ஜனாதிபதி மற்றும் பாதுகாப்புச் செயலாளரின் அதிகாரத்தின் கீழ் முடக்கப்பட்ட அனர்த்த முகாமைத்துவம்!

நிறுவனக் கட்டமைப்பில் நிலவும் குறைபாடுகள், ஒருங்கிணைப்பு பலவீனம் மற்றும் திறமையின்மை குறித்து பாரிய கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

சுயாதீனமாக இயங்க வேண்டிய அனைத்து நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டையும், சட்ட திட்டங்களின் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தமையும், அதேபோல் நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் அனுமதியுடன் பாதுகாப்புச் செயலாளரின் கட்டளைக்குக் கீழ் அவற்றை உட்படுத்தியமையும் இதற்கு முக்கிய காரணங்களாகும்.

அனைத்தும் நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் கீழ்

இலங்கை எதிர்கொள்ளும் இயற்கை அல்லது ஏனைய அனர்த்த நிலைமைகளின் போது மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய அனர்த்த முகாமைத்துவம் நடவடிக்கைகளுக்காக அதிகாரம் வழங்கப்பட்ட பல நிறுவனங்கள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் ஜனாதிபதியின் கட்டளைகளுக்கு இணங்க பாதுகாப்பு அமைச்சினால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன.

வளிமண்டலவியல் திணைக்களம், தேசிய கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (NBRO), தேசிய பேரிடர் நிவாரண சேவை மையம் (NDRSC), இலங்கை கடலோர பாதுகாப்பு திணைக்களம் போன்ற பல நிறுவனங்கள் பாதுகாப்பு அமைச்சின் கீழ் இயங்குகின்றன. அதேநேரம், 'அனர்த்த முகாமைத்துவ மையம்' (DMC) ஒரு சட்டபூர்வமான சட்டத்தின் மூலம் இந்த அனைத்து நிறுவனங்களையும் தாண்டி, நேரடியாக அனர்த்த முகாமைத்துவத்துக்காகவே நிறுவப்பட்டுள்ளது.

'2005ஆம் ஆண்டின் 13ஆம் இலக்க இலங்கை அனர்த்த முகாமைத்துவ சட்டத்தின்' கீழ் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுள்ள தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவ மையம், ஒரு பணிப்பாளர் நாயகத்தின் கீழ் இயங்குகிறது. பேரிடர் மேலாண்மை நடவடிக்கைகளில் நேரடியாக தலையிட வேண்டிய பல விடயப்பரப்புகள் அதன் இணையதளத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், தற்போது நிலவும் அனர்த்தத்திற்கு பிந்தைய மேலாண்மை (Post-disaster management) நடவடிக்கைகளைப் பார்க்கும்போது, அவற்றின் முன்னேற்றம் குறித்து பாரிய நெருக்கடி நிலை காணப்படுவதை மறந்துவிடக் கூடாது.

பேரிடர் மேலாண்மை தொடர்பான மிக உயர்ந்த சட்ட ஆவணம் மேற்கூறப்பட்ட 2005 இன் 13 ஆம் இலக்க சட்டமாகும். இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் அனர்த்த முகாமைத்துவத்துக்காக மேலிருந்து கீழ் வரை கட்டமைக்கப்பட்ட செயற்குழுக்கள், துணைக்குழுக்கள் மற்றும் முக்கிய அரச நிறுவனங்களை இணைத்த ஒரு செயல்பாட்டு வலையமைப்பு உள்ளது. ஆனால் உண்மையில், இது சட்டத்தின் சரத்துக்களிலும் வெளிப்பார்வைக்கும் மட்டுமே உள்ளதே தவிர, ஒரு சுயாதீனமான மேலாண்மை வலையமைப்பாகவோ அல்லது நிறுவனக் கட்டமைப்பாகவோ இல்லை.

இந்தச் சட்டத்தை அவதானிக்கும் போது, அதில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்துப் பணிகள், செயல்பாடுகள் மற்றும் அனர்த்த முகாமைத்துவ நடவடிக்கைகள் உள்ளிட்ட அனைத்தினதும் முழுக் கட்டுப்பாடும் ஜனாதிபதியிடமே உள்ளது என்பது தெளிவாகிறது.

பெயரளவு தேசிய சபை

இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் அதிகாரம் வழங்கப்பட்ட மிக உயர்ந்த அலகாக ஜனாதிபதியின் தலைமையிலான 'அனர்த்த முகாமைத்துவத்துக்கான தேசிய சபை' (National Council for Disaster Management – NCDM) காணப்படுகிறது. பேரிடர் மேலாண்மை தொடர்பான அனைத்து தீர்மானங்களையும் எடுக்கும் அதிகாரம் NCDM வசமே உள்ளது. ஜனாதிபதி அதன் தலைவராக இருக்கும் போது, தற்போதைய அரசாங்கத்தின் பிரதமரே அதன் உப தலைவராகவும் இருக்கிறார். ஆனால் ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தில், ஒரு நெருக்கடி அல்லது அனர்த்த நிலைக்குத் தீர்வுகாணும் போது, குழுவின் தலைவர் ஜனாதிபதியாகவோ அல்லது அரசாங்கத்தின் உயர்மட்ட அரசியல் அதிகாரியாகவோ இருக்கும் பட்சத்தில், உப தலைவர் பதவிக்கு எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அல்லது அரசாங்கத்திற்கு எதிரான தரப்பைச் சேர்ந்த ஒருவரை நியமிப்பதே அவசியமானதாகும்.

