நேரலையில் தோன்றி விளக்கமளித்து வருகின்றார்.
அதேவேளை, இந்த தருணத்தில் 'புலிகள் வென்றுவிட்டார்கள்' என்றும், அதிலும் குறிப்பாக 'கொழும்புப் புலிகள் வென்றுவிட்டார்கள்' என்றும் அவர் மறைமுகமாகச் சாடி வருகின்றார்.
இந்த முழு விவகாரத்திற்குள்ளும் ஒருவிதமான தூண்டுதல் அல்லது கிளர்ச்சியூட்டும் மொழியையும், உடல் அரசியலையும் (Body Politics) அவதானிக்க முடிகின்றது.
யுத்தம் வெல்லப்பட்டாலும் புலிகள் முழுமையாகத் தோற்கடிக்கப்படவில்லை என்றும், அரசியல், பொருளாதாரம் மற்றும் உலகளாவிய மட்டத்தில் அவர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்பதை இலண்டன் சென்றபோது உணர முடிவதாகவும் அவர் கூறுகின்றார்.
அதாவது, அவர்களை முற்றாக அழித்து ஒழிக்கும் வரை தமக்கு நிம்மதி கிடைக்காது என்ற ஒரு ஆதிக்க மனப்பாங்கு அந்த மொழியில் வெளிப்படுகின்றது.
இவ்வாறான ஒரு ஆதிக்கக் கருத்தியலைக் கொண்ட அரசியல் கட்சி, தான் நினைத்த எதனையும் உலகில் எங்கு வேண்டுமானாலும் செய்யும் வரை டயஸ்போரா (புலம்பெயர் மக்கள்) சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. 'ஆதிக்கம்' என்பது இவ்வாறு சிந்திப்பதையே குறிக்கின்றது.
இத்தகைய அணுகுமுறை இந்த யுகத்திற்குப் பொருத்தமான அரசியலா? என்ற கேள்வியை நாம் இந்தத் தருணத்தில் அவர்களிடம் எழுப்ப வேண்டும்.
"யுத்தம் வெல்லப்பட்டது" என்பது ஒரு வெற்றிகரமான கருத்தியல் அல்ல என்பதை நாம் பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கூறியிருந்தோம். புலிகளைத் தோற்கடிப்பதன் மூலம் மாத்திரம் இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடாது என்றும், உண்மையான சமாதானம், நல்லிணக்கம், உரையாடல் மற்றும் அதிகாரம், அடையாளம் குறித்த மறுபரிசீலனை இடம்பெற வேண்டும் என்றும் நாம் வலியுறுத்தியிருந்தோம்.
“தற்போதைய அரசாங்கம் ஒரு வகையில் அதற்கான ஆரம்பத்தை எடுத்துள்ளது. குறைந்தபட்சம் சிறுபான்மையினர் பெரும்பான்மையினருக்கு அடிபணியாமல் தலைநிமிர்ந்து வாழ்வதற்கான ஒரு வெளியை (Space) உருவாக்கி வருகின்றது. இதனையே மிலிந்த 'கொழும்புப் புலிகள்' இருப்பதாகக் கூறுகின்றார்.
இந்த நாமல் - ஒக்ஸ்பிரிட்ஜ் விரிவுரை விவகாரத்தில் எனக்கு இன்னும் ஒரு நாடகத் தன்மையே தெரிகின்றது. தமிழ் டயஸ்போரா எதனையும் செய்யவில்லை என்று நான் கூறவில்லை. அதேநேரம், நாம் நினைத்த எதையும் செய்ய அவர்கள் எருமை மாடுகளைப் போலப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்றும் நான் நினைக்கவில்லை. அவர்களும் தம்மால் முடிந்த இடங்களில் 'அரசியல்' செய்கின்றார்கள்.
அந்த அழைப்பிதழ் வரும்போதே நாமல் அதனைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவரது தந்தையார் மகிந்த ராஜபக்ஷவிற்கும் இது போன்ற அனுபவங்கள் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அண்மையில் டில்வின் சில்வாவிற்கும் அவ்வாறு இடம்பெற்றது. ஆனால் ரில்வின் அதற்காக மணித்தியாலத்திற்கு ஒருமுறை நேரலை வழங்கவில்லை. அதனை ஒரு நாடகமாக மாற்றாமல் நிதானமாகக் கையாண்டார்.
உண்மையில், சில இடங்களில் ஜே.வி.பி (JVP) ஏனைய பலரையும் முந்திச் சென்றுள்ளது என்பது இப்போது அனைவருக்கும் புலனாகியிருக்க வேண்டும்.
அந்த அழைப்பிதழ் வரும்போது, 'புலிகள்' எனக் கூறப்படுவோர் இவ்வாறான சிக்கல்களைத் தோற்றுவிப்பார்கள் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லையா? அப்படி நடந்தால் என்ன செய்வது என்ற இராஜதந்திர முன்னெச்சரிக்கை அவர்களிடம் இருந்ததா?
உண்மையில் அந்தச் சங்கத்தைச் சேர்ந்த (அங்கீகரிக்கப்பட்ட அல்லது அங்கீகரிக்கப்படாத) அந்த யுவதியிடம், "என்னை அழைப்பதன் மூலம் உங்களுக்குப் பெரிய பிரச்சினை ஏற்படலாம், பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் மாணவர்களும் இருப்பார்கள், எனவே வேறொருவரைத் தேடிக்கொள்ளுங்கள்" என்று கூறி இந்த நாடகத்தை முடித்திருக்கலாம்.
ஆனால், அவ்வாறு கூறாமல் கிடைத்த வாய்ப்பிலிருந்து அதிகபட்ச நன்மையை அடைய அவர்கள் முயன்றிருக்கலாம். அதுவும் ஒருவகை அரசியலே.
அதேபோல, இப்போது அந்த வாய்ப்பு நழுவியவுடன் அதன் மூலம் அரசியல் இலாபம் தேட முற்படுகிறார்கள். மணித்தியாலத்திற்கு ஒருமுறை "புலிகள் இருக்கிறார்கள்" என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டு நேரலை (Live) செல்வது அதனையே காட்டுகின்றது.
எனது கணிப்பின்படி, நாமல் நிச்சயமாக யுத்தத்தின் பக்கமே நின்று பேசுவார். அப்போது 'தோற்கடிக்கப்பட்ட தரப்பின்' பக்கமிருந்து கேள்விகள் எழ வாய்ப்புண்டு. அப்போது மோதல் ஏற்படலாம். இது குறித்த ஒரு மதிப்பீடு அவர்களிடம் இருந்ததா?
அன்றைய காலப்பகுதியைப் போலவே இன்றும் இவை ஒரு சோகமான மனித வரலாற்றின் மோதல்கள் குறித்த கேள்விகளாகும். மொட்டுக் கட்சியைச் (Pohottuwa) சேர்ந்த ஒருவர், தோற்கடிக்கப்பட்டவர்களின் வலியை உணர்ந்து (Sensitively) உலக மேடையில் பேசுவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை.
எப்படியிருப்பினும், இந்த முழுச் செயற்பாட்டிற்குள்ளும் ஒரு மலிவான நாடகத் தன்மை தெரிவது எனது பார்வைக் குறைபாடாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு அப்படித்தான் தெரிகின்றது.