அழைக்கப்படும் திகதி வரை அவர் வீட்டிற்குச் செல்ல முடிந்தது. அதற்குப் பதிலாக, பொதுச்சொத்துக்களை முறைகேடாகப் பயன்படுத்திய குற்றச்சாட்டில் ஜனாதிபதிச் செயலாளர் சமன் ஏக்கநாயக்க விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டதாக ஊடகச் செய்திகள் வெளியாகின.
நிர்வாக ஜனாதிபதி முறையுடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அரச சேவைச் சுற்றறிக்கையின்படி, அரச நிதியைச் செலவிடுவது தொடர்பாக ஜனாதிபதிக்கு எந்த அதிகாரமும் வழங்கப்படவில்லை. இதன்படி, ஜனாதிபதிச் செயலாளர் முதல் அனைத்து அரச அதிகாரிகளும் - ஜனாதிபதி, பிரதமர், அமைச்சர் மட்டுமல்ல, ஒரு பிரதேச சபை தவிசாளர் போன்ற மக்கள் பிரதிநிதிகள் சொல்லும் போதெல்லாம் அரச நிதியைச் செலவிட முடியாது.
அரச நிதி அங்கீகரிக்கப்பட்ட நிதி விதிமுறைகளின் (Financial Regulations) படியே செலவிடப்பட வேண்டும். எவ்வாறாயினும், பதவியில் இருக்கும் காலத்தில் தனது அங்கீகாரத்துடன் செலவிடப்படும் ஒவ்வொரு சதத்திற்கும் அந்த அதிகாரி பொறுப்புக் கூற வேண்டும். அதாவது வழக்கு விசாரணைக்கு முன்னரே கைவிலங்கிட்டு விளக்கமறியலில் வைக்க முடியும்.
முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் உத்தரவின் பேரில், அவர் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக இருந்த காலத்தில் கிராமப்புற முதியோருக்கு ‘சில் துணி’ விநியோகிப்பதற்காகத் தொலைத்தொடர்பு ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தின் நிதியைச் செலவிட்டமைக்காக, ஜனாதிபதிச் செயலாளர் லலித் வீரதுங்க மற்றும் அமித் அநுஷ பெல்பிட்ட ஆகியோருக்கு மேல் நீதிமன்றம் சிறைத்தண்டனை விதித்தது.
ஜனாதிபதி என்ன கூறினாலும், நாட்டின் நிதி மற்றும் நிர்வாக விதிமுறைகளின் படியே செயற்பட வேண்டும் என்ற அடிப்படையில், தேர்தல் காலத்தில் அந்த நிதியைச் செலவிட நடவடிக்கை எடுத்தது தவறு என மேல் நீதிமன்ற நீதிபதி கிஹான் குலதுங்க தீர்ப்பளித்தார்.
பின்னர், பிரதிவாதிகள் சார்பில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மேல்முறையீட்டு மனுவை விசாரித்த மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றம், லலித் வீரதுங்க மற்றும் அநுஷ பெல்பிட்ட ஆகியோரை விடுவித்ததுடன், மேல் நீதிமன்ற விசாரணையில் ஏதோவொரு தவறான புரிதல் ஏற்பட்டுள்ளதாகவும் குறிப்பிட்டது. இந்த வழக்கைத் தொடர்ந்து, ஜனாதிபதி விக்ரமசிங்கவின் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்ற ஜனாதிபதிச் செயலாளர் எடுத்த தீர்மானத்தின் அடிப்படையில் சமன் ஏக்கநாயக்க விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டார்.
சமன் ஏக்கநாயக்கவிற்கு நிகழ்ந்தது நிதி மோசடிக்காக கைவிலங்கு போடப்பட்டதல்ல; மாறாக வாரண்ட் (பிடியாணை) கூட இல்லாமல் தன்னைத் தேடிக்கொண்டிருந்த பொலிஸ் அதிகாரிகளிடம் சரணடையாமல், குறிப்பிட்ட நாளன்று கௌரவமான முறையில் நீதிமன்றில் முன்னிலையானதுதான் குற்றமாகியது. சமன் ஏக்கநாயக்க நீதிமன்றைத் தவிர்க்கவில்லை என்றாலும், ரணில் விக்ரமசிங்கவிற்கு எதிராகக் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்ய அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் காட்டும் ஆத்திரத்திற்கு அவர் இரையாகியுள்ளாரா?
நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கில் முன்னிலையாகும் போது சட்டமா அதிபர் என்பவர் மற்றுமொரு சட்டத்தரணி மட்டுமே. ஒருமுறை கண்டி மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் தமிழ் மொழி மட்டுமே தெரிந்த ஒரு சாட்சி சாட்சியமளிக்க வேண்டியிருந்தது. மொழிபெயர்ப்பாளர் வராததால் வழக்கு ஒத்திவைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. ஆனால், அரச சட்டத்தரணி தனக்குத் தமிழ் தெரியும் என்பதால் மொழிபெயர்க்க முன்வந்தார். தனது தமிழ் அறிவை மார்தட்டிப் பேசிய அரச சட்டத்தரணி, முதலில் சாட்சியத்தை வழிநடத்திவிட்டு, பின்னர் அதைச் சிங்களத்தில் மொழிபெயர்த்தார்.
