இலங்கையின் பாலியல் தொழிலாளர்களுக்கு சமூக அங்கீகாரமும் சட்டப் பாதுகாப்பும் அவசியம்!

அல்லது அங்கீகாரத்தையோ இதுவரை பெற முடியாமல் போனது ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான நிலையாகும். பல்வேறு கருத்துக்கள் மற்றும் கோணங்களில் இந்த விவாதம் நீண்டு கொண்டே செல்கிறதே தவிர, பொறுப்புள்ள பிரஜைகள் என்ற ரீதியில் அவர்களுக்கான பாதுகாப்பையோ அல்லது கொள்கை ரீதியான கட்டமைப்பையோ எம்மால் இன்னும் உருவாக்க முடியவில்லை.

பாலியல் தொழில் என்பது தார்மீகத்திற்கு முரணான ஒரு செயல் என்ற எண்ணம் எமது சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றி உள்ளது. குறிப்பாக, மத நிறுவனங்கள் இதனை கலாச்சார மற்றும் சமூக விரோதமான, நாகரிகமற்ற, தரம் குறைந்த ஒரு தொழிலாகச் சித்தரித்து ஒரு பொதுக்கருத்தை உருவாக்கியுள்ளன. மதம் சமூகத்தில் உருவாக்கியுள்ள இந்த 'சமூக விரோத' முத்திரையை, அரசியல் அதிகார வர்க்கம் மேலும் பரப்ப முற்படுகிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தமக்கு அரசியல் ரீதியாகப் பாரிய நன்மைகள் கிடைக்கும் என்பதை அவர்கள் நன்கு அறிவார்கள்.

இருப்பினும், தேர்தல் காலங்களில் பாலியல் தொழில் தொடர்பான சட்ட நிலைமைகள் மற்றும் அது குறித்த கொள்கை ரீதியான தலையீடுகள் அவசியம் என்பது குறித்து ஆர்வத்துடன் பேசப்படுகிறது. ஆனால், தேர்தல் முடிந்தவுடன் அந்த உரையாடல்கள் கைவிடப்பட்டு, மீண்டும் பாலியல் தொழில் என்பது ஒரு சட்டவிரோதமான மற்றும் சமூக விரோதமான செயலாகவே மாற்றப்படுகிறது.

1977 இல் ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனவினால் திறந்த பொருளாதாரம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து சந்தை விரிவாக்கத்துடன் பாலியல் தொழில்துறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வளர்ச்சியடைந்தது. அதன்பின்னர், படிப்படியாகத் திறந்த சந்தையுடன் பொருளாதாரம் பல்வேறு வழிகளில் பயணிக்கத் தொடங்கிய நிலையில், சேவைத் துறை பாரியளவில் விரிவடைந்தது. இதன்போது பாலியல் தொழிலாளர்களுக்கான கேள்வி (Demand) அதிகரித்தது. ஆனால் அதற்குச் சார்பாக அவர்களது உழைப்புக்கோ அல்லது தொழிலுக்கோ ஒரு சாதகமான அங்கீகாரம் கிடைத்ததாகத் தெரியவில்லை.

தொழிலாளர்கள் என்ற ரீதியில் சமூகத்திற்கு அவர்களது பங்களிப்பு கிடைத்து வந்த போதிலும், அவர்களுக்குச் சமூக அங்கீகாரம் இல்லாதது அவர்களின் வருமான மட்டம் உயராமல் இருப்பதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாகும். குறிப்பாக, தமது சேவைத் துறையில் பேரம் பேசுவதன் (Bargaining) மூலம் வருமானத்தை அதிகரித்துக் கொள்வதற்குத் தொழில் ரீதியான அமைப்பு ரீதியாக ஒன்றிணைவது (Organizing) அவசியம். ஆனால் சமூக அங்கீகாரம் இல்லாதது அத்தகைய ஒன்றிணைப்பிற்கு ஒரு தடையாக உள்ளது.

