புயலுக்குப் பின்னரான துண்டு சேகரிப்பு!

கழிப்பறைகள், வாழ்க்கைகள் போன்ற பல விடயங்கள் ஒரே சில நாட்களில் அழிந்து போயின. உடைந்து போயின.

இந்த நேரத்தில் வெள்ளப் பாதிப்பு கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்பட்டாலும், ஏற்பட்ட சமூக, பொருளாதார, சூழல் ரீதியான சேதங்களும், உதவிகளின் தேவைகளும் முழுமையாக மதிப்பிடப்படவில்லை. பல்வேறு சர்வதேச நிறுவனங்கள் வழங்கும் ஆரம்ப கட்டத் தகவல்களுக்கும், அரசாங்கத்தின் அறிக்கைகளுக்கும் இடையில் உள்ள சில முரண்பாடுகளால், இந்த அனர்த்தத்தின் உண்மையான அளவை நம்மால் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இதன் முழுச் சேதமும் இன்னமும் கணக்கிடப்படவில்லை என்று ஜனாதிபதியும் கூறியிருந்தார்.

உண்மையில் இந்தத் தருணத்தில் இந்த அனர்த்தம் குறித்து எழுதாமல் வேறு எதையும் எழுத முடியாது. அதன்படி, இந்த கட்டுரையில் எனது கவனம் பின்வரும் விடயங்களில் செலுத்தப்படுகிறது:

அனர்த்தத்தின் அளவு குறித்து ஒரு துல்லியமான எளிமையான மதிப்பீட்டிற்குச் செல்ல முடியுமா?

இந்தத் துயரத்திற்கும், சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) உடன்படிக்கையின் அடிப்படையிலான பொருளாதார அடித்தளத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பு மற்றும் வெளிநாட்டு கையிருப்புகள் தொடர்பான சவால்களை எவ்வாறு வெற்றிகொள்வது?

இத்தகையதொரு நெருக்கடிக்கு மத்தியில் அமுல்படுத்தப்படக்கூடிய நாட்டின் சட்டக் கட்டமைப்பு, அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டம் மற்றும் தேசிய சூழல் சட்டம் ஆகியவற்றை உரிய முறையில் பயன்படுத்துவதன் மூலம், இத்தகைய அபாயங்களிலிருந்து தப்பிப்பதற்கான முன் தயாரிப்பை எவ்வாறு கட்டியெழுப்ப முடியும்?

மறுபுறம், நமது கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டிய பின் சிந்தனை என்னவென்றால், ஒரு இயற்கை அனர்த்தம் தற்செயலாக மட்டும் வருவதில்லை, அது நமது பொருளாதார பலவீனங்கள், சூழல் முகாமைத்துவக் குறைபாடுகள் மற்றும் சட்ட அமுலாக்க அமைப்பில் உள்ள பிரச்சினைகள் ஆகியவற்றின் கூட்டு விளைவாகவே வருகிறது என்பதாகும்.

அனர்த்தத்தின் நிலைமையை மதிப்பிடுதல்

சர்வதேச நிறுவனங்களால் வெளியிடப்பட்ட முதல் மதிப்பீட்டு அறிக்கைகள் அல்லது துரித மதிப்பீட்டு அறிக்கைகளின்படி, இந்த முறை சூறாவளியால் ஏற்பட்ட சேதங்களை - உயிரிழப்புகள், விவசாயிகளின் வருமான இழப்பு, பாடசாலைகள் மற்றும் வீதிகளின் அழிவு, பொதுமக்களின் வீடுகளுக்கு ஏற்பட்ட சேதம், நீர்ப்பாசன சேதம் - ஆகிய அனைத்தையும் கருத்திற்கொள்ளும்போது, இது இலங்கை எதிர்கொண்ட இயற்கை அனர்த்தங்களில் மிகவும் ஆழமானது. இது 2004 இல் வந்த சுனாமிக்குப் பின் இரண்டாவது என்று கூறினால் தவறில்லை.

