யாழ்ப்பாணத்தின் பிரதான வீதியில் உடற்பயிற்சிக்காக நடந்து சென்று, சாதாரண மக்களுடன் உரையாடும் காட்சிகள் சமூக ஊடகங்களில் வெளியாகியிருந்தன. வங்குரோத்தாகியிருந்த நாட்டை, ஆட்சிக்கு வந்த இரண்டு மாதங்களுக்குள் அதிலிருந்து மீட்டெடுக்க ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்கவினால் முடிந்ததாகப் பகிரங்கமாகக் கூறும் அமைச்சரவை அமைச்சர்களும் இருப்பதால், அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தபோது யாழ்ப்பாணத்தை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பிடமிருந்து மீட்டதும் ஜனாதிபதி அநுரகுமாரவே என்று ஓர் அமைச்சர் நாளை அல்லது மறுநாள் கூறினால்கூட நாம் ஆச்சரியப்படத் தேவையில்லை.
வங்குரோத்தாகியிருந்த நாட்டை இரண்டு மாதங்களில் மீட்டெடுப்பது போன்ற வியக்கத்தக்க திறமைகளைக் கொண்ட ஜனாதிபதி அநுரகுமார, யாழ்ப்பாண விஜயத்தின் போது ஆற்றிய உரையொன்றில் குறிப்பிட்ட விடயங்களின்படி, அவர் மற்றவர்களின் மனதில் உள்ளதை அறியும் விசித்திரமான ஆற்றல் கொண்டவரோ என்ற சந்தேகம் எனக்குள் எழுந்தது. அநுராதபுரம் ஸ்ரீ மகா போதியைக் கடந்து சில்கூறுவதற்காக (வழிபாட்டிற்காக) யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருவது 'வெறுப்பு' காரணமாகவே என்று அவர் அந்த உரையில் மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஒவ்வொரு போயா தினத்திலும் யாழ்ப்பாணத்தின் ஓரிடத்தில் கூடி காணி கேட்டுப் போராடுவதும் வெறுப்புணர்வினாலேயே என்று அவர் கூறினார். இவ்வாறு போராடுபவர்களுக்கு அந்த இடத்தில் உண்மையில் காணிகள் இருக்கிறதா என்று ஆராயுமாறு புலனாய்வுப் பிரிவினருக்குத் தாம் பணிப்புரை விடுத்துள்ளதாகவும் ஜனாதிபதி மேலும் தெரிவித்தார்.
ஜனாதிபதி ஆற்றிய உரையில், ஸ்ரீ மகா போதியைக் கடந்து யாழ்ப்பாணத்தின் ஓரிடத்திற்கு வழிபாட்டிற்காக வருவது வெறுப்பினால் என்று கூறிய பகுதி வவுனியாவிற்கு தெற்கே உள்ள மாகாணங்களில் பெரும் பிரபல்யமடைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு போயா தினத்திலும் யாழ்ப்பாணத்தின் ஓரிடத்தில் கூடி காணி கேட்டுப் போராடுவதும் வெறுப்பினால் என்று கூறிய பகுதி பற்றி தெற்கில் எவரும் பேசுவதில்லை. வடக்கிலும் இது குறித்து எந்தச் சத்தமும் இல்லை. இவ்வாறு ஜனாதிபதியின் உரையில் தமக்குத் தேவையான ஒரு பகுதியை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, அதனைத் தமக்கு எதிராகச் செய்யப்பட்ட கூற்றாகக் கருதி எதிர்ப்பைக் காட்டுவதை விட, அந்த விடயத்துடன் தொடர்புடைய உரையின் முழுமையான பகுதியை பகுப்பாய்வு செய்து, அந்த உரை பொருத்தமானதா அல்லது பொருத்தமற்றதா என்று ஆராய்வதே சிறந்தது. அதன்படி, யாழ்ப்பாணத்தின் அந்த இடம் குறித்து ஜனாதிபதி குறிப்பிட்ட முழுமையான விடயத்தை பகுப்பாய்வு செய்ய நான் முயற்சி செய்கிறேன்.
