புயலுக்குப் பின்னரான பயணம்!

அறிக்கை ஒன்றை உலக வங்கி வெளியிட்டுள்ளது. அதன் உள்ளடக்கம் குறித்து நாம் ஆராய வேண்டியுள்ளது. அதேபோல், பொருளாதாரச் சிந்தனையாளர்கள் குழுவொன்று கடிதம் ஒன்றின் மூலம், சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) கடன் மறுசீரமைப்பு கால அட்டவணையை அரசாங்கம் மீண்டும் நீடிக்கச் செய்ய வேண்டும் எனக் கோரியுள்ளனர். இந்த அறிக்கை வெளியிட்டவர்களில் ஜோசப் ஸ்டிக்லிட்ஸ் (Joseph Stiglitz), தோமஸ் பிக்கெட்டி (Thomas Piketty) போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற பொருளாதார வல்லுநர்களும் அடங்குவர். அவர்களின் முன்மொழிவு குறித்தும் கவனம் செலுத்துவது அவசியமாகும்.

இந்த இரண்டு விடயங்கள் குறித்தே இம்முறை நான் எழுதுகிறேன்.

உலக வங்கி அறிக்கை (GRADE Report)
'டித்வா' சூறாவளி குறித்து தற்போது நாட்டில் நிலவும் உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் எதிர்மறையானவை. மழையின் அளவு, வெள்ள நீர் மட்டம், அழிவடைந்த வீடுகள், உடைந்த வீதிகள் மற்றும் பாலங்கள் போன்ற தகவல்களே அதில் முதன்மை பெறுகின்றன. இவை அவசியமான தகவல்கள் என்றாலும், இவை பெரும்பாலும் "நடந்தவற்றை" பதிவு செய்வதற்கே பயன்படுகின்றன. புயலுக்குப் பின்னர் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதை, அதாவது இந்த அனர்த்தத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம் குறித்து இன்னும் ஆழமான தேசிய உரையாடல் ஆரம்பிக்கப்படவில்லை.

ஒரு சூறாவளி என்பது வெறும் இயற்கை நிகழ்வு தானா? அல்லது நாம் நீண்டகாலமாக கட்டியெழுப்பிய பொருளாதார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்பின் பலவீனங்களை திடீரென வெளிப்படுத்திய ஒரு நிகழ்வா? டித்வா சூறாவளி இந்தக் கேள்வியை நம் முன் வைத்துள்ளது. ஆனால் நாம் இன்னும் அதற்குப் பதில் தேடுவதை விடுத்து, இந்த அழிவை ஒரு "காலநிலை துரதிர்ஷ்டம்" எனச் சுருக்கிப் பேசுகிறோம் அல்லது அரசியல் அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க அல்லது கைப்பற்ற ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறோம்.

உலக வங்கி வெளியிட்ட அறிக்கை GRADE Report (Global Rapid Post Disaster Damage Estimation Report) என அழைக்கப்படுகிறது. இதன்படி, டித்வா சூறாவளியால் இலங்கைக்கு ஏற்பட்ட பௌதீக சேதம் 4 பில்லியன் டாலர்களுக்கும் அதிகம் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கட்டடங்கள், வீதிகள், பாலங்கள், நீர் விநியோகக் கட்டமைப்புகள், மின்சாரக் கட்டமைப்பு என அனைத்துச் சேதங்களும் இதில் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன. மீளமைப்புப் பணிகளைப் பற்றிப் பேச இத்தகைய அறிக்கை அவசியமானது. UNDP போன்ற நிறுவனங்களும் அறிக்கைகளை வெளியிட்டுள்ள போதிலும், உலக வங்கியின் இந்த அறிக்கை மிகவும் விரிவானது.

