்.

யுத்தம் முடிவடைந்து 14 ஆண்டுகள் கடந்துள்ள நிலையிலும், காட்டுப் பகுதிக்குள் ‘மீள்குடியேற்றப்பட்ட’ இவர்களது நிச்சயமற்ற வாழ்க்கை, கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக வறுமை மற்றும் பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலைக்கு மத்தியிலேயே கடந்து செல்கின்றது.