ஆனால், மொழிபெயர்ப்பு தவறாக இருந்தபோது, எதிர்தரப்பு சட்டத்தரணி அதைச் சுட்டிக்காட்டி நீதிமன்றத்தில் சிரிப்பொலிகளுக்கு மத்தியில் ஆட்சேபனை தெரிவித்தார். சட்டமா அதிபரின் நடத்தையை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு நீதிமன்றத்திற்கு உள்ளது என்பதை அவர் வலியுறுத்தினார்.
இந்தக் கடந்த காலக் கதை ஜனவரி 29 அன்று ரணில் விக்ரமசிங்கவிற்கு எதிரான வழக்குச் செய்திகளைப் பார்த்தபோது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அன்று அரச சட்டத்தரணி தமிழை மொழிபெயர்க்கவில்லை என்றாலும், சமன் ஏக்கநாயக்கவின் குலப் பாரம்பரிய கௌரவத்தை ஏளனம் செய்ய முயற்சித்தது எந்த விதியின் கீழ் என்று புரியவில்லை.
இலங்கைப் பிரஜைகள் பெயரை மாற்றிக்கொள்ள சட்டத்தில் இடமுண்டு. ஒரு சத்தியக்கடதாசி மூலம் அதைச் செய்ய முடியும் என்ற நிலையில், சமன் ஏக்கநாயக்கவின் குடும்பப் பெயரை (වාසගම) ஏளனமாக உச்சரித்தது, ஒரு தரப்பின் மேட்டிமைத்தனமான மனோபாவத்தையே காட்டுகிறது. நீதிமன்றத்தில் ஒரு சந்தேகநபரை அறிமுகப்படுத்தும் போது முறையான பெயர்களையே பயன்படுத்த வேண்டுமே தவிர, வீதிச் சந்திச் சண்டைகளைப் போல ஏளனம் செய்வது நீதிமன்ற மரபல்ல.
ஓய்வுபெற்ற அதிபர் நண்பர் ஒருவர் ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையைக் கூறினார்: திரிகோணமலை பொலிஸார் ஒரு புத்தர் சிலையை சட்டவிரோதமாக வைத்திருந்ததாகக் கைப்பற்றினர். ஆனால் அதை நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைக்காமல், அடுத்த நாள் மீண்டும் அதே இடத்தில் வைத்து ஒரு பிக்குவிற்கு எதிராகப் பிணையில் வரமுடியாத குற்றச்சாட்டைச் சுமத்தினர்.
இதற்குப் பின்னால் இருப்பது தனது பெயரை மாற்றிக்கொண்டு உலாவும் டயஸ்போரா முகவரான ‘ஆனந்த விஜேபாலன்’ தானா என்று ஏன் யாரும் கேட்கவில்லை? அதற்கு நான் சொன்ன பதில்: “நீதிமன்றத்தில் சட்டத்தரணிகளுக்கு முழுச் சுதந்திரம் உண்டு, ஆனால் ஒரு மனிதனுக்குரிய ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் அவசியம். போர்த்துகேய, லන්දேசி பரம்பரைகளால் தேசியத்தை இழந்தவர்களுக்கு இடமும் தெரியாது, தகுதியும் தெரியாது. அதை விடுவோம்.”
திரிகோணமலை புத்தர் சிலை வழக்கு, ரணில் விக்ரமசிங்கவிற்கு எதிரான விசாரணை, மற்றும் ரன்வலவின் மனைவியின் விபத்துச் செய்திகளைப் பார்க்கும்போது அலெக்சாண்டர் டூமாவின் 'The Man in The Iron Mask' நாவல் நினைவுக்கு வருகிறது. பிரான்சின் கொடூர அரசன் லூயிஸ் XIV தனது இரட்டைச் சகோதரனை அதிகாரப் பேராசையினால் சிறைப்படுத்திய கதை அது.
இலங்கையில் பதிவாகும் 'அனுரவின் ஆள் ஏ. விக்ரமசிங்க' சட்டமா அதிபர் வழக்கின் கதையில் இருப்பது இரட்டைச் சகோதரன் அல்ல; அரச அதிகாரத்திற்கு எதிராக இருக்கக்கூடிய ஒரு பாத்திரம். அரச அதிகாரத்திற்கு சவாலாக இருப்பார் என்று கருதப்படும் ரணில் விக்ரமசிங்கவைச் சிறைப்படுத்தும் நாடகமே இது.
இந்த நாடகத்தை வெற்றிகரமாக முடிக்க, சுனாமி வழக்கிலிருந்து காப்பாற்றிய சரத் நந்த சில்வா அல்லது பி.பி. ஜயசுந்தரவைத் தகுதியுள்ளவராக்கிய அசோக டி சில்வா போன்ற ‘சிறந்த’ நீதிபதிகளை மீண்டும் மேடைக்கு அழைக்க வேண்டியிருக்கும்.