இருப்பினும், இந்த அறிக்கையை வாசிக்கும்போது நாம் சில கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும். இந்த அறிக்கை எவற்றைக் காட்டுகிறது, எவற்றைக் காட்டவில்லை என்பது முக்கியம். பௌதீகச் சேதங்கள் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன, ஆனால் விவசாயிகளின் பயிர் இழப்பு, சிறு வணிகங்களின் வருமான இழப்பு, பிள்ளைகளின் கல்விக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பு மற்றும் குடும்பங்களின் சமூக-உளவியல் பாதிப்புகள் போன்றவற்றை எண்களால் மட்டும் அளவிட முடியாது. ஒரு அனர்த்தத்தின் உண்மைப் பரிமாணத்தைப் புரிந்துகொள்ள, கண்ணுக்குத் தெரியும் சேதங்களைப் போலவே கண்ணுக்குத் தெரியாத சேதங்களையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இந்த அறிக்கையின்படி சேதங்கள் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன:

01. அடிப்படை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள்: வீதிகள், பாலங்கள், புகையிரதப் பாதை, நீர் மற்றும் மின்சாரக் கட்டமைப்புகள் சேதமடைந்துள்ளன. இதன் பெறுமதி சுமார் 1.735 பில்லியன் டாலர்கள்.

02. வீடுகள் மற்றும் குடும்பங்கள்: குடியிருப்புகள் மற்றும் வீட்டு உபகரணங்களுக்கு ஏற்பட்ட சேதம் சுமார் 985 மில்லியன் டாலர்கள்.

03. விவசாயம் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு: நெற்செய்கை, மரக்கறி மற்றும் கால்நடைகளுக்கு ஏற்பட்ட சேதம் சுமார் 814 மில்லியன் டாலர்கள். இது கிராமப்புற மக்களின் வருமானத்திற்கும் உணவுப் பாதுகாப்பிற்கும் பாரிய அச்சுறுத்தலாகும்.

04. ஏனைய கட்டடங்கள் மற்றும் பொருளாதாரத் துறைகள்: பாடசாலைகள், வைத்தியசாலைகள், தொழிற்சாலைகள் போன்றவற்றுக்கு ஏற்பட்ட சேதம் 562 மில்லியன் டாலர்களுக்கும் அதிகம்.

05 GRADE அறிக்கையில் வருமான இழப்பு அல்லது மீளமைப்பிற்கான முழுமையான செலவுகள் உள்ளடக்கப்படவில்லை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

பொருளாதாரத்துடனான தொடர்பு
உலக வங்கி அறிக்கை சேதத்தின் அளவைக் கூறுகிறது, ஆனால் இந்தப் பொருளாதாரச் சரிவை நாடு எவ்வாறு தாங்கிக்கொள்ளும் என்று கூறவில்லை. இங்குதான் பொருளாதார வல்லுநர்களின் தலையீடு அவசியமாகிறது. 'The Guardian' பத்திரிகை ஊடாக அவர்கள் தமது கருத்துக்களை முன்வைத்துள்ளனர். இவ்வாறான காலநிலை அனர்த்தத்தை எதிர்கொண்டுள்ள இலங்கை போன்ற ஒரு நாடு, முன்னர் உடன்பட்ட IMF கடன் மறுசீரமைப்பு கால அட்டவணையை அப்படியே பின்பற்றுவது நீதியானது அல்ல என்று அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

இதன் பொருள் "கடன் செலுத்த வேண்டாம்" என்பது அல்ல. மாறாக, எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய பொருளாதார நெருக்கடியை முன்கூட்டியே புரிந்துகொள்வதாகும். ஒரு நாடாக நமது முன்னுரிமைகள் எவை? அவற்றை மாற்றாமல் தொடர்ந்து பயணிக்க முடியுமா? என்பதே கேள்வி.

இலங்கை தற்போது IMF திட்டத்தின் கீழ் கடுமையான நிதி கட்டுப்பாடுகளுக்குள் உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம். செலவுகளைக் குறைத்தல், வரிச் சுமையை மக்கள் மீது சுமத்துதல் மற்றும் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முன்னுரிமை அளித்தல் போன்றவற்றின் மூலம் பொருளாதாரப் புள்ளிவிபரங்களில் "ஸ்திரத்தன்மையை" காட்ட அரசாங்கம் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அந்த ஸ்திரத்தன்மை மக்களின் வாழ்வில் உண்மையாகப் பிரதிபலிக்கிறதா என்பது சந்தேகமே. இவ்வாறான நிலையிலேயே புயல் தாக்கியுள்ளது. இது 'மரத்தில் இருந்து விழுந்தவனை மாடு முட்டியது' போன்ற நிலையாகும்.

