வீதியோரங்களில் நின்று கைரேகை பார்த்து சாஸ்திரம் சொல்லும் பெண்களின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறி!

ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. முப்பது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் கிராமங்களில் வீடு வீடாகச் சென்று சாஸ்திரம் சொன்ன இவர்களின் எண்ணிக்கை இன்று வேகமாக குறைந்துவிட்டது. தற்போதைய சூழலில், மிக விரைவில் இவர்கள் எமது தேசத்திலிருந்து மறைந்துபோகும் ஒரு "அழிந்துவரும் பாரம்பரியமாக" மாறுவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன. இது இதுவரை எவரது கவனத்திற்கும் வராத, ஆனால் நாம் விசேடமாக அவதானிக்க வேண்டிய ஒரு விடயமாகும்.

இந்திய பாணியிலான, ஆனால் ஒழுங்கற்ற முறையில் உடுத்தப்பட்ட சேலை மற்றும் தோளில் தொங்கும் பை ஆகியவற்றுடன் காணப்படும் இவர்கள் சமூகத்தில் ‘அஹிகுண்டிக’ (Ahiguntika) பெண்கள் என அழைக்கப்படுகிறார்கள். இன்று அந்தப் பழைய பெயருக்குப் பதிலாக ‘தெலுங்கு’ (Telugu) என்ற சொல்லே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘அஹிகுண்டிக’ என்பது ஒரு இழிவான பெயராகத் தோன்றினாலும், அதன் பொருள் ‘பாம்புகளைப் பிடிப்பவர்’ என்பதாகும். ‘அஹி’ என்றால் பாம்பு, ‘குண்டிக’ என்றால் பிடிப்பவர் என்று பொருள்.

பௌத்த ஜாதகக் கதைகளில் “அஹிகுண்டிக ஜாதகம்” என்ற ஒரு தனி கதையே உள்ளது. அதில் குரங்குகளை ஆட்டுவிக்கும் ஒரு பிராமணர் பற்றி சொல்லப்பட்டுள்ளது. பிராமணர்கள் பாரத சமூகத்தில் உயர்ந்த குலத்தவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள். எனவே, நம் நாட்டு அஹிகுண்டிக மக்கள் ஏன் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டார்கள் என்பது சிந்திக்கத்தக்கது. சர்வதேச ரீதியாக இம்மக்கள் ‘ரோமா’ (Roma) அல்லது ‘ரோமானி’ (Romani) என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களை ஐரோப்பியர்கள் ‘ஜிப்சி’ (Gypsy) என்று அழைப்பது மானிடவியல் ரீதியாக தவறானது.

14 மற்றும் 15ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இவர்கள் ஐரோப்பாவிற்கு இடம்பெயர்ந்தபோது, இவர்கள் எகிப்திய (Egyptian) வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கருதியே ‘ஜிப்சி’ என அழைக்கப்பட்டனர். ஆனால் இவர்களின் உண்மையான தாயகம் இந்தியா ஆகும். புகழ்பெற்ற வரலாற்றாசிரியர் ஏ. எல். பாஷாம், “ரோமானி மக்கள் இந்தியாவால் உலகுக்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு மகத்தான பரிசு” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இசை மற்றும் நடனம் இவர்களின் பிரதான வாழ்வாதாரமாக இருந்தாலும், இலங்கையில் அந்த நிலைமை சற்று வேறானது. இவர்கள் தமது தொழில்களை ஆண்-பெண் எனப் பிரித்து வைத்துள்ளனர். ஆண்கள் பிரதானமாக பாம்பாட்டிகள் மற்றும் குரங்குகளை ஆட்டுவிப்பதன் மூலம் வருமானம் ஈட்டுகின்றனர். பெண்கள் மாத்திரமே கைரேகை பார்த்து சாஸ்திரம் சொல்வதை வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர்.

உண்மையைச் சொல்கிறார்கள் என்பதற்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லாவிட்டாலும், ‘ஹஸ்த ரேகா’ (Palmistry) சாஸ்திரம் உலகில் பல நாடுகளில் பல வடிவங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதைப் பற்றிய புத்தகங்கள் மற்றும் மென்பொருட்கள் கூட ஏராளமாக உள்ளன. ஆனால், இந்த அஹிகுண்டிக பெண்களின் சாஸ்திரம் சொல்லும் முறை அந்தச் சாதாரண கைரேகை சாஸ்திரத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது; அது அவர்களுக்கே உரித்தான ஒரு அழகான கலை. எனவேதான், இவர்களின் இந்தக் கலை பற்றி கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாக நான் ஆய்வு செய்து வருகிறேன். சுமார் 30 முதல் 40 பெண்களிடம் நான் சாஸ்திரம் கேட்டு அவற்றை ஒலிப்பதிவு செய்துள்ளேன்.