சட்டங்கள் மற்றும் விதிமுறைகள் அதிகாரத்தை ஒரு தரப்பிடம் மட்டும் குவித்து வைக்காமல், பரவலாக்கப்படும் வகையிலேயே அமைய வேண்டும். அனர்த்த நிலைமைகளின் போதும், அதற்குப் பின்னரான மேலாண்மையின் போதும் அதிகாரப் பரவலாக்கல் என்பது மிக அவசியமானது. ஆனால் அநுர குமார திசாநாயக்கவின் அரசாங்கம் இதனை விரும்புவதில்லை என்பதை அவர்களின் அரசியல் வரலாறு காட்டுகிறது. சுனாமி அனர்த்தத்தின் பின்னர் அமைக்கப்பட்ட சுனாமி நிவாரணச் சபையை எதிர்த்துச் செயற்பட்டவர்களின் வரலாறு இத்தகையதே. நிறைவேற்று அதிகாரத்தை ஒழிப்பதாகக் கூறினாலும், இத்தகையோர் ஆட்சிக்கு வந்த பின்னர் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள் என்று நினைப்பது ஒரு ஏமாற்றமாகும்.

நிவாரணம் வழங்குதல் மற்றும் நாட்டை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் பணியில் மேலிருந்து கீழ் நோக்கிய (Top-down) நிர்வாக முறைமையை விட, கீழிருந்து மேல் நோக்கிய (Bottom-up) செயல்முறையே முக்கியமானது. தற்போதைய அனர்த்தத்திற்குப் பிந்தைய சூழலில், கிராம உத்தியோகத்தர்கள் மற்றும் பிரதேச செயலாளர்கள் போன்ற அடிமட்ட நிர்வாகப் பிரிவினர் எந்தளவுக்குப் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை நாம் கண்டோம்.

எவ்வாறாயினும், சட்டத்தின்படி 20 அமைச்சுக்களின் அமைச்சர்கள், மாகாண முதலமைச்சர்கள் (அல்லது ஆளுநர்கள்), எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மற்றும் சபாநாயகரால் நியமிக்கப்படும் ஐந்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஆகியோரைக் கொண்டு இந்தத் தேசிய சபை (NCDM) கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவசியமேற்படின் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்படாத ஒரு அமைச்சரைச் சபையில் இணைத்துக்கொள்ளும் அதிகாரமும் ஜனாதிபதிக்கே உள்ளது.

பேரிடருக்கு மத்தியிலும் இராணுவமயமாக்கல்

தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைச் சட்டத்தின் மூலம் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ள தேசிய சபையின் (NCDM) செயலாளர் பதவிக்கு யாரை நியமிக்க வேண்டும் என்பது குறித்து அதன் 3(2) பிரிவில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. எனினும், அநுர குமார திசாநாயக்கவின் கீழ் அந்தப் பதவிக்கு பாதுகாப்புச் செயலாளர் எயார் வைஸ் மார்ஷல் (ஓய்வுபெற்ற) சம்பத் துயகொந்த நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். பாதுகாப்புச் செயலாளரை தேசிய சபையின் செயலாளராக நியமிக்க முடியும் என்று அந்தச் சட்டத்தில் எங்கும் குறிப்பிடப்படவில்லை. அவர் தேசிய சபை மற்றும் பேரிடர் மேலாண்மை மையம் (DMC) சார்பாக பாதுகாப்புச் செயலாளரின் கடிதத் தலைப்பு (Letterhead) மற்றும் உத்தியோகபூர்வ முத்திரையைப் பயன்படுத்தி சுற்றறிக்கைகளை வெளியிட்டு வருகின்றார். சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்கள் பாதுகாப்பு அமைச்சின் கீழ் இருந்த போதிலும், சட்டத்தின் எந்த இடத்திலும் அந்த நிறுவனங்கள் அல்லது விடயப்பரப்புகள் பாதுகாப்புச் செயலாளரின் அதிகார எல்லைக்கோ அல்லது உத்தரவுகளுக்கோ உட்படுத்தப்படவில்லை. அவ்வாறாயின், சட்டத்தில் இல்லாத ஒரு பதவியைப் பயன்படுத்தி எழுத்து மூலமான அல்லது வாய்மூல உத்தரவுகளைப் பிறப்பிப்பது கேள்விக்குரியது அல்லவா?

இவ்வாறான இராணுவமயமாக்கல் கலாச்சாரத்தை மேலும் அரச நிர்வாகத்துடன் இணைக்க முற்படும் நிர்வாணமான நிலைமை, அரச நிதித் தணிக்கையின் மிக உயர்ந்த பதவியான கணக்காய்வாளர் நாயகம் (Auditor General) பதவிக்கு அண்மையில் ஓய்வுபெற்ற இராணுவ அதிகாரி ஒருவரை நியமிக்க ஜனாதிபதி அநுர குமார மேற்கொண்ட தோல்வியுற்ற முயற்சியின் மூலம் வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய சம்பவங்கள் ஒட்டுமொத்த அரச நிர்வாகக் கட்டமைப்பையும் நெருக்கடிக்குள் தள்ளுமே தவிர வேறொன்றையும் செய்யாது. சாதாரண அரச நிர்வாக முறைமைகளை மீறி இராணுவக் கட்டளைகளின் கீழ் செயற்பட முற்படும்போது இது மேலும் தீவிரமடைகிறது. உயர் பதவிகளுக்கான நியமனங்களை அங்கீகரிப்பதற்காக நிறுவப்பட்டுள்ள அரசியலமைப்புச் சபை (Constitutional Council), NCDM சபைக்கு இல்லாத ஒப்பீட்டளவிலான சுயாதீனத்தன்மையைக் கொண்டிருப்பதனாலேயே ஜனாதிபதியின் முயற்சியைத் தடுக்க முடிந்தது என்பதை இங்கு நினைவுபூர்வது அவசியமாகும்.