இப்போது எழும் கேள்வி என்னவெனில், புயலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வை மீளக் கட்டியெழுப்புவதா? அல்லது IMF கால அட்டவணையைச் சரியாகப் பின்பற்றுவதா? இது ஒரு தொழில்நுட்பக் கணக்கியல் பிரச்சினை அல்ல; இது ஒரு அரசியல், சட்ட மற்றும் சமூகப் பிரச்சினையாகும்.

கடன் நீதியும் (Debt Justice) பொருளாதார இறையாண்மையும்
ஒரு நாடாக நமது வளங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது, எப்போது மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு முன்னுரிமை அளிப்பது என்பது ஒரு நாட்டின் இறையாண்மை (Sovereign) சார்ந்த முடிவாகும். ஆனால் IMF நிபந்தனைகளின் கீழ் இந்த இறையாண்மை என்பது பெயரளவிலான ஒன்றாக மாறியுள்ளது.

பொருளாதார வல்லுநர்கள் குறிப்பிடும் "Debt Justice" (கடன் நீதி) என்ற கருத்து மிக முக்கியமானது. ஒரு பேரழிவைச் சந்தித்துள்ள நாட்டுக்கு, அந்த அழிவைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் கடன் சுமையை மேலும் ஏற்றுவது நியாயமா? காலநிலை மாற்றங்கள் இயல்பாகிப்போன உலகில், கடன் ஒப்பந்தங்களை மக்களின் வாழ்வை விட மேலாக வைப்பது அறமாகாது.

தற்போதைய அரசாங்கம் தனது "புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை" என எதனைக் கூறினாலும், உண்மையில் இது கடந்த சில வருடங்களாக ரணில் விக்ரமசிங்க அவர்கள் பின்பற்றிய அதே பொருளாதாரப் பாதையாகும். தற்போதைய அரசாங்கத்திற்கு இந்த வேலைத்திட்டம் குறித்து ஒரு கொள்கை ரீதியான உடன்பாடு இருக்கிறதா அல்லது வேறு வழியின்றி இதனைச் செய்கிறார்களா என்பது தெரியவில்லை.

முடிவுரை
இறுதியாக, இயற்கை அனர்த்தங்கள் நமக்கு உணர்த்துவது என்னவெனில், ஒரு நாட்டை ஆளுவதற்கு பொருளாதார மற்றும் அரசியல் முடிவுகளுடன் காலநிலை மாற்றங்கள் குறித்த அறிவும் அவசியமாகும். நாம் சந்தையை (Market) மட்டும் நம்பிப் பயணிக்க முடியாது.

எனவே, புயலுக்குப் பின்னரான பயணம் என்பது IMF ஒப்பந்தங்களை "பின்பற்றுவதா இல்லையா" என்ற எளிய கேள்வி மட்டுமல்ல. அரசாங்கம் இந்தப் புதிய நிலைமைகளைக் கருத்தில் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறதா? பழைய பாதையிலேயே புதிய பெயரில் பயணிக்கப் போகிறதா? அல்லது காலநிலை மாற்றங்களை உள்வாங்கிய ஒரு பரந்த அபிவிருத்திப் பாதைக்கு மாறப்போகிறதா?

இன்று நம் முன் இருப்பது ஒரு கடினமான முடிவு. புயலுக்குப் பின்னரும் பழைய பாதையிலேயே செல்வதா அல்லது புயல் தந்த செய்தியைப் புரிந்துகொண்டு பாதையை மாற்றுவதா? இது ஒரு அரசாங்கத்தின் முடிவு மட்டுமல்ல, ஒரு சமூகமாக நாம் எடுக்க வேண்டிய முடிவாகும்.

(Charitha Herath)