ஜனாதிபதி தமது யாழ்ப்பாண உரையில் இந்த விடயம் தொடர்பாகக் குறிப்பிடும் போது யாழ்ப்பாணத்தின் ஒரு இடத்தைப் பற்றிக் கூறுகிறார். அவர் அந்த இடத்தின் பெயரை வெளிப்படையாகக் கூறாவிட்டாலும், அது காங்கேசன்துறை திஸ்ஸ விஹாரை எனும் பௌத்த விகாரை என்பது தெளிவு. முன்னதாக கே.டி. லால்காந்த அவர்கள் ஆற்றிய உரையொன்றில் 'மிஹிந்தலை வனவாசி' ஒருவரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்ட போது, அது மிஹிந்தலையில் வாழும் 75,000 மக்களில் யாரைப் பற்றியது என்று கூற முடியாது எனக் கூறிய அமைச்சரவைப் பேச்சாளர் போன்றவர்கள் இதையும் மறுக்கக்கூடும். எனினும், ஜனாதிபதி அந்தக் கருத்தைத் திஸ்ஸ விஹாரை குறித்தே தெரிவித்தார் என்று நான் நம்புகிறேன்.
திஸ்ஸ விஹாரை என்பது கிறிஸ்துவுக்கு முற்பட்ட காலம் வரை செல்லும் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு பௌத்த விகாரையாகும். தேவநாம்பியதிஸ்ஸ மன்னன் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாகக் கூறப்படும் இந்த விகாரை, கனிஷ்டதிஸ்ஸ, வோஹாரிகதிஸ்ஸ போன்ற மன்னர்களால் அபிவிருத்தி செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இந்தத் தொன்மை வாய்ந்த புனிதத்தலம் வடக்கின் யுத்த காலத்தில் பாழடைந்து போனது. யுத்தக் காலத்திற்கு முன்னர் இது ஒரு செயலில் இருந்த விகாரையாக இருந்ததா என்பதை அறியத் தகவல்கள் இல்லை. ஆனால் இது ஒரு தொல்பொருள் தலம் என்பதால், இதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட நிலம் ஒன்று இருந்தமை உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. முழு யுத்தக் காலத்திலும் இயங்கிக் கொண்டிருந்த நாகதீப விகாரையின் விகாராதிபதி வணக்கத்திற்குரிய நவந்தகல பதுமகித்தி ஹிமி அவர்கள், திஸ்ஸ விஹாரைக்குச் சொந்தமான காணி தொடர்பான ஆவணங்கள் தம்மிடம் இருப்பதை உறுதி செய்துள்ளார்.
2009 யுத்தம் முடிவடைந்த பின்னர், இந்தத் திஸ்ஸ விஹாரையைக் கட்டியெழுப்பும் பணிகளை அந்தப் பகுதியில் இருந்த இராணுவத்தினர் மேற்கொண்டனர். இராணுவத்தின் அனுசரணையில் விகாரை ஒன்றைக் கட்டி, பௌத்த பிக்கு ஒருவரை அழைத்து வந்து அங்கே தங்க வைக்க இராணுவம் நடவடிக்கை எடுத்தது. இந்த நடவடிக்கை குறித்து என்ன விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்பட்டாலும், ஒரு வரலாற்றுத் தலமான திஸ்ஸ விஹாரையை மீண்டும் நிறுவும் பணி தேசிய ரீதியில் முக்கியமானது என்பதால் இராணுவம் இதனைச் செய்திருக்கலாம். வழிபாட்டிற்காக யாழ்ப்பாணம் வருவது வெறுப்பினால் என்ற ஜனாதிபதியின் கருத்தை ஒருபுறம் வைப்போம்; திஸ்ஸ விஹாரையை மீண்டும் நிறுவுவது இராணுவத்தின் ஒரு தேசியப் பணியே தவிர, அது ஒரு வெறுப்புணர்வுச் செயல் அல்ல என்பது எனது நிலைப்பாடாகும்.
எல்.ரி.ரி.ஈ-யுடன் இடம்பெற்ற கொடூரமான யுத்தத்தின் போது, அந்தப் பகுதி மக்கள் தமது கிராமங்களை விட்டு வெளியேறுவதைத் தடுத்தது அங்கிருந்த பௌத்த பிக்குகளே. எத்தகைய நிலையிலும் கிராமத்தை விட்டு வெளியேற யுத்த வலயத்தின் விகாரைகளில் இருந்த பிக்குகள் தயாராக இருக்கவில்லை. விகாரையின் தேரரின் தலைமைத்துவம் அந்த கிராமவாசிகளுக்கு ஒரு தைரியத்தை அளித்தது. அதனால் அவர்களும் கிராமத்தை விட்டுப் பின்வாங்கவில்லை. இது பயங்கரவாதிகளுடன் போரிட்ட இராணுவத்தினருக்குப் பாரிய மனோபலத்தை அளித்ததுடன், கிராமவாசிகளின் உயிரைப் பாதுகாக்க இராணுவத்தினர் அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றவும் காரணமாக அமைந்தது. இதனால் ஒரு கிராமத்தை மீள்குடியேற்றம் செய்யும் போது அங்கே ஒரு பௌத்த விகாரையை அமைத்து பிக்கு ஒருவரைத் தங்க வைப்பது ஒரு கட்டாய அங்கமாக இருந்தது.