அதிகாரமற்ற அனர்த்த முகாமைத்துவம்

தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவ மையத்தின் (DMC) இணையதளத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி, தேசிய சபையின் (NCDM) நிறைவேற்று அமைப்பாக DMC காணப்படுகிறது. இருப்பினும், சட்டத்தின் மூலமும் தேசிய சபையினூடாகவும் ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்களினால், DMC ஒரு பெயரளவு நிறுவனமாகவே மாறியுள்ளது. உண்மையில் இது ஒரு "பெயரளவு சுயாதீன நிறுவனம்" மட்டுமே.

DMC ஆரம்பத்தில் (2005 இல்) ஜனாதிபதியின் கீழ் இருந்தது, பின்னர் அதே ஆண்டு டிசம்பரில் பிரதமரின் கீழ் இருந்த பேரிடர் மேலாண்மை அமைச்சின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. 2006 இல் ஒரு விசேட வர்த்தமானி மூலம் இது 'பேரிடர் மேலாண்மை மற்றும் மனித உரிமைகள் அமைச்சின்' கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால் யுத்த காலத்தில் மனித உரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தபோது, அப்போதைய அரசாங்கம் அந்த அமைச்சைக் கலைத்துவிட்டு, மீண்டும் இந்த நிறுவனங்களை பாதுகாப்பு அமைச்சின் கீழ் கொண்டு வந்தது.

வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம் உள்ளிட்ட நிறுவனங்கள் அரசியல் மற்றும் இராணுவத் தலையீடுகள் இன்றி இயங்க வேண்டும். நிபுணத்துவத் தீர்மானங்களில் இத்தகைய தலையீடுகள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இன்று வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களத்தின் பணிப்பாளர் நாயகம் பாதுகாப்பு அமைச்சின் ஒரு "கைதி" போலச் செயற்படுவதாக நாடாளுமன்றத்தில் பலமுறை சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

'தெற்கிற்குச் சார்பான' தலையீடுகள்

இலங்கை அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டத்தின்படி, பின்வரும் விடயங்கள் அனர்த்தங்களாகக் கருதப்படுகின்றன:

வெள்ளம், 2. நிலச்சரிவு, 3. கைத்தொழில் அனர்த்தங்கள், 4. சுனாமி, 5. நிலநடுக்கம், 6. விமான விபத்துக்கள், 7. தீ விபத்துக்கள், 8. தொற்றுநோய்கள், 9. வெடிப்புகள், 10. வான்வழித் தாக்குதல்கள்/விபத்துக்கள், 11. உள்நாட்டு மோதல்கள், 12. இரசாயன விபத்துக்கள், 13. கதிரியக்க அவசரநிலைகள், 14. எண்ணெய் கசிவுகள், 15. அணுசக்தி பேரழிவுகள், 16. நகர்ப்புற மற்றும் காட்டுத் தீ, 17. கடலரிப்பு, 18. சுழற்காற்று மற்றும் மின்னல் தாக்கங்கள்.

யுத்த காலத்தில் வட-கிழக்குத் தமிழ் மக்கள் வெடிப்புகள், உள்நாட்டு மோதல்கள் மற்றும் இரசாயன அனர்த்தங்களைச் சந்தித்தபோது, இந்த நிறுவனங்கள் சட்டப்படி தமக்கு வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி எந்தவொரு தலையீட்டையும் செய்யவில்லை. அரசியல் அல்லது இராணுவத் தலையீடு இன்றி இந்த நிறுவனங்கள் சுயாதீனமாக இயங்குவதன் முக்கியத்துவம் இதிலேயே வெளிப்படுகிறது. அவ்வாறாயின், இந்தச் சட்டங்களும் நிறுவனங்களும் தெற்கில் உள்ள மக்களுக்கு உதவி வழங்குவதற்காக மட்டும்தானா? என கேள்வி எழுகிறது.

பாதுகாப்புச் செயலாளரின் கீழ் உள்ள குழுக்கள்

சட்டத்தின் விதிகளின்படியும், பேரிடர் மேலாண்மை மையத்திற்கு (DMC) வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்களின்படியும், தேசிய சபைக்குக் கீழ் பல குழுக்கள் உள்ளன. இதில் முக்கியமான ஒன்று 'இடைக்கால மேலாண்மைக் குழு' (Interim Management Committee - IMC) ஆகும். சபையின் அனைத்து வேலைத்திட்டங்களின் முன்னேற்றம், மதிப்பீடு மற்றும் எதிர்காலத் திட்டங்களைத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பு இக்குழுவிற்கே உள்ளது.

அனர்த்த முகாமைத்துவ அமைச்சின் செயலாளர் இக்குழுவின் தலைவராக இருக்க வேண்டும். (தற்போது அத்தகைய அமைச்சு இல்லாததால், பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளரே தலைவராக இருக்கக்கூடும். ஆனால் இதற்கு சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை).

இக்குழுவின் ஏனைய உறுப்பினர்களாக அனர்த்த முகாமைத்துவ மையம், வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம், தேசிய கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனம் ஆகியவற்றின் பணிப்பாளர் நாயகங்கள் உள்ளனர். அத்துடன் தேசிய பேரிடர் நிவாரண சேவை மையத்தின் பணிப்பாளர், அமைச்சின் தலைமை கணக்காளர் மற்றும் திறைசேரியின் பிரதிநிதிகளும் இதில் அடங்குவர். இக்குழு ஒவ்வொரு மாதமும் கூட வேண்டும் என்பது விதியாகும்.