ஒன்றிணைந்த தொழிலாளர்கள் அதிக ஊதியம், விடுமுறை, மேலதிக நேர கொடுப்பனவு, போக்குவரத்து வசதிகள், மகப்பேறு விடுப்பு மற்றும் சுகாதார வசதிகள் போன்ற தமது சேவை நிபந்தனைகளுக்காகப் போராட வாய்ப்பு இருப்பது போலவே, எமது நாட்டின் பாலியல் தொழிலாளர்களுக்கும் அந்த வாய்ப்பைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டிய தேவை வலுவாக உள்ளது. இது அரசாங்கத்திற்குச் சுமையாக அமையாமல், தமது வாழ்க்கைத்தரத்தை உயர்த்திக்கொள்வதற்கு அவர்களுக்குத் தேவையானது ஒரு பாதுகாப்பான சூழலாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட எஜமான் என்று எவரும் இல்லாத போதிலும், ஒரு முறைசாராத் துறையாக அவர்கள் ஒன்றிணைவதற்குச் சக்தியளிப்பது இது குறித்து அவதானம் செலுத்தும் அனைத்து சிவில் அமைப்புகளினதும் கடமையாகும். இது அரசாங்கத்தினதும் பொறுப்பாகும்.

சுற்றுலாத்துறை என்பது இந்நாட்டிற்கு வெளிநாட்டுச் செலாவணி ஈட்டித் தரும் ஒரு துறையாகும். கடந்த கால அரசாங்கங்களைப் போலவே தற்போதைய அரசாங்கமும் சுற்றுலாத்துறையை மேம்படுத்துவதற்காகப் பாரிய முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றது. அத்துடன் அதற்காகப் பெருமளவு பணத்தையும் செலவிடுகின்றது. சுற்றுலாப் பயணிகளுக்குத் தங்குமிட வசதிகளை வழங்குதல், சுற்றாடல் மற்றும் வரலாற்று இடங்களைப் பார்வையிட வசதி செய்து கொடுத்தல் போன்றே காசினோ (Casino) மற்றும் இரவு நேர விடுதிகள் (Night Clubs) போன்ற வசதிகள் மூலம் சுற்றுலாத்துறை வருமானத்தை அதிகரிக்க முடியும் என்பது உண்மையே. ஆனால் தற்போது உத்தியோகபூர்வமற்ற மட்டத்தில் இடம்பெற்று வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கான பாலியல் சேவை வழங்கலையும் ஊக்குவிக்கக்கூடிய வாய்ப்புகள் உள்ளன. எனினும், பாலியல் தொழில்துறை தொடர்பாக நிலவும் சட்டப் பாதுகாப்பு இன்மை, கலாச்சாரத் தடைகள் மற்றும் சமூக அங்கீகாரப் பிரச்சினைகள் காரணமாகவும், ஒரு தொழிலாக அவர்கள் ஒன்றிணையாத நிலைமையினாலும் அந்த வாய்ப்பு இந்நாட்டிற்கு நழுவிப்போயுள்ளது.

நாடோடிகள் கட்டளைச் சட்டம் (Vagrants Ordinance) மற்றும் போதைப்பொருள் தொடர்பான சட்டங்களைப் பயன்படுத்தி பொலிஸார் பாலியல் தொழிலாளர்களைப் பாரியளவில் ஒடுக்கி வருகின்றனர். அவர்களது தொழிலுக்குச் சமூக அங்கீகாரம் வழங்கப்படாமையும் சட்டப் பாதுகாப்பு இல்லாமையுமே இதற்குக் காரணமாகும். இது இத்துறை சார்ந்து நிலவும் மிகவும் கவலைக்குரிய ஒரு நிலைமையாகும்.

பாலியல் தொழிலுக்கான சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தின் அவசியம்

பாலியல் தொழிலுக்கு ஒரு சட்டப்பூர்வமான அடிப்படையை உருவாக்குவதன் மூலம், இத்துறையில் இடம்பெறும் சில குற்றங்கள், சிறுவர் துஷ்பிரயோகங்கள், மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் போதைப்பொருள் தொடர்பான நிலைமைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏற்படும். ஏனெனில், போதைப்பொருள் கடத்தல்காரர்கள் பாலியல் தொழிலாளர்களை இச்சங்கிலியின் ஒரு கண்ணியாகவே சமூகத்திற்குச் சித்தரித்துள்ளனர்.

