கண்டும், அது நடக்கக்கூடாது எனப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டு, இலங்கையர்களின் தொண்டையில் குழாய் இட்டு, இதயத்தை துடிக்க வைப்பதில் என்ன பயன்? இலங்கையர்கள் என்பவர்கள் ஏற்கனவே ஒரு சடலம்.
இலங்கையர்களிடம் எதுவுமில்லை. அவளுக்கு அவளது வரலாறு கூட இப்போது மறந்துவிட்டது. அவளது நினைவு திரிபடைந்துவிட்டது. அவ்வப்போது நினைவு வரும்போது கண்ணாடியில் தெரியும் தனது பிம்பத்தை அவளால் அடையாளம் காண முடிவதில்லை. முகத்தில் பூசப்பட்டிருக்கும் பல அடுக்கு பொய்களுக்கு அடியில் இருக்கும் அவளது பழுப்பு நிறத் தோல் துர்நாற்றம் வீசும் ஒரு புண்ணாக மாறியுள்ளது. நரம்புகளுக்குள் ஓடும் அழுக்கு நீர் ஓயாமல் வெளியேறுகிறது. தசைநார்கள் வெடித்து கை கால்கள் சரிந்து வீழ்கின்றன. அவள் மீண்டும் மரணப் படுக்கையிலிருந்து எழப்போவதில்லை. வீணான எதிர்பார்ப்புகளைக் கைவிடுங்கள்.
இலங்கையர்கள் உயிர்வாழ்வதற்கு இனி எந்த நோக்கமும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. அவளுக்கு எதிர்காலம் இல்லை. அவளது பிள்ளைகள் படிப்பறிவற்ற, வறியவர்கள். தனது தாயின் வற்றிய மார்பிலிருந்து சுரக்கும் மதுவை உறிஞ்சிக் குடித்துவிட்டு, சொந்த மலத்தைக் கைகளால் பிசைந்து மகிழும் அறிவற்றவர்களிடமிருந்து அவளுக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் எந்தத் துணையும் இல்லை.
அவளுக்கு தர்மத்தின் துணையும் இல்லை. ஒரு காலத்தில் அவளது தலையில் வைத்து வணங்கப்பட்ட தන්ත தாதுவை (புனிதப் பல் சின்னம்), தேவர்கள் துசித தேவாலோகத்திற்கு எழுந்தருளச் செய்து அங்கு கருவூலத்தில் வைத்துவிட்டனர். இனி இங்கு செய்வதற்கு எதுவுமில்லை. இலங்கையர்களின் கதை முடிந்துவிட்டது. இலங்கையர்களை இறக்க அனுமதிக்க வேண்டும். தர்மமே உங்களுக்கு வழியாகட்டும்!
(எரந்த கினிகே)