'பயங்கரவாதம்' எனும் சொல்லாடலும் இலங்கை அரசியலும்!

ஒரு வாரத்திற்கு முன்னர் நான் எழுதிய சிறிய கட்டுரை தொடர்பாக எனது அரசியல் நண்பர்கள் சிலர் எழுப்பிய பல கேள்விகள் காரணமாகவே இதனை எழுத தீர்மானித்தேன்.

"பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாத்தல்" மற்றும் "ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்களை ஒடுக்குதல்" ஆகியவற்றுக்காகக் கொண்டுவரப்படும் சட்டமூலங்கள் குறித்தும், இச் சட்டங்களால் ஏற்படக்கூடிய மற்றும் உருவாக வாய்ப்புள்ள ஆபத்தான விளைவுகள் பற்றியும் நாட்டின் மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் சட்டத்தரணிகளும் மனித உரிமை அமைப்புகளும் போதுமான விளக்கங்களை அளித்துள்ளதால், இச் சட்டமூலங்களிலுள்ள வாசகங்களை ஒவ்வொன்றாக ஆராய்வது எனது இக் கட்டுரையின் நோக்கமல்ல.

எனக்கு விளங்கும் வகையில் உலகம் முழுவதும் 'பயங்கரவாதம்' என்ற பதம் ஏதேனுமொரு அரசியல் நோக்கத்திற்காகப் போராடும் நபர்கள் மற்றும் குழுக்களையே குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.

இங்கு சிலர் என்னிடம் கேட்கும் கேள்வி யாதெனில், 11.09.2001 இற்குப் பின்னர் உலகளவில் பயங்கரவாதம் பற்றிய உரையாடல்களும் சட்டங்களும் கொண்டுவரப்பட்டது போல, 2015 பாரிஸ் தாக்குதல்களுக்குப் பின்னரும் அது மேலும் நீடிக்கவில்லையா என்பதாகும். அதேபோன்று 07.10.2023 அன்று ஹமாஸ் அமைப்பினர் இஸ்ரேல் மீது நடத்திய தாக்குதலையும் சிலர் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

இக் கேள்வியைப் பற்றிப் விரிவாகப் பேசுவதாயின் அதுவொரு நீண்ட உரையாடலாக அமையும் என்பதை நான் அறிவேன். ஆனால், நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் இறுதிப் பகுப்பாய்வில் இவையனைத்தும் அரசியல் பிரச்சினைகளே என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இலங்கையின் கடந்த காலம்: அரச பயங்கரவாதமும் எதிர்த்தாக்கம்

பல அரசியல் குழுக்கள் தமது இலக்குகளை அடைவதற்காகப் பயங்கரவாதச் செயல்களைப் பயன்படுத்துகின்றன என்பது தெளிவானது. இதனைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இலங்கையின் கடந்த 50 ஆண்டுகால வரலாறு நல்லதொரு உதாரணமாகும்.

தற்போது ஆட்சியில் உள்ள அரசாங்கத்தின் பிரதான கட்சியிடம், அன்று அவர்கள் தமது அரசியல் எதிராளிகளை வெட்டிக் கொலை செய்தது தவறல்லவா எனக் கேட்கும்போது, "அரச பயங்கரவாதம் எம்மைக் கொலை செய்தபோதே நாம் அதற்குப் பதிலடி கொடுத்தோம்" என்ற பதிலே கிடைக்கிறது.

87/90 காலப்பகுதியில் தெற்கில் கிராமங்கள் தோறும் மனிதர்களைக் கொன்று மின்சாரக் கம்பங்களில் தொங்கவிட்டதை நாம் அறிவோம். அரச படைகள் தெற்கின் சில கிராமங்களில் ஒரே கிராமத்தைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி வீதியோரங்களில் நாய்களுக்கும் காகங்களுக்கும் உணவாகப் போட்டதை நாம் அறிவோம். வீதியோரங்களில் இளைஞர்களின் சடலங்கள் டயர் பாய்களில் எரிந்ததை அறியாதவர் யார்?

இளம் கிளர்ச்சியாளர்கள் தமது மாற்றுக் கருத்துள்ளவர்களின் வீடுகளுக்குள் இரவில் புகுந்து அவர்களைக் கடத்தி, ஆயுதமற்ற மனிதர்களின் கழுத்துக்களை அறுத்துக் கொன்று, அவர்களின் சடலங்களை முழங்கால்களுக்கு மேல் உயர்த்துவதைக் கூடத் தடை செய்தமை பிரபலமானது.