ஐ.நா மனிதநேய விவகாரங்களுக்கான ஒருங்கிணைப்பு அலுவலகம் (UN-OCHA), செஞ்சிலுவைச் சங்கம் (IFRC), மற்றும் உலக உணவுத் திட்டம் (WFP) ஆகிய நிறுவனங்கள் இந்த அனர்த்தம் குறித்துக் குறிப்பிடுகையில், இலங்கையின் இயற்கை மற்றும் காலநிலை மாற்றத்தின் அளவு, அது தற்போதுள்ள சமூக பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளுடன் பின்னிக் கிடக்கிறது என்று கூறுகின்றன. அவர்கள் சொல்வது இதுதான்: “Sri Lanka’s climate vulnerability is no longer an isolated environmental crisis; it is a compounded socio-economic shock.” சில பகுதிகளில் நீர்மட்டம் 15-20 அடி வரை உயர்ந்திருந்தது. எனது தனிப்பட்ட அனுபவமாக கட்டுக்கம்பொல தொகுதியின் கிரிவுல்ல நகரில் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தைக் குறிப்பிடலாம். நகரமும் மகாவெலியும் இரண்டும் ஒன்றாகிவிட்டன. மகாவெலியின் பாலம் மீது தண்ணீர் பாய்ந்தது. நீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டவை சிறிய விடயங்கள் மட்டுமல்ல, பெரிய பொருட்களும் அதில் இருந்தன. ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட எரிபொருள் தாங்கி வண்டி ஒன்றும் தொலைக்காட்சி கமராக்களில் காண்பிக்கப்பட்டது.

இத்தகைய நிலைமையில், அரசாங்க உதவி, அவசர உணவு விநியோகம் மற்றும் வசதிகளை வழங்குதல் என்பன உடனடியாக நிவாரணமே அன்றி, ஏற்பட்ட நிலைமையிலிருந்து முழுமையான மீட்பு அல்ல. இத்தகைய அனர்த்தத்திற்குப் பின் ஏற்படும் பொருளாதார பின்னடைவு உடனடியாக நிகழ்வதல்ல, அது நீண்ட காலத்திற்கு நீடிக்கும் ஒன்றாகும்.

இங்கே நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டிய விடயம் என்னவென்றால், நாட்டின் பொருளாதாரம் என்ற 'பெரிய சித்திரத்துடன்' ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது இதன் நிலைமையை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?

மீட்சியைத் தவிர்த்தல், பொருளாதாரப் பிரச்சினை மற்றும் IMF வடிவம்

2022 இல் நடந்தவற்றிலிருந்து நாம் பாடம் கற்க வேண்டும். அதாவது, வெளிநாட்டு கையிருப்புகள் விரைவாக முடிவடைதல், கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாத நிலை, நாட்டில் டாலர் பற்றாக்குறை, உணவு மற்றும் மருந்துப் பற்றாக்குறை, எரிபொருள் இறக்குமதி தடைபடுதல் போன்ற விடயங்கள் நமது நினைவில் இருக்க வேண்டும். இந்த நேரத்தில் அத்தகைய நிலைமை இல்லை என்பது உண்மை. எனினும், இந்த புதிய நிலைமை நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் எதிர்கால நிலைத்தன்மையை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பது குறித்து நாம் கவனம் செலுத்துவது மிகவும் முக்கியம்.

2025 தொடர்பான தரவுகளின்படி, IMF கட்டமைப்பில் திட்டமிடப்பட்ட இலக்குகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இலங்கையின் வெளிநாட்டு கையிருப்பு நிலைமை இன்னமும் பலவீனமாக உள்ளது. IMF ஒப்பந்தத்தின்படி, 2024 இறுதிப் பகுதியில் கையிருப்புகள் உயரும் சூத்திரம் இருந்தபோதிலும், அது நடைமுறையில் முழுமையடையவில்லை. மீண்டும் IMF உடன்படிக்கையின் இந்த பகுதியைப் பற்றி நினைவுபடுத்துவது நல்லது. அதன்படி, நமது நாடு 2025 ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் வெளிநாட்டு கையிருப்புகளாக 8.2 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை உருவாக்க வேண்டும். தற்போது நாட்டில் சுமார் 6 பில்லியன் டாலர் கையிருப்பே உள்ளது. 2025ஆம் ஆண்டு முடிவடைய இன்னும் சுமார் 20 நாட்களே உள்ளன.

இருபது நாட்களில் 2 பில்லியன் டாலர்களைக் கண்டறிய முடியாது என்பது எல்லோரும் அறிந்த விடயம். 2026 ஆம் ஆண்டிற்கான IMF உடன்படிக்கையில், நாம் சுமார் 10.9 பில்லியன் டாலர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று உள்ளது. இந்த ஆண்டு 2 பில்லியன் டாலர் குறைவுடன் அடுத்த ஆண்டிற்குச் செல்வதால், அந்த ஆண்டு இலக்கைக் கடக்க வேண்டுமானால், 2026 ஆம் ஆண்டில் இப்போதே சுமார் 12 பில்லியன் டாலர்களைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். அதுமட்டுமல்ல, 2027 ஆம் ஆண்டில் 14.3 பில்லியன் டாலர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று IMF உடன்படிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்தக் கணக்கை இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் குறையும் தொகையையும் சேர்த்தே அடைய வேண்டும்.

