அடுத்த ஆண்டிற்கான வரவு செலவுத் திட்டம் கடந்த வாரம் நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. இந்நாட்களில் வரவு செலவுத் திட்ட விவாதம் நடைபெற்று வருகிறது. அதனாலேயே இந்த வாரக் 'கவிஞர் பார்வை' (Kivinda Dakkma) பொருளாதாரம் குறித்து எழுதுகிறது.
தற்போதைய அரசாங்கம் இம்முறை சமர்ப்பித்தது தமது ஆட்சிக் காலத்தின் மூன்றாவது வரவு செலவுத் திட்டமாகும். மேலும் இரண்டு வரவு செலவுத் திட்டங்களைச் சமர்ப்பித்த பின்னர் ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கோ அல்லது பொதுத் தேர்தலுக்கோ செல்ல வேண்டியிருக்கும். அரசியலமைப்பின்படி அத்தேர்தல் 2029 ஆம் ஆண்டில் நடத்தப்பட வேண்டும். அந்த வகையில் பார்க்கும்போது, இவ்வரவு செலவுத் திட்டம் தற்போதைய அரசாங்கத்தின் ஆட்சிக் காலத்தின் இடைக்காலக் குறியீட்டைப் பதிவு செய்யும் ஆவணமாகும்.
அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வரும்போது முன்வைத்த கொள்கைகள் மற்றும் வாக்குறுதிகளை எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துகிறது என்பதைக் காட்டுவதற்கு முதல் இரண்டு வரவு செலவுத் திட்டங்களும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், மூன்றாவது வரவு செலவுத் திட்டத்தின்போது தொடர்ந்தும் கடந்த காலத்தைக் குற்றம் சொல்லிக்கொண்டிருக்க எந்தவொரு அரசாங்கத்தாலும் முடியாது. தற்போது அரசாங்கத்தின் வருமானம், செலவு, முதலீடு, அரச நிர்வாகம் மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கை ஆகியவற்றின் பொறுப்பைத் தற்போதைய ஆட்சியே முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. எனவே, இவ்வரவு செலவுத் திட்டத்தை அரசாங்கம் கூறுவதை வைத்து அல்லாமல், இரண்டு வருட ஆட்சிக்குப் பின்னர் பொருளாதாரத்தை எந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது என்பதை வைத்தே மதிப்பிட வேண்டும்.
கலப்பு வரவு செலவுத் திட்டத்தின் இயல்பு
எனது புரிதலின்படி, இம்முறை சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது ஒரு கலப்பு வரவு செலவுத் திட்டமாகும். ஒருபுறம் சர்வதேச நாணய நிதியத்துடன் (IMF) செய்துகொண்ட உடன்படிக்கையின் எல்லைகளைப் பாதுகாக்க முயற்சிக்கும் அதேவேளை, மறுபுறம் மக்களுக்குச் சலுகைகளை வழங்குவதாகக் காட்டவும் அரசாங்கம் முயன்றுள்ளது. இன்னொருபுறம், அரச முதலீடுகளை அதிகரித்துப் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஏற்படுத்துவதாகவும் கூறுகிறது. ஒன்றோடொன்று சற்று முரண்பட்ட இந்த இலக்குகளை ஒரே வரவு செலவுத் திட்டத்தில் உள்ளடக்கியுள்ளமையால், அது ஒரு கலப்பு வரவு செலவுத் திட்டமாக மாறியுள்ளது.
2027 ஆம் ஆண்டிற்காக சுமார் 6,180 பில்லியன் ரூபா வருமானத்தைப் பெறவும், சுமார் 7,673 பில்லியன் ரூபா செலவிடவும் அரசாங்கம் எதிர்பார்க்கிறது. அதன்படி, வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை சுமார் 1,493 பில்லியன் ரூபாவாக உள்ளது. அனர்த்த புனரமைப்பிற்காக முன்மொழியப்பட்டுள்ள மேலதிக நிதி ஒதுக்கீடுகளுடன் அரச செலவினம் மேலும் அதிகரிக்கிறது. அத்துடன், மூலதனச் செலவு மற்றும் பொது முதலீடுகளுக்காக சுமார் இரண்டு ட்ரில்லியன் ரூபா முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.