இதற்கு மேலதிகமாக, பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் தலைமையில் 'தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவ ஒருங்கிணைப்புக் குழு' (National Disaster Management Coordination Committee - NDMCC) என்ற மற்றுமொரு குழுவும் உள்ளது. அனர்த்த முகாமைத்துவத்துக்கான தேசிய பொறிமுறையை உருவாக்குதல், வளங்களை ஒதுக்குதல் மற்றும் கண்காணித்தல் ஆகியன இதன் முக்கிய பொறுப்புகளாகும். மேலும், ஐக்கிய நாடுகள் சபை உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகளுடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவதும் இதன் ஒரு அங்கமாகும்.

இறுதியாக, இந்த அனைத்துக் குழுக்களும் DMCஇன் செயல்பாடுகளும் 'தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவத் திட்டத்திற்கு' (National Disaster Management Plan) இணங்க அமைய வேண்டும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இவ்வளவு பெரிய நிறுவனக் கட்டமைப்பு, குழுக்கள் மற்றும் நிபுணத்துவ விஞ்ஞானிகளைக் கொண்ட ஒரு அமைப்பு இருந்தும், அனர்த்தத்திற்கு முன்னரான மற்றும் பின்னரான மேலாண்மையில் குறைபாடுகள் நிலவுவது ஒரு பாரிய குற்றமாகும். ஏனெனில், இந்த நிறுவனங்களில் உயர் மட்ட நிபுணர்கள் மற்றும் விஞ்ஞானிகள் அங்கம் வகிக்கின்றனர்.

இருப்பினும், இந்த நிறுவனங்களில் உள்ள புத்திஜீவிகள் மற்றும் விஞ்ஞானிகள் அனைவரும் ஜனாதிபதி அல்லது நிறைவேற்று அதிகாரத்திற்கும், அவரின் உத்தரவுகளைச் செயல்படுத்தும் பாதுகாப்புச் செயலாளருக்கும் கீழ் பணிபுரிய வேண்டிய நிலையில் உள்ளனர்.

சட்டத்தில் இல்லாத இராணுவப் பதவி

விடய அறிவுள்ள சிவில் புத்திஜீவி அல்லது நிபுணர் ஒருவர் தலைவராக நியமிக்கப்பட வேண்டிய தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை மையத்தின் (DMC) பணிப்பாளர் நாயகமாக, ஓய்வுபெற்ற இராணுவ அதிகாரியான மேஜர் ஜெனரல் சம்பத் கொட்டுவேகொட நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.

அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டத்தின் கீழ் DMCக்கு ஒரு பணிப்பாளர் நாயகமும் பணிப்பாளர் சபையும் நியமிக்கப்பட வேண்டும் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதே தவிர, அந்தப் பதவிக்கு இராணுவ அதிகாரி ஒருவரே நியமிக்கப்பட வேண்டும் என எங்கும் கூறப்படவில்லை. எனவே, இத்தகைய நியமனங்கள் ஜனாதிபதிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதாகும்.

இவ்வாறான ஒரு நிறுவனத்தின் தலைவராக இராணுவ அதிகாரி இருக்கும்போது, ஏனைய பணியாளர்களும் சமூகமும் இராணுவக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பார்கள் என்ற எண்ணம் இலங்கை அரச நிர்வாகத்திலும் தெற்கின் சமூகத்திலும் நிலவும் ஒரு தவறான கருத்தாகும்.

இது அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க ஆட்சியாளர்கள் மேற்கொள்ளும் ஒரு தந்திரமே தவிர வேறொன்றுமில்லை. இதன் மூலம் மறைமுகமாகச் சமூகத்தைப் பயமுறுத்துவதும், அதிகாரத்திற்குப் பணிய வைப்பதும் நிகழ்கிறது. கடந்த பல தசாப்தங்களாக இலங்கையின் வடக்கிலும் தெற்கிலும் இராணுவமயமாக்கலால் நாடு அழிவைச் சந்தித்ததே தவிர, முறையான அனர்த்த முகாமைத்துவம் நிகழவில்லை.

துவாரங்கள் நிறைந்த சட்டமா?

அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டத்தின்படி, தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவ மையத்தின் பணிகளுக்கு ஆதரவளிக்கத் தொழில்நுட்ப ஆலோசனைக் குழுக்களை நியமிக்கும் அதிகாரம் தேசிய சபைக்கு (NCDM) உண்டு. சட்டத்தின் 9(1) பிரிவில் இது குறித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்தச் சட்டம் முழுவதிலும் பல பலவீனங்கள் அல்லது தப்பிச் செல்வதற்கான துவாரங்கள் (Loopholes) உள்ளன. இவை தற்செயலானவை அல்ல, நிறைவேற்று அதிகாரமும் அரசியல் அதிகாரமும் தலையிடுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவையாக இருக்கலாம். குறிப்பாக சில நியமனங்கள் குறித்துத் தெளிவான வரைவிலக்கணங்கள் இல்லாததால், ஜனாதிபதி தனக்குத் தேவையானவர்களை நியமிக்க முடிகிறது. பாதுகாப்புச் செயலாளர் தேசிய சபையின் செயலாளராக நியமிக்கப்படுவதும், ஜனாதிபதியின் செயலாளர் சட்டப்பூர்வ அதிகாரம் இல்லாமலேயே சபையின் பணிகளில் தலையிடுவதும் இதற்கு உதாரணங்களாகும்.