குறிப்பாக, தொழிலாளர் அமைச்சு மற்றும் மனித உரிமைகள் குறித்து ஆர்வமுள்ள சிவில் அமைப்புகளுக்குப் பாலியல் தொழிலாளர் துறையை மேம்படுத்துவதற்கான முறையான வேலைத்திட்டமொன்றைத் தயாரிப்பதற்கான வாய்ப்பு உள்ளதுடன், சர்வதேச உடன்படிக்கைகள் மற்றும் சர்வதேச அமைப்புகளின் ஒத்துழைப்பையும் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். குறிப்பாக தேசிய தொழிலாளர் ஆலோசனைச் சபையை (NLAC) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தொழிற்சங்கங்கள், முதலாளிமார் மற்றும் அரசாங்கம் ஒன்றிணைந்து இது குறித்துச் செயற்பட முடியும்.

தற்போது அரசாங்க வைத்தியசாலைகளில் இயங்கி வரும் பாலியல் ரீதியான நோய்த்தடுப்புப் பிரிவுகளின் (STD Clinics) மூலம் பாலியல் தொழிலாளர்களைப் பதிவு செய்து அவர்களுக்குத் தேவையான சிகிச்சைகளை வழங்க நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு வருகின்றது. இது ஒரு சாதகமான நிலைமையாகும். பல்வேறு நோய்களிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கான ஆலோசனைகளை வழங்குதல் மற்றும் சிகிச்சைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள அவர்களை ஊக்குவித்தல் போன்ற விடயங்கள் மேலும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். பாலியல் தொழிலாளர்கள் தொடர்பான சமூகக் கண்ணோட்டத்தைத் தகுந்த முறையில் வெளிப்படையாகச் செயற்படுவதன் மூலமே மாற்றியமைக்க முடியும்.

'ஸ்டாண்ட் அப்' தொழிலாளர் சங்கம் (Standup Workers Union) என்பது பாலியல் தொழிலாளர்களின் பிரச்சினைகள் குறித்துப் பல வருடங்களாகச் செயற்பட்டு வரும் ஒரு தொழிற்சங்கமாகும். பாலியல் தொழிலாளர்கள் தொழில் வல்லுநர்களாக ஒன்றிணைவதில் ஏற்படும் தாமதம் குறித்து அச்சங்கத்தின் பொதுச் செயலாளர் அஷிலா தந்தெனிய பின்வரும் கருத்தைக் கொண்டுள்ளார்.

"அவர்கள் ஒன்றிணைவதற்குச் சட்ட ரீதியாக எந்தத் தடையும் இல்லை. ஆனால் பாலியல் தொழிலாளர்களைக் குற்றவாளிகளாகச் சித்தரித்து, அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒரு சூழலை உருவாக்கி, அவர்கள் ஒன்றிணைவதைத் தடுத்துள்ளனர். இது ஒரு சட்ட ரீதியான நிலைமை அல்ல; சமூக மற்றும் கலாச்சார ரீதியான நிலைமையாகும். ஆனால் நடைமுறையில் உள்ள சட்டத்திற்கு உட்பட்டு அவர்களால் ஒன்றிணைந்து செயற்பட முடியும்.

அவர்கள் தமக்குத் தாமே ஒதுங்கியிருக்கும் ஒரு சூழலே தற்போது நிலவுகிறது. நாங்கள் பாலியல் தொழிலாளர்களை முறைசாராத் துறை ஊழியர்களாக, அதாவது சேவை வழங்குநர்களாகவே அடையாளப்படுத்துகிறோம். அத்தகைய ஒரு குழுவிற்கு ஒன்றிணைவதற்கான உரிமை, அமைப்பாகச் செயற்படுவதற்கான சுதந்திரம் மற்றும் அதற்கான வாய்ப்புகள் தற்போதைய சட்டத்திற்குள் போதுமான அளவு உள்ளன. ஏனைய முறைசாராத் துறையினர் மற்றும் சுயதொழில் செய்பவர்கள் ஒன்றிணைந்து செயற்பட முடியுமென்றால், பாலியல் தொழிலாளர்களாலும் அவ்வாறு ஒன்றிணைய முடியும் என்றே நாங்கள் கருதுகிறோம்.