அரச முதலீடுகளும் செலவு முகாமைத்துவமும்
இந்த இலக்கங்களைப் பார்க்கும்போது, வரவு செலவுத் திட்டத்தினுள் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உதவக்கூடிய அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். வீதிகள், ரயில் பாதைகள், கிராமிய இணைப்புகள், போக்குவரத்து வசதிகள் மற்றும் ஏனைய உட்கட்டமைப்புகளுக்காக மேற்கொள்ளப்படும் முதலீடுகள் முறையாகச் செயற்படுத்தப்பட்டால், அவை பொருளாதாரத்தின் உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்க உதவக்கூடும்.
சுகாதாரம், கல்வி, சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் அரச ஊழியர்களின் சம்பளம் தொடர்பாகவும் சில நிதி ஒதுக்கீடுகள் உள்ளன.
இங்கு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய ஒரு விடயம், இந்த அரச முதலீடுகள் மேற்கொள்ளப்படும் கருத்திட்டங்கள் குறித்துச் சரியான மதிப்பீட்டுடன் அம்முதலீடுகளைச் செய்வதாகும். சில கருத்திட்டங்கள் முன்னைய அரசாங்கங்களால் இழுத்தடிக்கப்பட்டவையாகும். உதாரணமாக ருவன்புர அதிவேக நெடுஞ்சாலையைக் குறிப்பிடலாம். அக்கருத்திட்டத்தின் ஆரம்பத் திட்டமிடலிலிருந்தே அது கேள்விக்குரியதாக இருந்தது அக்காலத்தில் நாட்டில் பேசப்பட்ட விடயமாகும். அந்தப் பிரச்சினை அப்படியே இருக்கும்போது, அக்கருத்திட்டத்திற்கு நிதி செலவிடுவது சரியா என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது அவசியம்.
(இக்கருத்திட்டம் மற்றும் பழைய ஆட்சிக் காலங்களில் முன்னெடுக்கப்பட்ட சில கருத்திட்டங்களின் பொருத்தப்பாடு குறித்து மேற்கொள்ளப்பட்ட சில அறிவார்ந்த ஆய்வுகள் ஜனாதிபதி செயலகத்திலும் நிதி அமைச்சிலும் உள்ளதாக நான் கருதுகிறேன். அவற்றைப் பரிசீலிப்பது இங்கு பொருத்தமானதாகும்.)
எவ்வாறாயினும், ஒரு வரவு செலவுத் திட்டத்தின் வெற்றி என்பது ஒதுக்கப்படும் நிதியின் அளவில் மாத்திரம் தங்கியுள்ளது அல்ல; அந்நிதியை ஆண்டுக்குள் உண்மையாகவே செலவிடுவதற்கு அரசாங்கத்திற்கு உள்ள திறனில்தான் தங்கியுள்ளது. பாரிய மூலதனச் செலவுத் தொகையை அறிவித்துவிட்டு, ஆண்டின் இறுதியில் அதில் ஒரு சிறிய பகுதியை மாத்திரமே பயன்படுத்தியிருப்பது நமது வரவு செலவுத் திட்ட வரலாற்றில் அடிக்கடி காணக்கூடிய விடயமாகும். 2026 ஆம் ஆண்டின் முதல் ஒன்பது மாதங்களில், அவ்வாண்டிற்கு ஒதுக்கப்பட்ட மூலதன நிதியில் சுமார் 30 சதவீதத்திற்கு அண்மித்த அளவே பயன்படுத்தப்பட்டிருந்ததாகப் பகுப்பாய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.
இம்முறை வரவு செலவுத் திட்டத்தின் மற்றொரு அம்சம், தனிநபர் வருமான வரி விலக்கு உச்சவரம்பை அதிகரித்தல், அரச ஊழியர்களின் கொடுப்பனவுகளைத் திருத்தியமைத்தல் மற்றும் சில சமூக சலுகைகளை வழங்க முயல்வதாகும். மக்களின் பார்வையில் இவை தேவையான விடயங்களாகும்.

IMF வேலைத்திட்டத்திற்குப் பின்னர் என்ன செய்வது?
இவ்வரவு செலவுத் திட்டம் தொடர்பாக உள்ள மிக முக்கியமான கேள்வி, 2027 மார்ச் மாதத்திற்குப் பின்னர் என்ன செய்வது என்பதாகும். இலங்கைக்கும் சர்வதேச நாணய நிதியத்திற்கும் இடையில் 2023 மார்ச் 20 ஆம் திகதி ஆரம்பிக்கப்பட்ட விரிவாக்கப்பட்ட நிதி வசதி (EFF) வேலைத்திட்டம், 2027 மார்ச் 19 ஆம் திகதி நிறைவடையவுள்ளது.