இதே முறையில் வடக்கில் இளைஞர்களும் யுவதிகளும் தமது உரிமைகளுக்காகப் போராடப் புறப்பட்டபோது அவர்களைப் 'பயங்கரவாதிகள்' எனக் கூறிப் படுகொலை செய்தமையையும், அதற்குப் பதிலடியாக அந்த இளைஞர்கள் சிங்களக் கிராமங்களின் மக்களைப் படுகொலை செய்தமையையும் நாம் அறிவோம்.

எனவே, இலங்கைச் சமூகத்தில் ஒருவரிடம் "பயங்கரவாதி என்பவர் யார்?" எனக் கேட்டால், தெற்கில் உள்ளவர் "ஜே.வி.பி காரர்" என்றும், வடக்கில் உள்ளவர் "எல்.ரி.ரி.ஈ காரர்" என்றும் எளிய பதிலையே வழங்குவர். ஆனால், அரசியல் தெளிவுள்ளவர்கள் இப் பிரச்சினையைப் வெறும் 'பயங்கரவாதம்' எனச் சுருக்கிவிடாமல், அரசாங்கங்களின் தவறுகளால் அரசியல் உரிமைகள் அடக்கப்படுவதனாலேயே இவ்வாறான கிளர்ச்சியாளர்கள் உருவாகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

அதேபோல் உலகம் முழுவதும் ஆட்சியில் உள்ள அரசாங்கங்கள், தமது அரசியல் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் எதிராளிகளைப் 'பயங்கரவாதிகள்' என்றே அழைக்கின்றன. இவ்வாறு பயங்கரவாதிகள் என அழைக்கப்படுபவர்களில் 95 சதவீதமானோர் அரசியல் உரிமைகளுக்காகக் குரல்கொடுக்கும் மற்றும் போராடும் மனிதர்களும் குழுக்களுமே ஆவர். எனது புரிதலின்படி, உரிமைகளுக்காகப் போராடும் மனிதர்களை அடக்குமுறைச் சட்டங்கள் மூலமாகவோ அல்லது அடக்குமுறைகள் மூலமாகவோ தடுத்துநிறுத்த முடியாது. ஏனெனில் அவர்கள் போராடுவது தமது உரிமைகளுக்காகவாகும்.

CJC சட்டத்திலிருந்து PTA வரை தோற்றுப்போன வரலாறு

இதற்குச் சிறந்த உதாரணங்களை இலங்கையே வழங்குகிறது. முதலாவது உதாரணம், 1971 ஏப்ரல் கிளர்ச்சியாளர்களான எங்களுக்குத் தண்டனை வழங்குவதற்காக "குற்றவியல் நீதி ஆணைக்குழுச் சட்டம்" (CJC Act) 1972 இல் கடந்த காலத்திற்குப் பலன் தரும் வகையில் கொண்டுவரப்பட்டது. அதன்படி CJC ஆணைக்குழுவின் மூலம் கிளர்ச்சியாளர்களான எங்களுக்கு (அவர்களைப் பொறுத்தவரை பயங்கரவாதிகளுக்கு) தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

ஆனால் எங்களைப் பயங்கரவாதிகள் எனக் கூறியபோதிலும் அந்த அரசியல் செயன்முறை நின்றுவிடவில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். இன்று ஆட்சி அமைத்துள்ளதும் அந்தப் 'பயங்கரவாதிகளின்' வழியில் வந்த அமைப்பே ஆகும்.

அடுத்த உதாரணம், 1979 இல் "பயங்கரவாதத் தடுப்பு (தற்காலிக ஏற்பாடுகள்) சட்டம்" (PTA) உருவாக்கப்பட்டு, ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவினால் கர்னல் விஜேதுங்கவின் கீழ் விசேட இராணுவப் படைப்பிரிவு ஒன்று வடக்கிற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டமையாகும். மூன்று மாதங்களுக்குள் பயங்கரவாதிகளை (அரசியல் இளைஞர்களை) அடக்கிப் பயங்கரவாதத்தை வேரோடு பிடுங்கியெறிவதே அதன் நோக்கமாகும்.