பாலியல் தொழிலாளர்களால் ஒன்றிணைய முடியுமென்றால், அவர்களால் ஒரு தொழிற்சங்கத்தை உருவாக்கிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு நிச்சயமாக உள்ளது. அதேபோல், தற்போது அவர்கள் ஒன்றிணைந்துள்ளனர். இந்த ஊழியர்களே ஒரு பொதுச் சபையை நடத்தி, பதவிகளுக்காக உறுப்பினர்களை நியமித்து, ஒரு தொழிற்சங்கத்தை நிறுவியுள்ளனர். அவ்வாறு நிறுவப்பட்ட தொழிற்சங்கத்திற்குச் சட்ட ரீதியான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகத் தொழிலாளர் காரியாலயத்திற்குச் செல்லவும் அவர்கள் தயாராக உள்ளனர்."

"இவ்வாறு ஒன்றிணைந்து செயற்படுவதன் மூலம் அவர்களின் உழைப்பிற்கு மதிப்புக் கிடைப்பதுடன் அவர்களுக்கான பாதுகாப்பும் உறுதிப்படுத்தப்படும். தற்போது பெரும்பாலான பாலியல் தொழிலாளர்களிடம் தமது எதிர்காலத்திற்காகச் சேமிக்கும் பழக்கம் இல்லை. தொழிலின் தன்மையால் அவர்கள் அன்றாட வாழ்க்கையை ஓட்டுவதிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றனர். எனவே, அவர்கள் அமைப்பாக ஒன்றிணைவது அவர்களின் எதிர்காலத்திற்குப் பலம் சேர்ப்பதுடன், தமக்காக நேரத்தை ஒதுக்கி ஓய்வெடுக்கவும் வாய்ப்பளிக்கும்.

அதேபோல், அவர்களின் உழைப்பிற்கு மதிப்பளிப்பதற்கும், சமூக அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுக்கொடுப்பதற்கும் ஊடகவியலாளர்களுக்கும் ஊடக நிறுவனங்களுக்கும் பாரிய பொறுப்பு உள்ளது. அறிக்கையிடலின் போது அவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தி, உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் வகையில் தகவல்களை வெளியிடுவது ஊடகங்களின் கடமையாகும்."

நிலந்தி ராஜகுரு ஒரு பாலியல் தொழிலாளி. தனது தொழில் நிலை குறித்து அவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்: (பாதுகாப்பு கருதி இது ஒரு புனைபெயராகும்)

"எங்கள் உழைப்பிற்கு ஏற்ற வருமானம் கிடைக்கிறது. ஆனால் அங்கீகாரம் இல்லை. இந்தத் தொழிலைச் செய்வதாலேயே எங்களைச் சமூகம் ஒரு விசித்திரமான பெயரால் (இழிவுபடுத்தும் பெயரால்) அழைக்கிறது. அந்த நிலைப்பாட்டை மாற்றவே நாங்கள் முயற்சிக்கிறோம்.

உதாரணமாக, ஒரு சாரதிக்கு (Driver) உரிமம் (License) வழங்கப்பட்டுள்ளது. அந்த உரிமம் இருப்பதால் அவரால் அந்தத் தொழிலைச் செய்ய முடிகிறது. ஆனால் நாங்கள் எமது தொழிலைச் செய்யும்போது பொலிஸார் எங்களைக் கைது செய்தால், எம்மிடம் காட்டுவதற்கு எதுவுமில்லை. எமது தொழிலைச் சட்டப்பூர்வமாக முன்னெடுப்பதற்கான ஒரு முறையான கட்டமைப்பு உருவானால் அது மிகவும் பெறுமதியானது. அதனைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து பேச வேண்டும். எம்மால் இதனைச் செய்ய முடியும் என்பதை நாம் நிரூபிக்க வேண்டும். இதற்கான சட்ட அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என நாம் நம்புகிறோம். அனுராதபுரம், யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு என நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் எமது சங்கங்கள் உள்ளன. அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்தால் எம்மால் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியும். இதற்குப் பிரதான தடையாக இருப்பது 'பெயர்' (சமூகம் இட்டுள்ள இழிவுப் பெயர்) மாத்திரமே. அந்தப் பெயராலேயே நாம் சமூகத்திலிருந்து ஓரங்கட்டப்படுகிறோம்."

ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்காகத் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வரும் சட்டத்தரணி சேனக பெரேரா இது குறித்துப் பின்வரும் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளார்:

சட்டத்தரணி சேனக பெரேரா:

"பாலியல் சேவை வழங்குநர்கள் ஒரு தொழிற்சங்கமாக ஒன்றிணைவதற்குச் சட்ட ரீதியாக எந்தத் தடையுமில்லை. அங்கு இருப்பது ஒரு தார்மீகத் தடை மாத்திரமே. குறிப்பாக இலங்கைப் பொலிஸார் மதம் மற்றும் தார்மீகக் கோட்பாடுகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளனர். இதன் காரணமாகவே பாலியல் சேவை வழங்குநர்கள் பல்வேறு பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். பொலிஸாரின் இத்தகைய தலையீடானது, பாலியல் தொழில் என்பது ஒரு சட்டவிரோதமான செயல் என்ற கருத்து சமூகத்தில் பரவுவதற்கு முக்கிய காரணமாகியுள்ளது. இத்தொழிலாளர்களுக்குச் சட்ட அங்கீகாரத்தை வழங்குமாறு கடந்த காலங்களில் நாம் அரசாங்கத்திடம் பல கோரிக்கைகளை முன்வைத்தோம். ஆனால் ஏதேனும் காரணங்களைக் கூறி அவர்கள் அதற்கு இடமளிப்பதில்லை. சட்டத்தை விடத் தார்மீகம் (Morality) இங்கு வலிமையாக உள்ளது என்பதே பிரச்சினையாகும்.

அரசாங்கம் இதில் ஏதேனும் ஒரு வகையில் தலையிட வேண்டும். எம்மிடம் உள்ள தகவல்களின்படி, இது தொடர்பான உத்தியோகபூர்வ கோரிக்கை இன்னும் தொழிலாளர் திணைக்களத்திற்குச் செல்லவில்லை. அவ்வாறு கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டாலும் சில சிக்கல்கள் எழக்கூடும்.

இலங்கையின் சிவில் அமைப்புகள் இப்பிரச்சினையில் தலையிட வேண்டும். தற்போது பெண் உரிமைகள் அல்லது பாலின உரிமைகள் என்ற ரீதியிலேயே சிவில் அமைப்புகளின் ஊடாக இக்கலந்துரையாடல் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. அதற்குப் பதிலாக 'பாலியல் தொழிலாளர் உரிமைகள்' அல்லது 'பாலியல் தொழிலாளர்களுக்குச் சட்ட அங்கீகாரம்' என்ற நேரடி விவாதம் சமூகத்தில் உருவாக வேண்டும். அத்தகைய விவாதங்கள் பாலியல் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை எதிர்காலத்தில் உறுதிப்படுத்த மிக முக்கியமானவை."

பாலியல் தொழிலாளர்களின் சேவையைப் பெற்றுக்கொள்பவர்கள் பலர் உள்ளனர். அங்கு அந்தஸ்து பேதங்கள் இல்லை. சமூகத்தில் நிலவும் பாலியல் ரீதியான அழுத்தங்களைக் குறைப்பதில் பாலியல் தொழிலாளர்களின் பங்கு முக்கியமானது. சில வேளைகளில் சிறுவர் துஷ்பிரயோகங்கள் மற்றும் பாலியல் வன்முறைகளைக் குறைப்பதற்கும் இவர்களின் பங்களிப்பு அவசியமாக இருக்கலாம். அந்த வகையில் இது ஒரு சமூக சேவையாகும்.

பாலியல் தொழிலாளர்கள் தமது சேவையை வழங்குவதற்கான பாதுகாப்பான சூழலை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது சிவில் அமைப்புகள், சமூகம் மற்றும் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பாகும். எனினும், இவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் அமைப்புகள் அல்லது அறிஞர்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. வெறும் பேச்சோடு நின்றுவிடாமல், அவர்களின் உரிமைகளுக்காக முன்வந்து செயற்படுவது அனைவரினதும் கடமையாகும். ஏனெனில், பாலியல் தொழிலாளர்கள் எவருக்கும் பாரமாக இருக்காமல், தமது உழைப்பின் மூலம் நேர்மையாக வாழ முயற்சிக்கும் ஒரு தொழிலாளர் சமூகத்தினர் ஆவர்.