கிழக்கின் அம்பாறையில் இராணுவ விசேட அதிரடிப்படையின் உதவியுடன் பிரதேச நிர்வாக அதிகாரிகள் இந்தப் பணிகளைச் செய்தனர். அந்தப் பகுதியிலும் வடக்கின் பல இடங்களிலும் இப்பணிகளை முழுமையாக மேற்கொண்டது முப்படையினரே ஆகும். 1993 இல் அம்பாறை அரந்தலாவை கிராமத்தை மீள்குடியேற்றம் செய்யும் போது எம்மோடு இணைந்து அனைத்துப் பணிகளையும் செய்த விமானப்படை, அங்கு அவசியமான அங்கமான பௌத்த விகாரையை முழுமையாகக் கட்டியமை நினைவு கூரத்தக்கது. அத்துடன் கெவிலியமடு மற்றும் புலுக்குணாவ மீள்குடியேற்றங்களின் போதும் விமானப்படை இரண்டு விகாரைகளைக் கட்டி முடித்தது. இந்த விகாரைகளுக்குப் பிக்குகளைக் கண்டறிய நானும், விமானப்படையின் பிராந்திய அதிகாரியான ஸ்குவாட்ரன் லீடர் பாலித ஒபயசேகரவும் திம்புலாகல நாயக்க தேரரைச் சந்தித்துப் பேசினோம். அவர் வழங்கிய அறிவுரைகள் எமக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக அமைந்தது. பாலித ஒபயசேகர மற்றும் விமானப்படையின் சில அதிகாரிகள் கத்தோலிக்க மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தமை இந்தப் பணிக்கு எந்தத் தடையாகவும் இருக்கவில்லை.
நாங்கள் அன்று பயங்கரவாதிகளுக்கு முகம் கொடுத்துப் பதுங்கு குழிகளில் இருந்த இராணுவ வீரர்களைப் பார்க்கச் சென்ற போது, அந்தப் பதுங்கு குழிகளுக்குள்ளும் சிறிய புத்தர் சிலைகளை வைத்து நாளாந்த வழிபாடுகளைச் செய்ததைக் கண்டோம். உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான அபாயகரமான போரில் இருக்கும் வீரர்களுக்கு, அதற்கான மனவலிமையைப் பெற மத வழிபாடுகள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை யுத்த வலயத்தின் பக்கம் கூடச் செல்லாமல் புத்தகத்தைப் பார்த்து அமைதி பற்றிப் பேசுபவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அது கரையில் இருந்து கொண்டு நீரின் குளிரைப் பற்றிப் பேசுவது போன்றது. எனவே, திஸ்ஸ விஹாரையை இராணுவத்தினர் மீண்டும் கட்டியெழுப்பியதை இத்தகைய பின்னணியின் ஊடாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த விகாரையை நிறுவியது சிலவேளை காங்கேசன்துறை சூழவிருந்த வீரர்களின் மதத் தேவைகளுக்காக ஒரு பழைய இடத்தைப் பயன்படுத்தியதாகவும் இருக்கலாம். எது எப்படியிருப்பினும், இந்த விகாரை கட்டப்பட்டு பிக்கு ஒருவரும் அழைத்து வரப்பட்டுள்ளார்.
