தேசிய புள்ளிவிபரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்துள்ள உண்மை!

ரீதியான பொருளாதார எல்லையைத் தாண்டியுள்ளது.

வரலாற்றில் முதல் முறையாக, நாட்டின் தனிநபர் வருமானம் (தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி – GDP per capita) 5,000 அமெரிக்க டொலர்களைத் தாண்டியுள்ளது. 2025 ஆம் ஆண்டில் இது 5,003 டொலர்களாக (சுமார் 1,592,125.70 ரூபா) பதிவாகியுள்ளது.

தனியாகப் பார்க்கும்போது இந்த எண்ணிக்கை மிகவும் முக்கியமானது. கடுமையான பொருளாதார அழுத்தங்களுக்குப் பிறகு நாடு மீண்டு வருவதையும், முன்னோக்கி நகர்வதையும் இது காட்டுகிறது. இது வளர்ந்து வரும் நடுத்தர வருமானப் பொருளாதாரங்களுடன் ஒப்பிடுவதற்குத் தூண்டும் ஒரு முன்னேற்றச் செய்தியாகத் தெரிகிறது.

ஆனால், பொருளியல் என்பது அவ்வளவு எளிதாக வாசிக்கக்கூடிய ஒன்றல்ல. நாட்டின் தற்போதைய சமூக மற்றும் வளப் பகிர்வு யதார்த்தங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, இந்த மைல்கல் ஒரு பெரிய முன்னேற்றத்தை விட, பெரும்பாலான மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு புள்ளிவிபரமாகவேத் தெரிகிறது.

அடிப்படையில், தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி என்பது ஒரு சராசரி (Average) மதிப்பாகும். இது பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி செய்யப்படும் மொத்த பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் மதிப்பை மக்கள் தொகையால வகுப்பதன் மூலம் கணக்கிடப்படுகிறது.

இலங்கையின் நிலைமையின்படி, இந்தக் கணக்கீட்டின் மூலம் இப்போது ஒருவருக்கு வருடத்திற்கு 5,003 டொலர் வருமானம் கிடைக்கிறது. இது தோராயமாக மாதத்திற்கு 416.9 டொலர் (சுமார் 132,671 ரூபா) ஆகும்.

புள்ளிவிபரங்களின்படி, இந்த மட்டம் ஒரு நல்ல வாழ்க்கைத்தரத்தைக் காட்டினாலும், வருமானம் உண்மையில் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது அல்லது மக்கள் உண்மையில் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார்கள் என்பதை இது விளக்கவில்லை.

நாட்டின் வறுமைத் தரவுகளைப் பார்க்கும்போது இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது. 2024 ஆம் ஆண்டளவில், இலங்கையின் மக்கள் தொகையில் நான்கில் ஒரு பகுதியினர் – அதாவது 24.5% முதல் 26% வரையானோர் தேசிய வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் வாழ்கின்றனர் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இது ஒரு சிறிய விடயமல்ல; 2021ஆம் ஆண்டில் இருந்த 13.1% வறுமை விகிதத்துடன் ஒப்பிடும்போது இது பாரிய பின்னடைவாகும். சில வருடங்களுக்குள் 2.5 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்கள் மேலதிகமாக வறுமைக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

ஒட்டுமொத்தமாக பொருளாதாரம் வளர்ந்திருந்தாலும், கணிசமான எண்ணிக்கையிலான மக்கள் அதற்கு நேர்மாறான திசையிலேயே நகர்ந்துள்ளனர்.

தேசிய வறுமைக் கோடானது (National Poverty Line) இந்த நிலைமையை அளவிடுவதற்கு ஒரு சிறந்த அளவுகோலை வழங்குகிறது. 2026 பெப்ரவரி மாத நிலவரப்படி, ஒரு நபர் தனது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு மாதத்திற்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச செலவு 16,571 ரூபா என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் இருந்து பெறப்படும் "சராசரி" வருமானத்துடன் இந்த மதிப்பை ஒப்பிடும்போது, ஒரு பெரிய முரண்பாட்டைக் காணலாம். பொருளாதாரம் உண்மையில் ஒவ்வொரு நபருக்கும் 5,000 டொலர் பெறுமதியான பலனை வழங்குகிறது என்றால், இவ்வளவு பெரிய வறுமை விகிதம் நிலவுவதை விளக்க முடியாது.