அதேபோல், தொழில்நுட்பக் குழுக்களுக்கு நியமிக்கப்படுபவர்கள் யார், அவர்களின் தகுதிகள் என்ன என்பது குறித்தும் தெளிவான விளக்கம் இல்லை. இதன் நன்மையை தேசிய சபையின் அதிகாரம் கொண்ட நிறைவேற்றுத் தரப்பினரே பெற்றுக்கொள்கின்றனர். சட்ட ரீதியாக இதில் சிக்கல் இல்லை என வாதிட முடிந்தாலும், அரசியல் ஒழுக்கநெறிப்படி இது தவறானதாகும். பொதுவாக எந்தவொரு சட்டத்திலும் ஒரு பதவி பெயரிடப்படும்போது, அதற்கான தகுதிகள் வரைவிலக்கணப்படுத்தப்படும். அவ்வாறு இல்லையெனில் அது சட்ட ரீதியான நெருக்கடியைத் தோற்றுவிக்கும்.

இரண்டாவது சுனாமி நிதி

டிசம்பர் முதல் வாரத்தில் அரசாங்கம் ஒரு நிபுணர் குழுவை நியமித்தது. புயலுக்குப் பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட 'Rebuilding Sri Lanka' நிதியத்தை நிர்வகிப்பதே இக்குழுவின் பொறுப்பாகும்.

தொழில் மற்றும் நிதி, திட்டமிடல் பிரதி அமைச்சர் கலாநிதி அனில் ஜயந்த பெர்னாண்டோ தலைமையில் இக்குழு இயங்குகிறது. இதில் ஜனாதிபதியின் நெருங்கிய அதிகாரிகளான ஹனிப் யூசுப், கலாநிதி ஹர்ஷன சூரியப்பெரும, துமிந்த ஹுலங்கமுவ மற்றும் சுதீஷ்வர குணரத்ன ஆகியோர் அடங்குவர்.

இவர்களுக்கு மேலதிகமாக மொஹான் பண்டிதகே, கிரிஷான் பாலேந்திரன், கலாநிதி பராக்ரம திசாநாயக்க, அஷ்ரப் ஓமார் மற்றும் இஷார நாணயக்கார போன்ற வர்த்தகப் பிரமுகர்களும் இக்குழுவில் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்களில் மூவர் முன்னாள் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ஷவினால் உருவாக்கப்பட்ட பொருளாதாரக் சபையிலும் உறுப்பினர்களாக இருந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இது சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தொழில்நுட்பக் குழுவா என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. ஏனெனில், இது நிதி விவகாரங்களுக்காக ஜனாதிபதியின் விருப்பத்தின் பேரில் அரச மற்றும் வர்த்தகத் துறையினரை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். சட்டரீதியான நிதி இருப்புகளை மீறி இவ்வாறான ஒரு புதிய நிதியத்தை உருவாக்குவது குறித்து அரசாங்கம் இதுவரை எவ்வித விளக்கமும் அளிக்கவில்லை.

சட்டத்தின் 16 முதல் 18 வரையான பிரிவுகள் நிதி மேலாண்மை பற்றித் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றன. 17(1) பிரிவின்படி, சபைக்கு ஆதரவாக ஒரு நிதி இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஜனாதிபதி தமக்கு நெருக்கமான வர்த்தகர்களைக் கொண்டு 'Rebuilding Sri Lanka' எனும் நிதியத்தை உருவாக்கியிருப்பது, இரண்டாவது 'சுனாமி நிதி' போன்றது என விமர்சிக்கப்படுகிறது.

சட்டத்தின் 18(2) மற்றும் (3) பிரிவுகளின்படி, சபையினால் பேணப்படும் நிதியங்கள் அரச கணக்காய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். எனினும், அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான இந்தச் சபை அரச கணக்கு விதிமுறைகளை மீறியுள்ளதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்த நிதியம் பிரதி அமைச்சரின் கீழ் இருந்தாலும், உண்மையில் இது ஜனாதிபதி செயலகத்தினாலேயே நிர்வகிக்கப்படுகிறது.

சட்டத்தின்படி நிதி முகாமைத்துவ சபையிடம் இருக்க வேண்டும் எனும் நிலையில், சபையின் உத்தியோகபூர்வ உறுப்பினர் அல்லாத ஜனாதிபதியின் செயலாளர் நிதிப் பொறுப்பாளராக இருப்பது சட்ட ரீதியான சிக்கல்களைத் தோற்றுவிக்கிறது. டிசம்பர் 19ஆம் திகதி வரை இந்த நிதியத்திற்கு 4.2 பில்லியன் ரூபாவிற்கும் அதிகமான நிதி கிடைத்துள்ளதாகக் கூறப்பட்டாலும், நிதி வரவு செலவு குறித்த வெளிப்படையான விபரங்கள் எவையும் இதுவரை இணையதளத்தில் வெளியிடப்படவில்லை.

வரலாற்றின் கோமாளிகளாதல்

அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான ஜே.வி.பி (JVP), தமது எதிர்க்கட்சி அரசியலின் போது இத்தகைய நடவடிக்கைகளை மிகக்கடுமையாக விமர்சித்தவர்கள் என்பதே இங்கு மிகவும் வேடிக்கையான விடயமாகும். இன்று அவர்கள் அரச அதிகாரத்திற்கு வந்தவுடன், அரசியலமைப்பின் அரச நிதி கொள்கைகளைக்கூட மீறி, தமது அரசியல் அதிகாரத்தைக் காண்பித்து வருகின்றனர்.