சிக்கல் என்னவென்றால், விகாரையைப் புதிதாகக் கட்டும் போது அது தனிப்பட்ட காணிகளில் கட்டப்பட்டுள்ளதாகப் பிரதேசவாசிகள் முறைப்பாடு செய்வதாகும். பிரதேசவாசிகள் வெளியேறிச் சென்று வீடுகள் இடிந்த பின்னர் காணி எல்லைகளைக் கண்டறிவது எளிதல்ல. இதனால் பிரதேசவாசிகள் அல்லாதவர்கள் இக்கட்டுமானங்களைச் செய்யும் போது மக்களின் நிலங்கள் அதில் உள்ளடங்க வாய்ப்புண்டு. நாகதீப விகாரதிபதி கூறுவது போலவும், விகாரை புதிதாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது பழைய விகாரை இருந்த அதே இடத்தில் அல்ல. இந்தப் பிரச்சினையைப் பிரதேசவாசிகள் ஆரம்பத்தில் அரச அதிகாரிகளிடம் கொண்டு சென்றிருப்பார்கள். எனினும், இராணுவம் இதில் ஒரு தரப்பாக இருந்ததால், அதைப் பரிசீலித்துத் தீர்வு காண அதிகாரிகள் சிரமப்பட்டிருப்பார்கள். இராணுவ அதிகாரிகள் சிங்கள பௌத்தர்களாகவும், சிவில் அதிகாரிகள் தமிழ் இந்துக்களாகவும் இருந்த சூழலில், சிவில் அதிகாரிகள் இராணுவத்துடன் மோதத் தயங்கியதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
இறுதியில் அந்தப் பொதுமக்கள் பிரச்சினை அரசியல்வாதிகளின் கைக்குச் சென்றுள்ளது. அரசாங்கத்துடன் மோதுவதன் மூலம் அவர்கள் தமது பிரபல்யத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளலாம். எனவே அவர்கள் இந்தப் பிரச்சினைக்காகப் போராட்டங்களை ஒழுங்கு செய்கிறார்கள். ஒரு தொன்மையான பௌத்த தலம் தொடர்பாக மாற்று மதத்தவர்களின் எதிர்ப்பு கிளம்பும் போது, பௌத்தர்களின் அவதானமும் அதன் பக்கம் திரும்புகிறது. இது அந்த இடத்திற்கு அதிக மக்களை ஈர்க்கக் காரணமாகிறது. ஒரு காலத்தில் தீகவாபி காணி தொடர்பாகப் பிரச்சினை எழுந்த போது, விகாரைக் காணிகளை டோசர் செய்து மாற்று மதத்தவர்கள் குடியேறுவதாக நாடு முழுவதும் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. உண்மையில் நடந்தது என்னவென்றால், விகாரைக் காணிக்கு வெளியே உள்ள நிலங்களைப் பகிர்ந்து கொடுக்க அரச நில அளவையாளர்கள் வரைபடம் தயாரித்த போது, தவறுதலாக விகாரைக் காணியின் ஒரு பகுதி அதில் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தது. அதனை நில அளவைத் திணைக்களம் திருத்தினாலும், பௌத்தர்கள் மத்தியில் எழுந்த சந்தேகம் நீங்கவில்லை.
அதே சமயம், முன்னணி பிக்குகளும் பௌத்த அமைப்புகளும், சத்தாதிஸ்ஸ மன்னன் காலத்தில் தீகவாபி விகாரைக்கு 12,736 ஏக்கர் வழங்கப்பட்டதாகவும் அதனைப் பிற இனத்தவர்கள் பிடித்துள்ளதாகவும் பிரச்சாரம் செய்யத் தொடங்கினர். இதனால் தீகவாபி நிலங்கள் பற்றி விசேட ஆய்வு செய்யப்பட்டது. கீர்த்தி ஸ்ரீ ராஜசிங்க மன்னன் காலத்தில் 2,500 ஏக்கருக்கு மேற்படாத நிலமே வழங்கப்பட்டிருந்தது என்பதும், தற்போது விகாரையிடமும் பௌத்த கிராமவாசிகளிடமும் அதை விட அதிக நிலம் இருப்பதும் ஆதாரங்களுடன் சுட்டிக்காட்டப்படும் வரை அந்தப் பிரச்சாரங்கள் ஓயவில்லை. இன்றும் சிலர் அதே நம்பிக்கையிலேயே உள்ளனர்.
தற்போது திஸ்ஸ விஹாரை தொடர்பாகப் பௌத்த சமூகத்தினர் மத்தியில் இருப்பது, அதனை அகற்றுவதற்குத் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் முயல்கிறார்கள் என்ற கருத்தாகும். அதனாலேயே தெற்கிலிருந்து வடக்கிற்குச் செல்லும் பலர் அந்த இடத்தைப் பார்க்கச் செல்கிறார்கள். ஆனால், தமது மத உரிமையைப் பாதுகாப்பது தொடர்பான அவர்களின் அந்த உணர்வை 'வெறுப்பு' என வரைவிலக்கணப்படுத்துவது, உடலில் உள்ள வியர்க்குருவை அம்மைத் தழும்பாகக் காட்டுவதற்குச் சமமாகும்.