அக் காலத்தில் மிகச் சிறிய அரசியல் குழுவாக இருந்த "புதிய தமிழ்" அமைப்புடன் தொடர்புடையவர்கள் எனச் சந்தேகிக்கப்பட்ட இளைஞர்களைக் கொன்றொழித்தும், வடக்கில் மக்களால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட கவிஞர்கள், புத்திஜீவிகள் மற்றும் சிவகுமாரன் போன்ற இளம் தலைவர்களுக்காக அமைக்கப்பட்ட நினைவிடங்களை இடித்தழித்தும் அரச பயங்கரவாதம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது.

அந்த அரச பயங்கரவாதத்தின் குற்றவியல் விளைவாக, ஆயிரக்கணக்கானோர் அந்த அரசியல் குழுக்களில் இணையத் தொடங்கினர்.

அன்று மிகச் சிறிய குழுவாக இருந்த இளைஞர் அமைப்புகள், பின்னர் மாபெரும் சக்திகளாக உருவெடுத்து, நாட்டைப் போரில் மூழ்கடித்து, இனங்களுக்கிடையே பரஸ்பரம் சந்தேகக் கண் கொண்டு பார்க்கும் பிளவுபட்ட சமூகத்தை உருவாக்கி, இன்று முழுச் சமூகமும் வீழ்ந்துள்ள அதாள பாதாளத்திற்குள் எம்மைத் தள்ளின.

ஆனால் அந்த எழுச்சிகள் நிற்கவுமில்லை, அந்தச் சட்டம் தற்காலிகமானதாக மாறவுமில்லை; மாறாக இன்றுவரை நீடிக்கின்றது. இவை அனைத்தும் இருந்தபோதிலும் நீண்டகாலப் போரும் உயிர்த்த ஞாயிறு தாக்குதல்களும் இடம்பெற்றதை நாம் அறிவோம்.

எனவே, கடுமையான சட்டங்கள் இருந்ததாலோ அல்லது மனிதர்களைக் கொன்றொழித்ததாலோ பிரச்சினைகள் தீரப்போவதில்லை என்பதற்கு இலங்கைக்கே போதுமான அனுபவங்கள் உள்ளன என்பதே எனது புரிதலாகும்.

ஜே.ஆர். சென்ற பாதையிலா இன்றைய அரசாங்கமும் பயணிக்கிறது?

இன்று ஆட்சியில் உள்ள கட்சியானது (JVP), "விமர்சனம் மற்றும் சுயவிமர்சனம்" என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு தவறுகளைச் திருத்திக் கொள்ளும் செயன்முறை தமக்கிருப்பதாகக் கூறும் ஒரு கட்சியாகும். அதேபோல் அவர்கள் பேச்சுக்காவது "நாம் வரலாற்றிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வோம்" எனக் கூறுகிறார்கள்.

அப்படியாயின், ஆட்சியில் உள்ள அவர்களது கூற்றுப்படியே 70 ஆண்டுகாலச் சாபக்கேடான ஆட்சியாளர்கள் செய்த தவறுகளைத் திருத்துவதற்கு, அவர்கள் சென்ற அதே பாதையிலா பயணிக்கப் போகிறார்கள்?

இலங்கையின் பிரச்சினைகள் உருவானது கடந்த கால அரசாங்கங்கள் கூறியது போலவும், அவர்கள் சமூகத்தில் பரப்பியுள்ள கருத்துக்கள் போலவும் 'பயங்கரவாதத்தால்' அல்ல என்பதே எனது புரிதலாகும். வடக்கிலும் தெற்கிலும் உள்ள இளைஞர்களும் யுவதிகளும் தங்களது உயிர்களைத் தியாகம் செய்து கோரியது, ஜனநாயக உரிமைகளை அனுபவிப்பதற்கும், கொள்ளைக்கார பிரபுத்துவக் குழுவினால் சுரண்டப்படும் தேசிய வளங்களை நாட்டின் மக்களாகிய தாங்களும் அனுபவிப்பதற்குமான சந்தர்ப்பத்தையே ஆகும்.

ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்வதற்குச் சட்டங்கள் அவசியம் என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால் வரலாறு முழுவதிலும் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்பட்ட சட்டங்களைக் கொண்ட ஒரு நாட்டில், அதே அரச இயந்திரம் நடைமுறையிலுள்ள போது, தற்போது உள்ளதை விடவும் கடுமையான அடக்குமுறைச் சட்டங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் மக்களுக்கு எவ்வித நன்மையும் ஏற்படப் போவதில்லை.

தற்போது நாட்டில் உள்ள பெரும்பாலான சட்டங்களே குற்றங்களை ஒடுக்குவதற்குப் போதுமானவை என்பதே எனது புரிதலாகும். அவை போதுமானதாக இல்லையெனில், குடிமக்கள் மற்றும் சட்டச் சமூகத்துடன் உரையாடல்களை நடத்தி சில திருத்தங்களை மேற்கொண்டிருக்க முடியும்.

அவ்வாறின்றி அதிகாரம் உள்ளது என்பதற்காக ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன போன்றவர்கள் செய்தது போலத் தமக்கு வேண்டியவாறு சட்டங்களை நிறைவேற்றுவார்களாயின், அவர்களும் ஜே.ஆர். போன்றவர்கள் சென்ற தன்னிச்சையான பாதையிலேயே பயணிக்கிறார்கள் அல்லவா?

கடந்தகாலத் தியாகங்களும் இன்றைய யதார்த்தமும்

ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்க ஒருமுறை தம்புத்தேகம பாடசாலையில் தன்னுடன் ஒன்றாகக் கற்ற நண்பர்கள், தனது மைத்துனன் மற்றும் ஏனையோரைப் பொலிஸாரும் இராணுவத்தினரும் எவ்வாறு கொன்றொழித்தார்கள் என்பதை மிகவும் உருக்கமாகக் கூறியதைக் கேட்டுள்ளேன்.

அந்தக் கடந்த காலத்தை வேதனையுடன் நினைவுகூர்ந்து, தனது முன்னோடிகள் வீரத்துடன் உயிர்த்தியாகம் செய்த முறையை மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து அனுதாபத்தின் அடிப்படையில் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பின்னர், அந்தச் சகோதர சகோதரிகள் உயிர்த்தியாகம் செய்ய வேண்டிய நிலை எத்தகைய சட்டக் கட்டமைப்பின் கீழ் ஏற்பட்டது என்பதை அவர்கள் மறப்பார்களாயின், அவர்கள் அந்த வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசுவது எதற்காக என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுகின்றது.

தற்போதைய அரசாங்கத்தின் கூற்றுப்படி, இலங்கையில் கடந்த காலத்தில் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்கள் 'குற்றவியல் ராஜ்யமாக' மாறியது அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் மற்றும் பாதாள உலகத்தினர் ஒன்றிணைந்து செயற்பட்டுச் சட்ட நடைமுறைப்படுத்தலைத் தடுத்தமையினாலேயே ஆகும். மாறாக நாட்டில் சட்டங்கள் இல்லை என்பதனால் அல்ல.

அப்படியாயின் இப்போது செய்ய வேண்டியது அந்த நச்சுச் சுழற்சியை உடைத்து, பொலிஸ் போன்ற நிறுவனங்களை மறுசீரமைத்து, அரசியல் அதிகாரத்தைச் பயன்படுத்திச் சட்டத்தைத் துஷ்பிரயோகம் செய்ய இடமளிக்காமல் நாட்டில் மீண்டும் சட்டத்தின் ஆட்சியை ஏற்படுத்துவதேயன்றி, குற்றவியல் பின்னணி கொண்ட பொலிஸாருக்கு ஏற்கனவே இருந்ததை விட அதிக அதிகாரங்களை வழங்குவதோ அல்லது இதுவரை பொலிஸாரிடம் இருந்த அதிகாரங்களை அதைவிடவும் சர்ச்சைக்குரிய இராணுவத்தினருக்கு வழங்குவதோ அல்ல என்பதே எனது புரிதலாகும்.

ஒருங்கமைக்கப்பட்ட சிவில் சமூகம் இல்லாத இடத்தில் மக்களுக்காகப் பேசுவதற்கு எவரும் இருக்கமாட்டார்கள். தமது ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டுமாயின் குடிமக்கள் நிச்சயமாக ஒருங்கிணைந்து செயற்பட வேண்டும்.

(குறிப்பு | ரஞ்சித் ஹேநாயக்கஆரச்சி - சமூக மற்றும் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்)