விரட்டியடிக்கப்படப்போவது அரசாங்கமா அல்லது எதிர்க்கட்சியா?

சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பெரும்பான்மை இல்லாமலேயே ஆகும்.

1982 அக்டோபர் 20 அன்று நடைபெற்ற முதலாவது ஜனாதிபதித் தேர்தலிலிருந்து அதுவரை நடைபெற்ற ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் ஜனாதிபதிகள் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான வாக்கு விகிதத்தைப் பெற்றே தெரிவு செய்யப்பட்டனர்.

கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் அනුர குமார பெற்ற வாக்கு விகிதம் 42.3 சதவீதம் மட்டுமே. மற்றவர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட இரண்டாம் விருப்பத் தெரிவு வாக்குகளைச் சேர்த்தே அவர் ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். இரண்டாம் இடத்தைப் பிடித்த சஜித் பிரேமதாசவை விட 12 லட்சம் வாக்குகள் முன்னிலையில் இருப்பதை அவர் காட்டினார். அவரது 42.3 சதவீத வாக்கு விகிதம் பற்றி இப்போது பேச்சுகள் இல்லை.

இருப்பினும், ஜனாதிபதி கதிரையில் அமர்ந்த பின்னர், நிறைவேற்று அதிகாரத்தின் வலிமை என்பது பெற்ற வாக்கு விகிதத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அது அரசியலமைப்பின் அடிப்படையிலேயே அமைகிறது.

எனவே ஜே.வி.பி/மாலிமாவ (NPP) "அலை" என்பது அடுத்து நவம்பரில் நடைபெற்ற பாராளுமன்றப் பொதுத்தேர்தலில் நிறைவேற்று அதிகாரத்துடன் கூடிய ஜனாதிபதியாக அනුர குமார முன்னெடுத்த தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் மூலமே உருவானது.

தேர்தல் முடிவுகளை இவ்வாறு ஒப்பிடுவது, ஜே.வி.பி/மாலிமாவிடம் அரசாங்க அதிகாரத்தைத் தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்துவதற்கான மக்கள் ஆணை இல்லை என்பதைக் கூறுவதற்கே ஆகும். அத்தகைய அதிகாரம் பற்றிய சமூகப் பேச்சுக்கள் ஒரு மாயை என்று சொல்வதற்கே ஆகும். அத்தகைய முறையற்ற அதிகாரத்திற்காகச் சமூகத்தை அடிபணிய வைக்க இரண்டு வழிகள் உள்ளன.

ஒன்று, ஜே.வி.பி/மாலிமா ஆட்சிக்கு புதிய மக்கள் ஆணையைப் பெறுவது. தம்மால் பெரும்பான்மை வாக்குகளைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தால் அல்லது அதற்கான வேறு வழிகள் இருந்தால் அதனைச் செய்ய முடியும். 1982 டிசம்பரில் ஜே.ஆர். ஜயவர்தன வாக்கெடுப்பு (Referendum) ஒன்றின் மூலம் இத்தகைய அதிகாரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

ஜே.வி.பி/மாலிமா தலைமைத்துவத்திற்கு அத்தகைய மக்கள் ஆணை தேவை என்றால் மாகாண சபைத் தேர்தலை ஒரு பரீட்சையாகப் பயன்படுத்தலாம். மற்றைய வழி, தற்போது ஜே.வி.பி தலைமைத்துவம் தமது கிராமியச் செயற்பாட்டாளர்களுக்கு அரச அதிகாரத்தைப் பெற்றுக்கொடுக்க எடுக்கும் சட்டவிரோதமான முயற்சியாகும்.

அரசாங்கத்தின் இத்தகைய அதிகாரத்துவ அரசியலுக்கு இடம் கிடைப்பது, எதிர்க்கட்சி சமூகத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகிச் செல்கிறதோ அந்த அளவிற்கே ஆகும். இன்று அத்தகைய எதிர்க்கட்சி அரசியலே நிலவுகிறது.

அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்துவ முயற்சிக்கு இடமளித்து, பிரதான எதிர்க்கட்சியான சஜித் பிரேமதாசவின் ச.ஜ.ப (SJB) தனது அரசியலைப் பாராளுமன்றத்திற்குள் முடக்கியிருப்பதால், பாராளுமன்றத்திற்கு வெளியே எதிர்க்கட்சி அரசியல் இல்லை.

இதனால் அரசியலில் விழிப்புணர்வுடன் இருக்கும் சமூகப் பிரிவினர் நடுத்தெருவில் விடப்பட்டுள்ளனர். ஜே.வி.பி/மாலிமா தேர்தல் அலையில் அනුர குமாரவுக்காகப் பெரும்பான்மை பலம் கொண்ட அரசாங்கத்தை உருவாக்குமாறு மக்களுக்கு உத்தரவாதம் அளித்தவர்கள் இவர்களே. அவர்களின் உத்தரவாதங்கள் செல்லுபடியற்றதாகும் வகையில் ஜே.வி.பி/மாலிமா அரசாங்கம் செயற்படுவதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், அவர்கள் இப்போது ஜனாதிபதி அනුර குமாரவையும் அரசாங்கத்தையும் விமர்சித்து வருகிறார்கள்.