இத்தகைய சூழலில் திஸ்ஸ விஹாரை பிரச்சினையைப் பிரதேசவாசிகளுக்கும் பௌத்தர்களுக்கும் நியாயமான முறையில் தீர்த்து வைக்கும் பொறுப்பு அரசாங்கத்திற்கு உள்ளது. அரசாங்கம் அந்தப் பொறுப்பைத் தாமதமின்றி நிறைவேற்ற வேண்டும். இந்தப் பிரச்சினைக்குக் காரணம் அரசின் இராணுவம் நல்நோக்கோடு செய்த ஒரு பணியில் ஏற்பட்ட தவறு என்பதால் அரசின் பொறுப்பு அதிகம். அவ்வாறிருக்க, ஜனாதிபதியின் உரை பௌத்தர்கள் திஸ்ஸ விஹாரைக்குச் செல்வது ஒரு வெறுப்பைத் தீர்ப்பதற்காக என்ற கருத்தைச் சமூகமயமாக்கியுள்ளது. அதேபோல் தமது காணிகளைக் கேட்டுப் போராடும் தமிழர்களும் வெறுப்பினாலேயே அதைச் செய்கிறார்கள் என்பதையும் அது உணர்த்துகிறது. இது தொடர்பாக வடக்கின் தமிழ் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அர்ச்சுனா இராமநாதன் எம்.பி கூறுகையில், ஜனாதிபதி அரசியல் இலாபத்திற்காக வடக்கில் ஆற்றிய உரையைக் கண்டு மக்கள் சிரிக்கிறார்கள் என்கிறார்.
பிரஜைகள் எவராயினும் தனியாகவோ அல்லது குழுவாகவோ மத வழிபாடுகளைச் செய்யும் உரிமை அரசியலமைப்பினால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஒரு அடிப்படை உரிமையாகும். அதேபோல் தமது சொத்துரிமையைக் கேட்டு அமைதியான முறையில் போராடும் உரிமையும் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த உரிமைகளின் அடிப்படையில் செயற்படும் இரு தரப்பினரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் வெறுப்புடன் செயற்படுகிறார்கள் என்று கூறுவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்றாகும். அந்த உரையை ஆற்றுபவர் நாட்டின் தலைவராக இருப்பது மிகவும் பாரதூரமானது. எனவே ஜனாதிபதி ஆற்றிய அந்த உரை மிகவும் பொருத்தமற்ற ஒன்று என்பதை வருத்தத்துடன் பதிவு செய்ய வேண்டும்.
எது எப்படியிருப்பினும் அவர் அந்த உரையை ஆற்றி முடித்துவிட்டார். அதனை இனி மாற்ற முடியாது. ஆனால் இந்தப் பிழையைச் சரிசெய்ய ஒரு வழி உண்டு. அதாவது திஸ்ஸ விஹாரை காணிப் பிரச்சினைக்கு இரு தரப்பினருக்கும் நியாயமான தீர்வை உடனடியாக வழங்குவதாகும். இதில் விகாரைக்குத் தேவையான நில அளவை அடையாளம் காணுதல், விகாரை நிலத்திற்குள் உள்ளடங்கியுள்ள மக்களின் நிலங்களை அடையாளம் காணுதல், அவற்றில் விடுவிக்கக்கூடிய நிலங்களை உடனடியாக விடுவித்தல், விகாரைக் கட்டிடங்களுக்குள் உள்ளடங்கிய நிலங்களுக்கு உரிய நட்டஈடு அல்லது மாற்று நிலங்களை வழங்குதல் போன்ற நடவடிக்கைகளை எடுக்க முடியும்.
திஸ்ஸ விஹாரையை மையமாகக் கொண்டு அந்தப் பகுதியில் ஒரு விசேட அபிவிருத்தித் திட்டத்தை முன்னெடுத்து, வழிபாட்டாளர்களால் கிடைக்கும் பொருளாதார நன்மைகள் அந்தப் பகுதி மக்களுக்கும் கிடைக்கும் வகையில் ஒரு திட்டத்தை வகுப்பதன் மூலம் திஸ்ஸ விஹாரையை சமாதானத்தினதும் நல்லிணக்கத்தினதும் மையமாக மாற்ற முடியும். ஜனாதிபதி இதில் முன்நின்று செயற்படுவதன் மூலம் தமது உரையினால் ஏற்பட்ட பாரிய குறையைச் சரிசெய்துகொள்ள முடியும்.
(கொழும்பு, இரத்தினபுரி மற்றும் அம்பாறை மாவட்டங்களின் முன்னாள் அரசாங்க அதிபர் சுனில் கன்னங்கர அவர்களால் தமிழ்லீடர் இணையத்தின் சகோதர இணையத்தளமான திலீடர் இணையத்தளத்துக்கு எழுதப்பட்ட கட்டுரையில் தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்பே இது!)