மசன்ன (Masanna) ஒருமுறை இந்தக் கலையின் பின்னணியைத் தேடி அவர்கள் வாழும் தம்புத்தேகம, குடாகம பகுதிக்குச் சென்றேன். அங்கு அவர்களின் தலைவரான ‘பொடி மஹத்தயா’ என்பவரைச் சந்தித்தேன். பாரம்பரியமாகப் பெண்களுக்குச் சொந்தமான இந்தச் சாஸ்திரத் தொழிலில் ஆண்கள் தலையிடுவதில்லை என அவர் கூறினார். பின்னர் கல்முவ, அந்தரபெத்த பகுதியில் உள்ள குடியிருப்பிற்குச் சென்று அவர்களின் தலைவரான மசன்ன என்பவரைச் சந்தித்தேன். அவரது மனைவியும் இந்தத் தொழிலைச் செய்தாலும், அவர் ஒருபோதும் அது பற்றி அவரிடம் பேசியதில்லை என்றார்.

ஏன், சாஸ்திரம் சொன்ன தனது தாயார் கூட ஒருபோதும் தனது கையைப் பார்த்ததில்லை எனக் கூறினார். அதற்கான காரணம் என்னவென்று நான் கேட்டபோது, “எங்களைப் பற்றி புதிதாக என்ன தெரிந்து கொள்ள இருக்கிறது? எங்கள் வாழ்க்கை இப்படித்தான்” என்ற தத்துவார்த்தமான பதிலை மசன்ன வழங்கினார்.

அதேபோல், இந்தச் சாஸ்திரம் சொல்லும் வரம் ஒரு தேவதையிடமிருந்து பெண்களுக்கு மாத்திரமே கிடைத்தது என்றும், அது பற்றி ஆண்கள் பேசக் கூட அனுமதியில்லை என்றும் பழைய அஹிகுண்டிக பெண்களிடம் ஒரு நம்பிக்கை இருந்துள்ளது. ஆனால் அந்தத் தேவதை யார் என்பதை என்னால் அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

அனுராதபுர புனித நகரில் இவ்வாறான பெண்களை அடிக்கடி காணலாம். பக்தர்களின் நடமாட்டம் அதிகமுள்ள இடங்களில் அவர்களின் செயல்பாடுகளை நான் உன்னிப்பாக கவனித்தேன். தற்போது சேலையை விட வசதியான சல்வார் உடைகளுக்கு அவர்கள் மாறியுள்ளனர். சிலரிடம் அலைபேசிகளும் உள்ளன. இவர்கள் பெரும்பாலும் சிவப்பு, மஞ்சள், செம்மஞ்சள் போன்ற பிரகாசமான வண்ண ஆடைகளையே அணிகின்றனர். கழுத்தில் அதிகளவிலான பாசி மாலைகளை அணிவதும், கைகால்களில் உலோக வளையங்கள் மற்றும் மோதிரங்களை அணிவதும் இவர்களின் அடையாளம். நெற்றியில் பெரிய பொட்டு வைத்திருப்பதையும் காணலாம். இவர்கள் புத்தளம், மட்டக்களப்பு போன்ற பகுதிகளில் வெவ்வேறு கிளைகளாகப் பிரிந்து வாழ்ந்தாலும், பிரதானமானவர்கள் நாட்டின் மத்திய பகுதியிலேயே உள்ளனர்.

“இது எமது தாய்மார்கள், பாட்டிமார்கள் சொல்லித்தந்த கலை. எந்தப் புத்தகத்திலும் இது எழுதப்படவில்லை. இது எமது பரம்பரையின் இரத்தத்தில் உள்ளது. ஆனால் இது பெண்களுக்கு மாத்திரமே வாய்க்கும்.” - சாஸ்திரம் சொல்லும் பல பெண்களிடம் நான் கேட்டபோது கிடைத்த பொதுவான பதில் இதுதான்.

“நல்ல லட்சணமான முகம் அம்மா, குடும்பத்திற்கு மாத்திரமல்ல ஊருக்கே யோகம் வரும். வாருங்கள் ஒருமுறை கையைப் பாருங்கள்.” “யாருக்கும் கெடுதல் நினைக்காத ஐயா நீங்கள், எல்லோருக்கும் உதவி செய்து கௌரவமாக வாழ நினைக்கிறீர்கள்.”

இவ்வாறான கவர்ச்சிகரமான வார்த்தைகள் மூலம் மக்களைத் தன்பால் ஈர்க்கும் இவர்கள், சாஸ்திரம் சொல்வதற்காக சில குறிப்பிட்ட ‘சொற்களின் தொகுப்பை’ (Set of words) பயன்படுத்துகின்றனர். கேட்பவருக்கு ஏற்ப அந்தச் சொற்களை அவர்கள் உடனடியாக அடுக்கிப் பேசுகின்றனர்.