சஜித்தின் தலைமைத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் அவர்கள் தயாரில்லை. அது நியாயமானது. அத்தகைய தரப்பினரை ஈர்க்கக்கூடிய தலைமைத்துவமோ அரசியலோ சஜித்திடம் இல்லை. சஜித்தின் தலைமையிலான ச.ஜ.ப பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இருவர் மூவர் பாராளுமன்றத்தில் உரத்த குரலில் பேசினாலும், அந்தப் பேச்சுகள் சமூகத்தை சென்றடைவதில்லை.

சஜித்தின் அரசியல் என்பது சமூகத்தில் தெரிவு செய்யப்பட்ட சிலருக்கு நிவாரணங்களை வழங்கும் ஒரு தர்மப் பிரபு வேலைத்திட்டமாகும் (Philanthropy Project). நிவாரணங்களை வழங்கிய மாத்திரத்திலேயே வாக்குகள் கிடைக்காது என்பதை அவரும் அவரது ஆலோசகர்களும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

அறிவுசார் சமூகத் தட்டுக்கள் தமக்கேற்ற அரசியல் தலைமைத்துவத்தைத் தெரிவு செய்ய முடியாமல் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், 'டிட்வா' (Ditwa) சூறாவளியின் பெரும் அழிவுக்கு முகங்கொடுத்துள்ள நிலையில், அரசாங்கமும் எதிர்க்கட்சியும் "டிட்வாவிற்குப் பிந்தைய இலங்கை" (Post-Ditwa Sri Lanka) க்கான தமது திட்டங்கள் குறித்துப் பேசவில்லை.

அதேபோல் பேசப்படாத மற்றொரு பிரச்சினை, இந்த மாபெரும் அழிவின் பின்னர் சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) நிபந்தனைகள் மற்றும் வழிகாட்டல்களுடன் சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் புனர்வாழ்வுப் பணிகளை முன்னெடுக்க முடியாது என்பதாகும். அதற்காக வருடாந்தச் செலவீனங்களை புதிதாகச் சீரமைப்பதற்கு சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் நிபந்தனைகளில் இடமில்லை.

எனவே தேவையான சீர்திருத்தங்களுக்காக மாற்று வருமான வழிகளைத் தேட வேண்டும். எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சஜித் பிரேமதாசவின் ஆலோசனை என்னவென்றால், சர்வதேச நாணய நிதியத்துடன் கடன் செலுத்துதல் மற்றும் கடன் பெறுதல் பற்றி மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதாகும். அவர்களின் நிபந்தனைகளைப் புதுப்பித்துக் கொள்வதாகும். அத்தகைய ஒரு வாய்ப்பு பற்றிப் பேசுவதற்கு 2026 ஜனவரியிலேயே இடமுண்டு. அதுவரை அநாதைகளானவர்களையும் அழிவடைந்த அனைத்தையும் நிச்சயமற்ற நிலையில் வைத்திருக்க முடியாது.

இந்த அழிவிற்கான தீர்வுகள் வெளிநாட்டுக் கடன்களை மறுசீரமைப்பதில் மட்டும் இல்லை. இந்த அழிவு என்பது உடைந்த உட்கட்டமைப்புகளைச் சரிசெய்வதை மாத்திரம் கோரவில்லை. எதிர்காலத்தில் இத்தகைய பேரிடர்கள் மீண்டும் நிகழாதிருக்க, அபாயகரமான பிரதேசங்களைத் தவிர்க்கும் மீள்குடியேற்றங்களுடன் கூடிய சூழல் பாதுகாப்பிற்கான உட்கட்டமைப்புகளைப் புதிதாகத் திட்டமிடுவதையே கோருகிறது. அது தேசிய அபிவிருத்தித் திட்டத்தின் பிரதான அங்கமாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த அழிவின் தற்போதைய பொருளாதார மதிப்பீடு, தோராயமாக 06 முதல் 07 பில்லியன் டொலர்கள் வரை என அத்தியாவசிய சேவைகள் ஆணையாளர் நாயகம் தெரிவித்துள்ளார். இது 2004 டிசம்பர் சுனாமிப் பேரழிவை விட மூன்று மடங்காகும். இந்த அழிவு அதைவிட அதிகமாகவும் இருக்கலாம். மற்றைய விடயம் என்னவென்றால், அழிவினால் இழந்த விவசாய மற்றும் ஏற்றுமதி உற்பத்திச் செலவை நமது பொருளாதாரம் எவ்வாறு தாங்கும் என்பதாகும்.