குப்பிரசித்தி பெற்ற சுனாமி நிவாரண நிதியம் மட்டுமன்றி, நிதி மேலாண்மை தொடர்பான சட்ட விதிகளுக்குப் புறம்பாக நிதிகளைத் திரட்டிய பல சந்தர்ப்பங்கள் வரலாறு நெடுகிலும் காணப்படுகின்றன. இதில் மிகச் சமீபத்தியது கோட்டாபய ராஜபக்ஷவின் ஆட்சிக் காலத்தில் 2020 கொவிட் தொற்றின் போது உருவாக்கப்பட்ட "இட்டுகம (Itukama) சுகாதார மற்றும் சமூக பாதுகாப்பு நிதியம்" ஆகும்.

அந்த நிதியமும் கோட்டாபய ராஜபக்ஷவுக்கு மிகவும் நெருக்கமான அரச அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பெரும் வர்த்தகர்களாலேயே நிர்வகிக்கப்பட்டது. பின்னர் அந்த நிதி ஜனாதிபதி நிதியத்துடன் இணைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டாலும், அது குறித்து எவ்வித தெளிவான தகவல்களோ அல்லது தணிக்கையோ (Audit) இடம்பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. அந்த இணையதளமும் ஜனாதிபதி செயலகத்தினால் 2023 டிசம்பரில் நீக்கப்பட்டது.

நிதி மேலாண்மையிலிருந்து மீண்டும் நிறுவனக் கட்டமைப்பு நோக்கி அவதானத்தைத் திருப்பினால், DMC போன்றே முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, ஆனால் அதிகம் கவனிக்கப்படாத மற்றுமொரு நிறுவனம் 'தேசிய பேரிடர் நிவாரண சேவை மையம் (NDRSC)' ஆகும். 1996 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த நிறுவனம், பல அமைச்சுக்களின் கீழ் இயங்கி, இறுதியில் ஜனாதிபதியால் நிர்வகிக்கப்படும் பாதுகாப்பு அமைச்சின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. DMC போன்றே இதுவும் நாடு தழுவிய ரீதியில் ஒரு ஒருங்கிணைப்பு வலையமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. எனினும், ஜனாதிபதியும் பாதுகாப்புச் செயலாளரும் அதிகாரிகளாக இருக்கும் ஒரு சூழலில், விடய அறிவுள்ள சிவில் செயற்பாட்டாளர்கள் இந்த இராணுவக் கட்டளைகளுக்கு முன்னால் ஓரங்கட்டப்படுவது இயல்பானதே.

ஒரு தேசியப் பேரழிவின் போது அனைத்து நிறுவனங்களும் நபர்களும் ஒன்றிணைந்து செயற்படுவது வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால் அங்கு அரசியல்வாதிகளுக்கோ அல்லது இராணுவக் கட்டளைகளுக்கோ முன்னுரிமை அளிக்கப்படாமல், சிவில் நிபுணர்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும். இன்று நாம் அதன் உச்சகட்டத்தை எட்டியுள்ளோம். ஒரு நாட்டின் வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களத்தின் சுயாதீனத்தன்மையை அரசியல் நிறைவேற்று அதிகாரத்திற்கும் இராணுவ ஆதிக்கத்திற்கும் ஏற்றவாறு கையாள முற்பட்டால், அதற்கு மேல் கூறுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.

இரகசியமாக்கப்பட்ட ஒரு தேசிய அனர்த்தம்

'டித்வா' (Dithwa) சூறாவளி இலங்கையின் கிராமங்களை அழித்து வீசியது நவம்பர் 27ஆம் திகதியாகும். அதற்கு முன்னதாகவே வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம் பலமுறை எச்சரிக்கைகளையும் முன்னறிவிப்புகளையும் விடுத்திருந்தது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. ஆனால், அந்த முன்னெச்சரிக்கைகள் எதனையும் அரசாங்க அதிகாரிகள் கவனத்தில் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அரசாங்கம் இவ்வாறான முன்னெச்சரிக்கைகளைப் பெறவில்லை என்றே ஆளும் தரப்பு அமைச்சர்களும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் நாடாளுமன்றத்திற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் தொடர்ந்து கூறி வருகின்றனர்.

நவம்பர் 11ஆம் திகதி ஊடகவியலாளர் சந்திப்பொன்றை நடத்திய வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களத்தின் பணிப்பாளர் நாயகம் அதுல கருணாநாயக்க, அடுத்த சில நாட்களில் மழைவீழ்ச்சி அதிகரிக்கக்கூடும் எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார். குறிப்பாக, நவம்பர் 14ஆம் திகதிக்கு பின்னர் வங்காள விரிகுடா பிராந்தியத்தில் ஒரு தளம்பல் நிலை ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதாகவும் அதன் காரணமாக அதிகாலை வேளைகளில் பலத்த மழை பெய்யக்கூடும் என்றும் அவர் எச்சரித்திருந்தார்.