பொருளாதார நெருக்கடியின்போது IMF வேலைத்திட்டம் இலங்கைக்கு ஒருவித நம்பிக்கையையும் கொள்கை ரீதியான கட்டமைப்பையும் வழங்கியது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பணம் அச்சடிப்பதைக் கட்டுப்படுத்துதல், வரி வருமானத்தை அதிகரித்தல், எரிசக்தி விலைகளை விரயங்களுக்கு ஏற்பத் தீர்மானித்தல், அரச நிறுவனங்களை மறுசீரமைத்தல் மற்றும் கடன் மறுசீரமைப்பு போன்ற நடவடிக்கைகள் அத்திட்டத்தின் அங்கங்களாக இருந்தன. அவற்றின் சுமையில் பெரும் பகுதியைச் சாதாரண மக்களே சுமந்தனர் என்பதையும் மறந்துவிட முடியாது.
எனினும், IMF வேலைத்திட்டம் என்பது நிரந்தரமான பொருளாதாரக் கொள்கையல்ல. எனவே, மார்ச் மாதத்திற்குப் பின்னர் மற்றுமொரு IMF வேலைத்திட்டத்திற்குச் செல்கிறோமா, தற்போதைய உடன்படிக்கையை நீடித்துக்கொள்கிறோமா, அல்லது உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் முன்னேறுகிறோமா என்பதை அரசாங்கம் இப்போதே தெளிவுபடுத்த வேண்டும். வெளிநாட்டுக் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்தும் அழுத்தம் 2028 ஆம் ஆண்டு முதல் மேலும் அதிகரிக்கக்கூடிய சூழலில், IMF வேலைத்திட்டம் முடிவடைந்த மாத்திரத்திலேயே நமது பிரச்சினைகள் முடிவுக்கு வந்துவிடாது. புதிய திட்டம் அவசியமெனில் அது குறித்து மக்களிடம் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்; தேவையில்லையெனில் அதன்பின்னர் அந்நியச் செலாவணி, கடன் சேவை மற்றும் வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறையை எவ்வாறு முகாமை செய்வது என்பதைக் காட்ட வேண்டும்.
பொருளாதாரத்தின் நான்கு துறைகள்
ஒரு பொருளாதாரத்தின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள அதன் பிரதான நான்கு துறைகளைக் கவனிக்க வேண்டும்:
-
முதலாவது நாணயத் துறை (Monetary Sector): இதன்கீழ் பண விநியோகம், வட்டி வீதங்கள், வங்கி முறைமை, கடன் வழங்கல் மற்றும் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவை உள்ளடங்கும். இப்பகுதி பிரதானமாக மத்திய வங்கியுடன் தொடர்புடையது.
-
இரண்டாவது பகுதி அரச நிதி அல்லது கோசத் துறை (Fiscal Sector): இது அரசாங்கத்தின் வருமானம், வரிகள், செலவு, வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை மற்றும் அரச கடன் தொடர்பான பகுதியாகும். நாம் கலந்துரையாடும் வரவு செலவுத் திட்டம் இத்துறைக்கு நேரடியாகத் தொடர்புடையது.
-
மூன்றாவது பகுதி வெளிநாட்டுத் துறை (External Sector): அந்நியச் செலாவணித் கையிருப்புகள், டொலரின் பெறுமதி, ஏற்றுமதிகள், இறக்குமதிகள், சுற்றுலா வருமானம், வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புப் பணம் அனுப்புதல் மற்றும் வெளிநாட்டுக் கடன் செலுத்துதல்கள் ஆகியவை இதில் அடங்கும். உத்தியோகபூர்வ வெளிநாட்டுக் கையிருப்புகள் 2026 ஓகஸ்ட் இறுதியில் சுமார் 6.9 பில்லியன் டொலர் வரை உயர்ந்திருந்தன. அதேசமயம், 2026 செப்டம்பர் இறுதியில் டொலருக்கு எதிராக ரூபாவின் பெறுமதி ஆண்டின் ஆரம்பத்திலிருந்து சுமார் 6.3 சதவீதத்தால் தேய்ந்திருந்தது.