பொருளாதாரத்தின் ஒரு சில பகுதிகள் அல்லது குறிப்பிட்ட ஒரு சிறு குழுவினரின் அதிகப்படியான வருமானமே இந்த "சராசரி" மதிப்பை செயற்கையாக உயர்த்தியுள்ளது என்பதே உண்மை. இது பெரும்பான்மையான மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கை நிலையை பிரதிபலிக்கவில்லை.

சராசரி மதிப்புகளுக்கும் உண்மையான நிலைமைக்கும் இடையிலான இந்த இடைவெளி, குடும்பங்களின் நலன்புரி குறிகாட்டிகள் (Welfare Indicators) மூலம் மேலும் தெளிவாகிறது. சுமார் 39% குடும்பங்கள் போதுமான உணவைப் பெறுவதில்லை எனப் பதிவாகியுள்ளது. அரைவாசிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் தங்களின் உணவு வேளைகளைக் குறைத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

இவை வெறும் புள்ளிவிபரங்கள் மட்டுமல்ல; மக்களின் நுகர்வு மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளதையும், வாங்கும் சக்தி (Purchasing Power) வீழ்ச்சியடைந்துள்ளதையும் இவை காட்டுகின்றன. ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர்களில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

முதியோர் வறுமை: முதியோர் சனத்தொகையில் சுமார் 18% பேர் வறுமையில் வாடுகின்றனர். இந்தத் தரவுகள் அனைத்தும், பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது இன்னும் பலருக்கு அடிப்படைப் பாதுகாப்பைக் கூட வழங்கத் தவறியுள்ளதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

இலங்கையின் சமீபகால வளர்ச்சியின் தன்மை இதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாகும். தற்போது பதிவாகியுள்ள 5% பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது, 2022ஆம் ஆண்டின் பாரிய பொருளாதார வீழ்ச்சிக்குப் பின்னரே ஏற்பட்டுள்ளது. அந்த வகையில், தற்போதைய வளர்ச்சி என்பது ஒரு புதிய செழிப்பை உருவாக்குவதை விட, இழந்த வளர்ச்சியை மீண்டும் ஈடுசெய்வதாகும்.

பேரினப் பொருளாதார குறிகாட்டிகள் (Macroeconomic indicators) வேகமான மீட்சியைக் காட்டினாலும், மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயருவதற்கு நீண்ட காலம் எடுக்கும். வருமான இழப்பு, வேலை இழப்பு அல்லது அதிக வாழ்க்கைச் செலவுகளால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள், ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்தைப் போல வேகமாக மீண்டு வருவதில்லை.

இங்கு பணவீக்கம் (Inflation) தீர்மானமிக்க பாத்திரத்தை வகிக்கிறது. நெருக்கடியின் போது அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலைகள் கடுமையாக உயர்ந்தமையால், மக்களின் உண்மையான வருமானம் (Real income) கரைந்து போனது.

சில துறைகளில் பண ரீதியான வருமானம் அதிகரித்திருந்தாலும், அவற்றின் வாங்கும் சக்தி (Purchasing power) வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரித்த போதிலும், பல குடும்பங்களால் அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூட பூர்த்தி செய்ய முடியாமல் இருப்பதற்கு இதுவே காரணமாகும்.

பொருளாதாரத்தின் கட்டமைப்பும் இந்த நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் நிறுவனங்களின் இலாபம், அரசாங்க வருமானம் மற்றும் ஏற்றுமதி வருமானம் ஆகியவை அடங்கும். இவை பெரும்பாலும் சில குறிப்பிட்ட துறைகளிலும் பிரதேசங்களிலும் மட்டுமே குவிந்துள்ளன.