இங்கே நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்பும் முக்கிய விடயம் என்னவென்றால், IMF கட்டமைப்பின் மூலம் 2025 ஆம் ஆண்டில் அடைய வேண்டிய பாதுகாப்பான கையிருப்பு அளவை அடைய முடியாததால், 2026-2027 ஆகிய இரண்டு ஆண்டுகளிலும் நாடு வெளிநாட்டு நாணய திரவத்தன்மையின் (forex liquidity) தீவிரமான அழுத்தத்தில் இருக்கும். இந்த இயற்கை அனர்த்தத்தினால் அந்த நிலைமை மேலும் மோசமடைய வாய்ப்புள்ளது என்பது மிகவும் தெளிவாகிறது.

2028 ISB கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த இயலாமை

நான் மேலே குறிப்பிட்ட வெளிநாட்டு கையிருப்பு விடயத்தில் மேலும் ஒரு முக்கிய அம்சம் உள்ளது. அந்த உடன்படிக்கையின்படி, 2028 இல் செலுத்த வேண்டிய கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த, சர்வதேச அரச பிணைமுறிகள் (International Sovereign Bond - ISB) மூலம் 1.5 பில்லியன் டாலர்களைப் பெறுவோம் என்று நாம் ஒரு நாடாக இணங்கியுள்ளோம். அதைச் செய்ய வேண்டுமானால், நான் சொன்னபடி வெளிநாட்டு கையிருப்பின் அளவு 14.3 பில்லியன் டாலர்களாக வைத்திருக்க வேண்டும். இதைச் செய்ய முடியாவிட்டால் பல கடுமையான பிரச்சினைகள் ஏற்படலாம் என்பது மிகவும் தெளிவாகிறது. IMF கட்டமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு 2028 ISB-ஐத் திருப்பிச் செலுத்துவது நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற ஒன்றாக மாறும் நிலை உருவாகி வருகிறது. ஒரு நாடு 1.5 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை மீண்டும் கடன் சந்தையிலிருந்து பெற்று பழைய கடனைச் செலுத்த அனுமதி கிடைப்பது, IMF சீர்திருத்தங்கள் முழுமையாகப் பயனுள்ளவையாக மாறிய பின்பே என்பது இங்கே கவனிக்கத்தக்கது.

எனினும், 2025 முதல் 2027 வரை கையிருப்புக்களைக் கட்டியெழுப்ப முடியாததால் இந்தத் தேவையை நிறைவேற்றுவதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு என்பது தெளிவாகிறது. இரண்டு முக்கிய காரணங்களால் இந்த நிலைமை சிக்கலாகலாம் என்பது எனது கருத்து. 1. கையிருப்புக்களை விரைவாகக் கட்டியெழுப்ப முடியாமை ஒரு காரணியாகும். 2. அதன் விளைவாக, மீண்டும் கடன் வாங்குவதற்கான வாய்ப்புகள் குறையும் அபாயம் உருவாகிறது என்பது அதன் கசப்பான உண்மை.

இது ஒரு பெரிய வாதம். 2028 ISB-ஐத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாவிட்டால், நாடு மீண்டும் அரை-திவால் நிலை (semi-default zone) பகுதிக்குள் விழும் அபாயம் மிக அதிகம்.

இயற்கை அனர்த்தமும் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பும்

ஒரு சூறாவளி கடந்து சென்ற பிறகு, மனித கஷ்டங்கள் மட்டுமல்ல, நாட்டின் நிர்வாகக் கட்டமைப்பு மற்றும் சட்ட அமுலாக்கம் பற்றிய பிரச்சினைகளும் எழுகின்றன என்பது மிகவும் தெளிவாகிறது. இங்கே எனது கவனம் இரண்டு முக்கிய சட்டங்களின் மீது செலுத்தப்படுகிறது: 1. 2005 ஆம் ஆண்டின் இல. 13 அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டம் (Disaster Management Act) மற்றும் 2. 1980 ஆம் ஆண்டின் இல. 47 தேசிய சூழல் சட்டம் (National Environmental Act - NEA) ஆகிய இரண்டு சட்டங்கள். இந்தச் சட்டங்கள் நாட்டின் அனர்த்த அபாயத்தைக் குறைப்பதற்கு அடிப்படைப் பொறுப்புகள் கொண்ட இரண்டு சட்டங்களாகும். ஆயினும், அவை அவ்வாறு இருந்தும் அவற்றின் பயன்பாடு உரிய முறையில் இருந்ததா என்று ஆராய்வது முக்கியம்.