-
நான்காவது பகுதி நிஜப் பொருளாதாரம் அல்லது உண்மைத் துறை (Real Sector): விவசாயி, தொழிலாளி, மீனவர், சிறு வர்த்தகர், கைத்தொழிலாளர், கட்டுமானத் துறை, போக்குவரத்து மற்றும் சேவை வழங்கல் ஆகியவை இப்பகுதியில் அடங்கும். பொருளாதாரத்தின் இறுதிப் பெறுபேறு இத்துறையிலிருந்தே அளவிடப்பட வேண்டும். வங்கிகளின் இலக்கங்கள் சிறப்பாக இருந்தாலும், வரவு செலவுத் திட்டப் பற்றாக்குறை கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், வெளிநாட்டுக் கையிருப்புகள் அதிகரித்திருந்தாலும், விவசாயியின் வருமானம் குறைவாக இருந்தால், கைத்தொழில்கள் மூடப்பட்டால் மற்றும் இளைஞர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு இல்லையெனில் பொருளாதாரம் வெற்றியடைந்துள்ளது எனக் கூற முடியாது.
தற்போதைய அரசாங்கத்தின் பிரதான பலவீனம் இங்கேயே தெரிகிறது. அது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நாணய மற்றும் அரச நிதி ஸ்திரத்தன்மையைப் பாதுகாத்துள்ளது. எனினும், அந்த ஸ்திரத்தன்மையைச் சாதாரண மக்களின் வாழ்வில் உணரக்கூடிய வளர்ச்சியாக மாற்றுவதற்கு இன்னமும் தவறியுள்ளது.
ஸ்திரத்தன்மையும் வளர்ச்சியும் ஒன்றல்ல
பொருளாதாரத்தை ஸ்திரப்படுத்தியதாக அரசாங்கம் அடிக்கடி கூறுகிறது. 2022 இல் இருந்த எரிபொருள் வரிசைகள் இன்று இல்லை; எரிவாயுப் பற்றாக்குறையோ நீண்ட நேர மின்வெட்டோ இல்லை; வங்கி முறைமை வீழ்ச்சியடையவில்லை. அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய முன்னேற்றமாகும். எனினும், பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையும் பொருளாதார வளர்ச்சியும் ஒன்றல்ல.
பள்ளத்தாக்கில் வீழ்ந்துகொண்டிருந்த வாகனமொன்றை நிறுத்திக்கொள்வது ஸ்திரத்தன்மையாகும்; அதனை மீண்டும் முன்னோக்கிச் செலுத்துவதே வளர்ச்சியாகும். நாம் வாகனம் வீழ்வதை நிறுத்தியுள்ள போதிலும், தேவையான வேகத்தில் அதனை முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்ல இன்னமும் முடியவில்லை.

பணவீக்கமும் ரூபாவின் பெறுமதியும்
பணவீக்கம் மீண்டும் கவனம் செலுத்த வேண்டிய இடத்திற்கு வந்துள்ளது. எரிசக்தி விலை அதிகரிப்பின் தாக்கத்துடன், 2026 ஓகஸ்ட் மாதத்தில் வருடாந்தப் பணவீக்கம் 8 சதவீதம் வரை உயர்ந்துள்ளதாக மத்திய வங்கி குறிப்பிட்டது. கொழும்புப் பணவீக்கம் ஒக்டோபர் மாதத்தில் 8.3 சதவீதம் வரை உயர்ந்துள்ளதாகவும் பதிவானது. 2027 ஆம் ஆண்டின் முதல் காலாண்டு வரை பணவீக்கம் உயர் ஒற்றை இலக்க மட்டத்தில் நீடிக்கக்கூடும் என்பதே மத்திய வங்கியின் எதிர்பார்ப்பாகும்.
பணவீக்கம் 8 சதவீதம் எனக் கூறும்போது, பொருட்களின் விலைகள் 8 சதவீதத்தால் குறைந்துள்ளன என்பது பொருளல்ல; கடந்த ஆண்டில் ஏற்கனவே உயர்ந்த விலையை விட இந்த ஆண்டில் மேலும் அதிகரிக்கிறது என்பதாகும். மக்களுக்கு உணர்வது பணவீக்க விகிதம் அல்ல, விலை மட்டமேயாகும். புள்ளிவிபரங்களில் பணவீக்கம் குறைந்தாலும், சம்பளத்தில் வாங்கக்கூடிய உணவின் அளவு குறைந்தால் வாழ்க்கைத் தரம் வீழ்ச்சியடையும்.