நிதி, சுற்றுலா மற்றும் நகர்ப்புற சேவைத் துறைகளின் வளர்ச்சி ஒட்டுமொத்த உற்பத்திக்கு அதிக பங்களிப்பை வழங்கினாலும், அந்த நன்மைகள் மக்கள் தொகையினரிடையே சமமாகப் பகிரப்படுவதில்லை.

பிரதேச ரீதியான வேறுபாடுகளும் இந்த சமநிலையின்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன. உதாரணமாக, முல்லைத்தீவு போன்ற மாவட்டங்களில் மிக அதிக வறுமை விகிதங்கள் பதிவாகியுள்ள அதேவேளை, கொழும்பில் மிகக் குறைந்த வறுமை விகிதமே காணப்படுகிறது.

சமமான தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைக் கொண்ட ஏனைய நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது இலங்கையின் நிலைமை மேலும் தெளிவாகிறது. 5,000 டொலர் மட்டத்தில் உள்ள பொருளாதாரங்கள் பொதுவாக ஒரு மாற்றக் கட்டத்தில் (Transitional stage) இருக்கின்றன. அவை குறைந்த வருமானம் கொண்ட நிலையிலிருந்து விடுபட்டிருந்தாலும், முழுமையான நடுத்தர வருமான நிலையை இன்னும் அடையவில்லை.

பொருளாதார வல்லுநர்கள் உண்மையான முன்னேற்றத்தை அளவிட தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கு அப்பால் நோக்குவதற்கு இதுவே காரணமாகும்.

மனித மேம்பாட்டுக் குறியீடு (Human Development Index - HDI) போன்ற பரந்த அளவீடுகள் சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் ஆயுட்காலம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி மக்களின் நல்வாழ்வு குறித்த விரிவான பார்வையை வழங்குகின்றன.

இலங்கையின் தற்போதைய நிலை, பொருளாதாரம் ஸ்திரமடைந்து வந்தாலும், சமூக ரீதியான மீட்சி இன்னும் முழுமையடையவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

இலங்கையின் தற்போதைய நிலைமையை ஒரு 'இரட்டைத் தன்மை' (Dual nature) கொண்டதாகக் கருதலாம்: வளர்ச்சி மீண்டும் ஆரம்பித்துள்ளது, உற்பத்தி விரிவடைந்துள்ளது மற்றும் சராசரி மதிப்புகள் அதிகரித்துள்ளன. வறுமை இன்னும் அதிகமாகவே உள்ளது, உணவுப் பாதுகாப்பின்மை நிலவுகிறது மற்றும் மீட்சியானது சமமற்ற முறையில் பகிரப்படுகிறது.

இனிவரும் காலங்களில் சவாலானது வெறும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை அதிகரிப்பது மட்டுமல்ல, அதன் பலன்கள் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்பதை மாற்றுவதாகும். நிலையான வளர்ச்சி என்பது வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகவும், உண்மையான வருமானத்தை உயர்த்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும். அந்த மாற்றம் இல்லையெனில், தனிநபர் வருமானத்தின் எதிர்கால உயர்வு என்பது வெறும் புள்ளிவிபர முன்னேற்றமாகவே இருக்கும்.

இலங்கை உண்மையில் ஒரு முக்கியமான கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. 5,000 டொலர் மதிப்பு என்பது மீட்சியின் ஒரு கட்டமே தவிர அது முடிவல்ல. இந்த வளர்ச்சி அனைவருக்கும் பலன் தருவதாகவும், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டதாகவும் மாற்றப்படும்போதே இது உண்மையான அபிவிருத்தியாக மாறும். அதுவரை, இந்த எண்ணிக்கை முன்னேற்றத்தின் அடையாளமாகவும், அதேவேளை அதன் வரம்புகளை நினைவூட்டும் ஒன்றாகவும் இருக்கும்.