அனர்த்த முகாமைத்துவச் சட்டம் 2005இல் உள்ள பொறுப்புகள் அமுல்படுத்தப்படும் வேகம் மிகவும் மந்தமாக உள்ளது என்பது எனது கருத்து. அந்தச் சட்டத்தின்படி அரசாங்கத்திற்கு உள்ள பொறுப்புகள்: (1) தேசிய அனர்த்த முகாமைத்துவ சபையை (NDMC) நியமித்தல், (2) வெள்ளம் மற்றும் நிலநடுக்க அபாய வரைபடங்களைத் (hazard maps) தயாரித்தல், (3) அதிக மழை மற்றும் நீர் தரவு அமைப்புகளுக்கான பொருத்தமான முன்னறிவிப்பு அமைப்பை (early warning systems) உருவாக்குதல், (4) அதிக அபாயப் பிரதேசங்களைக் (high-risk zones) கண்டறிதல், (5) மண்சரிவு அபாயம் உள்ள பகுதிகளில் கட்டுமானங்களைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்றவையாகும்.

எப்படியிருந்தாலும், 2025 சூறாவளிக்குப் பிறகு நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒரு கேள்வி என்னவென்றால், இந்த பொறுப்புகள் அமுல்படுத்துவதற்கு முன் தயாரிப்பு இருந்ததா? என்பதுதான். அபாய வரைபடங்கள் (hazard maps) நவீனமயமாக்கப்படாமை, வெள்ளப் பகுதிகளின் (flood zones) தரவுகள் பிராந்திய மட்டத்தில் இல்லாமை, நில மேம்பாட்டிற்காக அதிக அபாய ஒப்புதல் செயல்முறையைப் (high-risk approval process) பின்பற்றாமை, ஆரம்ப அனர்த்த முன்னறிவிப்புச் செய்திகள் (early warning messages) நடைமுறை மட்டத்தில் பரப்பப்படாமை போன்ற விடயங்கள் இங்கே தீவிரமாக வெளிப்பட்டதாக நான் கருதுகிறேன்.

தேசிய சூழல் சட்டம் (NEA) இன் அடிப்படை நோக்கம், நிர்ணயிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் சூழல் மட்டங்களைப் பாதுகாத்தல், சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீட்டு (EIA) / ஆரம்ப சுற்றுச்சூழல் பரிசோதனை (IEE) செயல்முறை மூலம் மாசு, விதிமீறிய கட்டுமானங்கள், நீர் ஓட்டக் கட்டுப்பாடு அல்லது சுற்றுச்சூழல் அபாயங்களைக் குறைத்தல் போன்ற அடிப்படை விடயங்களில் கவனம் செலுத்துவதாகும். ஆனால், NEA அமுலாக்கத்தின் நிலை அவ்வளவு சாதகமாக இல்லை. 2025 சூறாவளிக்குப் பிறகு தெரியவரும் விடயங்கள்: (1) EIA இல்லாத அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகள், (2) இயற்கை வடிகால் வழிகளை (natural drainage paths) அடைக்கும் கட்டுமானங்கள், (3) சதுப்பு நிலங்களை நிரப்பி வணிகக் கட்டிடங்களை அமைத்தல், (4) சூழல் அனுமதிப்பத்திரங்களை (EPL permits) பின்பற்றாமை போன்ற விடயங்கள் சுற்றுச்சூழல் சட்டத்தின் செயலற்ற பயன்பாட்டைக் காட்டுகின்றன.

சூறாவளிக்குப் பின்

அதன்படி, இந்த சூறாவளி நமது கண்களைச் சூழலின் பக்கம் மட்டுமல்ல, பொருளாதாரத்தின் பக்கமும் கவனம் செலுத்த வேண்டிய ஒரு திருப்புமுனைக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது என்பதே எனது பரிந்துரையாகும். அதாவது, ஒரு திருப்புமுனை. சூழல் வீழ்ச்சியடைந்தால் பொருளாதார நடவடிக்கைகள் வீழ்ச்சியடையும். பொருளாதார நடவடிக்கைகள் வீழ்ச்சியடைந்தால், 2028 இற்குப் பின்னரான நிலைமை மீண்டும் நெருக்கடிக்குள்ளாகும். இது குறித்து கவனத்துடன் செயல்பட வேண்டியது அவசியம் என்பதேஎனது பார்வை .

(குறிப்பு: பேராசிரியர் சரித்த ஹேரத்)