ரூபாவின் பெறுமதியும் அவ்வாறே உள்ளது. 2026 நவம்பர் 18 ஆம் திகதி நிலவரப்படி, வர்த்தக மாற்று விகிதத்தில் ஒரு டொலரின் விற்பனைப் பெறுமதி சுமார் 337 ரூபாவிற்கு அண்மித்ததாக இருந்தது. ரூபா பலவீனமடையும்போது எரிபொருள், மருந்துகள், இயந்திரங்கள், மூலப்பொருட்கள் மற்றும் இறக்குமதி செய்யப்படும் உணவுகளின் விலை உயரும். அது மீண்டும் உற்பத்திச் செலவையும் மக்களின் வாழ்க்கைச் செலவையும் அதிகரிக்கும். இந்தச் சுழற்சியைக் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால், நிதி ஸ்திரத்தன்மை மிக விரைவில் பலவீனமடையக்கூடும்.
மௌனச் சுனாமி
இந்த ஒட்டுமொத்த நிலையையும் நான் ஒரு மௌனச் சுனாமியாகவே பார்க்கிறேன். சாதாரண சுனாமி வரும்போது கடல் மாறும்; எச்சரிக்கைகள் கேட்கும்; மக்கள் ஓடத் தொடங்குவர். ஆனால், பொருளாதாரச் சுனாமி அவ்வாறு வருவதில்லை. அது ஒரு வீட்டின் மாதாந்தச் செலவை மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கும்; ஒரு குடும்பம் தினமும் வாங்கும் உணவின் அளவைக் குறைக்கும்; ஒரு பிள்ளையின் மேலதிக வகுப்பை நிறுத்தும்; ஒரு நோயாளி மருந்தின் அளவைக் குறைப்பார்; ஓர் இளைஞன் வேலை தேடி நாட்டை விட்டு வெளியேறுவான்; ஒரு சிறு வர்த்தகர் தனது வியாபாரத்தில் ஊழியர்களைக் குறைப்பார்; விவசாயி அடுத்த போகத்தில் பயிரிடும் நிலப்பரப்பை மட்டுப்படுத்துவார்.
இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் பெரும் சத்தத்தை ஏற்படுத்தாமல் நிகழ்கின்றன. அதனாலேயே அரசாங்கத்தால் இலக்கங்களைக் காட்டி நிலைமை நன்றாக இருப்பதாகக் கூற முடிகிறது. எனினும், சமூகத்தின் கீழ் மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் வாழ்க்கை மெல்ல மெல்லப் பலவீனமடைகிறது. இந்தச் செயற்பாடு தொடர்ந்தால், அதன் அரசியல் மற்றும் சமூக விளைவுகள் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படும். மௌனச் சுனாமி என்பதன் மூலம் நான் கருதுவது அதனையே.
வரவு செலவுத் திட்டம் வெற்றியடைய வேண்டுமெனில்
அரசாங்கம் இப்போது செய்ய வேண்டியது ஸ்திரத்தன்மை குறித்துப் பேசுவது மாத்திரமல்ல; அந்த ஸ்திரத்தன்மையை உற்பத்தி, முதலீடு, ஏற்றுமதி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் உண்மையான வருமான வளர்ச்சியாக மாற்றுவதாகும். IMF வேலைத்திட்டத்திற்குப் பின்னரான பாதையைத் தெளிவுபடுத்துவதாகும். வரவு செலவுத் திட்டத்தில் ஒதுக்கப்படும் மூலதன நிதியை உரிய காலத்தில் செயற்படுத்துவதாகும். சிறு மற்றும் நடுத்தர வியாபாரங்களுக்குக் கடன் மற்றும் சந்தை வசதிகளை வழங்குவதாகும். விவசாயம், கைத்தொழில் மற்றும் சேவைத் துறைகளுக்கு இடையில் தொடர்பை உருவாக்கி ஏற்றுமதிப் பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்புவதாகும்.
ஒரு வரவு செலவுத் திட்டத்தின் உண்மையான வெற்றி நாடாளுமன்றத்தின் கைதட்டல்களில் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; அது மக்களின் உணவு மேசையில், கடையில், தொழிற்சாலையில், விளைநிலத்தில் மற்றும் வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அவ்விடங்களிலிருந்து கிடைக்கும் எச்சரிக்கைகளை அரசாங்கம் இப்போதே புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், இன்று மௌனமாகப் பயணிக்கும் பொருளாதாரச் சுனாமி நாளை அரசியல் மற்றும் சமூகப் புயலாக மாறக்கூடும்.