இவர்களிடம் ஒரு நேர்மறையான பண்பு உள்ளது. ஏனைய சாஸ்திரக்காரர்களைப் போல இவர்கள் ஒருபோதும் “உங்களுக்கு பெரிய விபத்து ஏற்படும்” அல்லது “பெரிய நோய் வரும்” போன்ற எதிர்மறையான விடயங்களைக் கூறி மக்களைப் பயமுறுத்திப் பணம் பறிப்பதில்லை. இவர்கள் பெரும்பாலும் கேட்பவரின் குணாதிசயங்கள் மற்றும் வாழ்க்கைச் சிக்கல்கள் பற்றியே பேசுகின்றனர். எதிர்காலம் பற்றி மிகச் சிறிய அளவே கூறுகின்றனர்.

தெரியாத நபர்களைப் பற்றி இவ்வாறு தகவல்களைச் சொல்வது உளவியல் ரீதியாக ‘குளிர் வாசிப்பு’ (Cold Reading) என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவரின் பாலினம், தோற்றம், உடை, பேச்சு மற்றும் உடல் மொழி (Body Language) மூலம் அவர்களைப் பற்றி ஊகித்துக் கூறுவதில் இவர்கள் வல்லவர்கள். கல்வியறிவு இல்லாத இந்தப் பெண்கள் இந்த உளவியல் நுணுக்கத்தைப் பயன்படுத்துவது ஆய்வாளர்களால் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்.

நூற்றாண்டுகளாக நாடோடிகளாக வாழ்ந்த இவர்கள் இப்போது தமது அடையாளங்களை மெல்ல மெல்ல இழந்து வருகின்றனர். இப்போது இவர்கள் நிலையான குடியிருப்புகளில் வாழத் தொடங்கிவிட்டனர். தமது பிள்ளைகளுக்கு சிங்களப் பெயர்களை இட்டு பாடசாலைகளுக்கு அனுப்பத் தொடங்கியுள்ளனர்.

அக்காலத்தில் இவர்களின் சுகாதார நிலை பற்றி சமூகத்தில் ஒரு தவறான கருத்து இருந்தது. இவர்கள் தற்காலிகமாக அமைத்துக் கொள்ளும் தாலையிலை (பனையோலை) கூடாரங்களுக்குள் ஏழாவது நாளில் புழுக்கள் வரும் என்பதே அந்த வதந்தி. தெலுங்கு மொழியில் ‘நா இல்லு’ (Na Illu) என்றால் எமது வீடு என்று பொருள். அதுவே மருவி ‘நாயில்ல’ என்று அழைக்கப்பட்டது.

1970களின் இறுதியில் ‘சிலுமின’ பத்திரிகையில் இந்த மக்களை மையமாக வைத்து “சத்வினி தவச” (ஏழாவது நாள்) என்ற சித்திரக்கதை வெளியானது. சோமவீர சேனநாயக்கவின் கதையில் பந்துல ஹரிச்சந்திர இதனை வரைந்திருந்தார். பின்னர் 1982 இல் ஹேமசிறி செல்லப்பெருமவின் இயக்கத்தில் இது திரைப்படமாகவும் வெளியானது. இதில் ‘அகடன்னா’ என்ற அஹிகுண்டிக பெண்ணாக மாலினி பொன்சேகாவும், அவரது காதலனாக சனத் குணதிலகவும் நடித்திருந்தனர்.

ஆனால், இன்று இந்தப் பெண்கள் தமது பாரம்பரிய அடையாளங்களைக் கைவிட்டு சாதாரண சமூகத்துடன் இணைந்து வருகின்றனர். கடந்த மூன்று தசாப்தங்களாக நிலவும் மதமாற்றங்களின் செல்வாக்கினால், இவர்கள் தமது பாரம்பரிய நம்பிக்கைகளைக் கைவிட்டு ஒரு குறிப்பிட்ட கிறிஸ்துவ மதப்பிரிவைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றுபவர்களாக மாறியுள்ளனர்.

“எல்லாம் கடவுளின் திட்டப்படி நடக்கிறது. எமது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்க கடவுளால் மாத்திரமே முடியும். பைபிளுக்குப் புறம்பாக நடப்பது பிசாசுக்கு அடிபணிவதாகும்” என சாஸ்திரம் சொல்வதைக் கைவிட்ட சில பெண்கள் என்னிடம் கூறினர்.

ஒருவர் தான் விரும்பும் மதத்தைப் பின்பற்றும் உரிமை எமது அரசியலமைப்பில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இத்தகைய மாற்றங்களால் அவர்களின் பாரம்பரிய கலாச்சார அடையாளம் மற்றும் அந்தப் பெண்களுக்கே உரித்தான ‘கைரேகை சொல்லும் அழகான கலை’ எமது சமூகத்திலிருந்து என்றென்றும் மறைந்துவிடும் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.