அரசாங்கமும் அரச அதிகாரிகளும் தமக்கு இது குறித்துத் தெரியாது எனக் கூறி வந்தாலும், அது உண்மையல்ல. வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம் மட்டுமன்றி, நீர்ப்பாசனத் திணைக்களமும் பலமுறை இது தொடர்பான அறிவிப்புகளை வெளியிட்டிருந்தன. வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம், பேரிடர் மேலாண்மை மையத்தின் (DMC) ஒரு பங்காளி அமைப்பாக இருக்கும் பட்சத்தில், அந்தத் தகவல்கள் முறையாக DMC இற்கும் அங்கிருந்து ஜனாதிபதி தலைமையிலான தேசிய சபைக்கும் வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

மறைக்கப்படும் தகவல்கள்

ஜனாதிபதி ஊடகப் பிரிவின் இணையதளத்தின்படி, தேசிய பேரிடர் மேலாண்மைச் சபை கடந்த ஆகஸ்ட் 6 ஆம் திகதி கூடியுள்ளது. அதன் பின்னர் நவம்பர் 27 மற்றும் டிசம்பர் 15 ஆகிய திகதிகளிலும் கூடியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இந்நிலையில், நவம்பர் 12 ஆம் திகதி தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் (RTI) கீழ் கோரிக்கையொன்றை முன்வைத்த கொழும்பு மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் முஜிபுர் ரகுமான், சூறாவளி குறித்துத் தெரியாது என்ற அமைச்சர்களின் கூற்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது எனத் தெரிவித்தார். நவம்பர் 11 முதல் 17 வரை வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம் தொடர்ந்து எச்சரித்திருந்ததாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

"பேரிடர் மேலாண்மை மையம், வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம், தேசிய கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனம், நீர்ப்பாசனத் திணைக்களம் உள்ளிட்ட பல நிறுவனங்களின் தலைவர்கள் நவம்பர் 11 முதல் 27 வரை பலமுறை கலந்துரையாடல்களை நடத்தியுள்ளனர். அந்தக் கூட்டங்களில் எடுக்கப்பட்ட தீர்மானங்கள் என்ன என்பதை நாட்டு மக்கள் அறிந்துகொள்ளும் உரிமை உள்ளது. அதனாலேயே நாங்கள் தகவல் அறியும் சட்டத்தின் கீழ் விண்ணப்பித்தோம்," என முஜிபுர் ரகுமான் தெரிவித்தார்.

நவம்பர் 24 ஆம் திகதியும் கடும் மழை, வெள்ளம் மற்றும் நிலச்சரிவு குறித்து வானிலை அவதானிப்புத் திணைக்களம் எச்சரித்திருந்தது. அதேபோல், நீர்ப்பாசனத் திணைக்களத்தின் பணிப்பாளர் பொறியியலாளர் எல்.எஸ். சூரியபண்டார மற்றும் தேசிய கட்டிட ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (NBRO) ஆகியவையும் நிலச்சரிவு ஏற்படக்கூடிய பகுதிகள் மற்றும் ஆறுகள் பெருக்கெடுக்கும் அபாயம் குறித்து ஊடகங்கள் வாயிலாக முன்னெச்சரிக்கைகளை வழங்கியிருந்தன.

இவ்வளவு தரவுகள் இருந்தும், அரசியல் அதிகாரிகளோ அல்லது பொறுப்பு வாய்ந்தவர்களோ இதனைத் தெரியாது எனக் கூறுவது ஆச்சரியமானது. அரச நிர்வாகமும் அதிகாரிகளும் அந்தளவுக்குத் தூரமானவர்களா? அல்லது மேலாண்மை அத்தனை பலவீனமானதா?

"தார்மீக ரீதியாக" அச்சுறுத்தும் பொலிஸார்

அனர்த்தம் தீவிரமடைந்து, அரசாங்கத்தின் முன்னாயத்தங்கள் குறித்து எதிர்க்கட்சிகளும் ஊடகங்களும் கேள்வி எழுப்பியபோது, ஆளும் தரப்பினர் அவற்றை அடிப்படையற்ற கூற்றுக்கள் என நிராகரித்தனர். அதுமட்டுமன்றி, அவ்வாறு கேள்வி எழுப்புவோருக்கு எதிராக மறைமுகமான அச்சுறுத்தல்களையும் அரசாங்கம் விடுக்கத் தொடங்கியது.

முப்படைத் தலைமையகத்தில் நடைபெற்ற ஊடகவியலாளர் சந்திப்பில் பொலிஸ் ஊடகப் பேச்சாளர் உதவிப் பொலிஸ் அத்தியட்சகர் பிரெட்ரிக் உதயகுமார வூட்லர் கூறுகையில், தார்மீகத்திற்கு முரணான வகையில் உண்மையற்ற செய்திகளைச் சமூகமயப்படுத்துவோருக்கு எதிராகக் கடும் சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் எனத் தெரிவித்தார். இது தொடர்பாக ஜனாதிபதி ஊடகப் பிரிவு டிசம்பர் 02 ஆம் திகதி வெளியிட்ட செய்தியில், "மக்களை அச்சத்திற்கும் குழப்பத்திற்கும் உள்ளாக்கும் செய்திகளைப் பரப்புவது குறித்து குற்றப் புலனாய்வுத் திணைக்களத்திற்கு (CID) பல முறைப்பாடுகள் கிடைத்துள்ளன. அவை குறித்து கணினி புலனாய்வுப் பிரிவினர் விசாரணை நடத்தி வருகின்றனர்" எனக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. பொலிஸாரோ அல்லது அரசாங்கமோ 'தார்மீகத்திற்கு முரணான கூற்றுக்கள்' என எவற்றை வரையறுக்கிறார்கள் என்பதை அவர்களே விளக்கினால் சிறப்பாக இருக்கும்.