பிரதானமாக தேயிலை பயிர்ச்செய்கை மாவட்டங்களில் ஏற்பட்டுள்ள அழிவு காரணமாக, தேயிலை கைத்தொழில் வருமானத்தில் கணிசமான பகுதியை வரும் மாதங்களில் நாம் இழக்க நேரிடும். கடந்த ஆண்டு தேயிலை கைத்தொழில் மூலம் ஈட்டிய வருமானம் 1,430 மில்லியன் டொலர்களாகும். இந்தப் பேரிடரினால் அதில் மூன்றில் ஒரு பங்கு (35 சதவீதம்) வருமானம் இழக்கப்பட்டால் அது 477 மில்லியன் டொலர்களாகும்.

அதனுடன் ஏற்றுமதி உற்பத்தித் துறையையும் 'டிட்வா' சூறாவளி கணிசமாகப் பாதித்துள்ளது. ஆடைத் தயாரிப்பாளர்கள் சங்கத்தின் உப தலைவரின் கூற்றுப்படி, 300 முதல் 350 வரையிலான பாரிய ஆடைத் தொழிற்சாலைகள் உள்ளன. குறைந்தது 15 தொழிற்சாலைகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. பணியாளர்களில் 20 சதவீதமானோர் பணிக்குச் சமுகமளிக்கவில்லை. உலகளாவிய உற்பத்திப் போட்டியில் இத்தகைய பின்னடைவுகள் நமக்கு பாதகமாக அமையலாம் என்ற கருத்தும் உள்ளது.

எவ்வாறாயினும், இந்தச் சூறாவளி அழிவு எழுப்பும் அடிப்படை கேள்வி என்னவென்றால், இதிலிருந்து நாம் "டிட்வாவிற்கு முந்தைய" நிலைக்குத் திரும்ப வேண்டுமா அல்லது மிகவும் மேம்பட்ட புதிய சமூக நிலையை நோக்கியா செல்ல வேண்டுமா என்பதாகும்.

டிட்வாவிற்கு முந்தைய நிலைக்குச் செல்வது என்பது ஊழல் நிறைந்த, சீரழிந்த சமூகத்துடன் எதிர்காலத்தில் மற்றுமொரு இத்தகைய அழிவுக்கு வழிவகுப்பதாகும். ஆனால் மேம்பட்ட புதிய சமூக நிலைக்காகத் திட்டமிடுவதன் மூலம், ஊழல் மற்றும் சீரழிவற்ற, மிகவும் பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தை நோக்கிச் செல்ல முடியும்.

இது தெளிவாகவே, 45 ஆண்டுகளாகத் தோல்வியடைந்த, ஊழல் நிறைந்த, ஒழுக்கமற்ற, சர்வதேச நாணய நிதியத்துடன் கைச்சாத்திடப்பட்டுள்ள உடன்படிக்கையின் படியான திறந்த சந்தைப் பொருளாதாரத்துடன் வந்த இந்தப் பயணத்தைக் கைவிடுவதாகும்.

இது இச்சமூகத்தில் மாற்று மற்றும் புத்திஜீவித்துவக் கலந்துரையாடலின் (Intellectual Dialogue) அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. அத்தகைய கலந்துரையாடல் உடனடியாக ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும். அதனை ஜே.வி.பி/மாலிமா தலைவர்களாலோ அல்லது சஜித்தின் தலைமையிலோ செய்ய முடியாது. ஏனெனில், வெளிநாட்டு முதலீடுகளைக் கொண்டுவருதல் மற்றும் கடன் மறுசீரமைப்பின் அவசியம் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, திறந்த சந்தைப் பொருளாதார மாதிரிக்கு வெளியே அவர்களால் எதனையும் பார்க்க முடியாது.

அவர்களிடையே "மாற்று யோசனைகள்" பற்றிச் சிந்திக்கக்கூடிய வளமான மனிதவளம் இல்லை. எனவேதான், இந்த அழிவிற்காக வழமை போல உடைந்த உட்கட்டமைப்புகளை ஒட்டுப்போட்டு, இடம்பெயர்ந்தவர்களை மீண்டும் அதே இடங்களில் குடியமர்த்தி "கரையேறுவது" பற்றி அரசாங்கம் பேசும் பேச்சுக்களுக்கு இடமளிக்கக் கூடாது.

சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளுக்கு உலகில் புதிய தீர்வுகளை அரசாங்கங்களும் அரசியல் கட்சிகளும் மாத்திரம் உருவாக்கவில்லை. அவர்களின் இயலாமைகளைத் தாண்டிச் செல்லும் சமூக இயக்கங்களின் விழிப்புணர்வுள்ள தலைமைத்துவங்கள் அந்த இடைவெளியை நிரப்பிய சந்தர்ப்பங்கள் பல உள்ளன.

எனவே அரசாங்கத்தினதும் எதிர்க்கட்சியினதும் அறிவீனங்கள் மற்றும் இயலாமைகளை விமர்சிப்பதோடு சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் நின்றுவிடக் கூடாது. ஒரு சமூக உரையாடலுக்கு வித்திடுவது, விழிப்புணர்வுள்ள சமூகத் தலைமைத்துவங்களின் பொறுப்பாகும்.

குசல் பெரேரா
மூத்த அரசியல் ஆய்வாளர் மற்றும் சிரேஷ்ட ஊடகவியலாளர்