சுனாமிக்கு பின்னர் இலங்கை எதிர்கொண்ட மிக மோசமான இயற்கை அனர்த்தத்தினால் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்கள் பலியாகியுள்ளன. பல பில்லியன் பெறுமதியான சொத்துக்கள் அழிந்துள்ளன. அதிகாரிகளின் பொறுப்பற்ற பதில்களைக் கேள்வி கேட்பது தார்மீகத்திற்கு முரணானது என்றால், தற்போதைய ஜனாதிபதியும் அமைச்சர்களும் கடந்த காலங்களில் எதிர்க்கட்சியில் இருந்தபோது முந்தைய அரசாங்கங்களை விமர்சித்த விதம் குறித்து பொலிஸ் ஊடகப் பேச்சாளர் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும். பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் கதறல்கள் மற்றும் கோரிக்கைகளைத் தார்மீகத்திற்கு முரணானவை என வரையறுத்தால், அன்று இவர்கள் செய்த விமர்சனங்களும் தார்மீகத்திற்கு முரணானவை என்றே கொள்ளப்படும். பேரிடர் மேலாண்மையின் போது தேவையானது ஒரு தார்மீகப் பொலிஸ் ஆட்சியோ அல்லது இராணுவக் கட்டளையோ அல்ல என்பதை ஆட்சியாளர்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

உண்மையில், பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அல்ல, அரசாங்கமே தார்மீகத்திற்கும் சட்டத்திற்கும் முரணாகச் செயற்படுகிறது. அனர்த்தங்கள் குறித்து அன்று இவர்கள் கூறியவை இன்று இவர்களுக்கே எதிராகத் திரும்பியுள்ள நிலையில், தீர்வுகளை முன்வைப்பவர்களை அச்சுறுத்துவதும் அவமதிப்பதும் கண்டிக்கத்தக்கது.

பூச்சிய நிலைக்கு வீழ்ந்த மேலாண்மை

பேரிடர் மேலாண்மையைப் போலவே, அரசாங்கத்திற்கும் அரச அதிகாரிகளுக்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைப்பும் ஒரு பாரிய அனர்த்தமாக மாறியுள்ளது. ஒருபுறம் ஜனாதிபதி உள்ளிட்ட அமைச்சர்களின் பொறுப்பற்ற கூற்றுக்கள், மறுபுறம் சட்ட விதிமுறைகளை மீறிச் செயற்படும் தன்மை. உண்மையை மறைக்கப் பல முயற்சிகள் எடுக்கப்படுகின்றன. நிவாரணப் பணிகள் மிகவும் மந்தகதியில் உள்ளதாகப் பல தரப்பிலிருந்தும் புகார்கள் எழுகின்றன. ஜே.வி.பி (JVP) கிராமிய உறுப்பினர்களின் கண்காணிப்பின் கீழேயே நிவாரணப் பணிகள் முன்னெடுக்கப்படுவதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன.

அரசாங்கத்தின் புள்ளிவிபரங்களே ஒன்றுக்கொன்று முரணாக உள்ளன. டிசம்பர் 15 ஆம் திகதி ஜனாதிபதி ஊடகப் பிரிவு வெளியிட்ட அறிக்கையில் 6,164 வீடுகள் முழுமையாகவும், 112,110 வீடுகள் பகுதியளவிலும் சேதமடைந்துள்ளதாகக் கூறப்பட்டது. ஆனால் DMC இணையதளத்தில் உள்ள தரவுகள் வேறொரு கதையைச் சொல்கின்றன. உண்மையான புள்ளிவிபரங்களைச் சொல்பவர் யார் என்று எவருக்கும் தெரியவில்லை.

பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி

'டித்வா' அனர்த்தத்தினால் நாடு மயானமாகி இன்னும் ஒரு மாதம் கூட நிறைவடையவில்லை. இப்போதும் மண்ணுக்குள்ளிருந்து சடலங்கள் மீட்கப்படுகின்றன. பிள்ளைகளை இழந்த பெற்றோர்களும், பெற்றோரை இழந்த பிள்ளைகளும் எனப் பல ஆயிரம் குடும்பங்கள் நிர்க்கதியாகியுள்ளன. அரசாங்கமோ அல்லது அரசியல்வாதிகளோ இன்னும் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைப்பதிலேயே காலத்தை வீணடிக்கின்றனர். இதற்கிடையில், நாட்டின் மொத்த நிலப்பரப்பில் மூன்றில் ஒரு பகுதி மீண்டும் நிலச்சரிவு அபாயத்தில் உள்ளதாக நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். ஆனாலும் அரசாங்கம் இன்னும் இந்த அனர்த்தத்தை ஒரு பாரிய விடயமாக ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இது இயற்கைப் பேரழிவை விடப் பயங்கரமான ஒரு செயலாகும்.

இந்த அனர்த்தம் ஒரு இயற்கைப் பேரழிவிற்கு அப்பால், அதிகாரிகளின் அலட்சியத்தால் நிகழ்ந்தது என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால், அதற்குப் பொறுப்பானவர்கள் எவராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு எதிராகச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். என்ன நடந்தது என்பது குறித்து ஆழமான மற்றும் வெளிப்படையான விசாரணை அவசியமானது. அரச அதிகாரிகள் அல்லது நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் தமது பொறுப்பைத் தவறியிருந்தால், அவர்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுப்பது நீதித்துறை மற்றும் விசாரணை அமைப்புகளின் பொறுப்பாகும். மண்ணில் புதையுண்ட அனைத்து உயிர்களுக்கும் அப்போதுதான் நீதி கிடைக்கும்.

'வசதியான நாடு, அழகான வாழ்க்கை' என்ற மாலிமாவின் (NPP) தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில் 'இயற்கை அனர்த்த அபாய இடங்களைக் கண்டறிதல் மற்றும் மேலாண்மை' எனக் கூறப்பட்டிருந்தாலும், நிஜமான அனர்த்தத்தின் போது அதன் யதார்த்தம் தேர்தல் வாக்குறுதிகளை விட முற்றிலும் மாறுபட்டது என்பதை இறுதியாகக் கூறிக்கொள்ள விரும்புகிறோம்.