ஒருபுறம், முன்மொழியப்பட்ட கல்விச் சீர்திருத்தங்கள் நல்லதா, கெட்டதா அல்லது நடுத்தரமானதா என்ற விவாதம்... மறுபுறம், தற்போதுள்ள கல்வி முறை நல்லதா, கெட்டதா அல்லது நடுத்தரமானதா என்ற துணை விவாதம்...
எனது இந்தக் குறிப்பு அந்தத் துணை விவாதத்தைப் பற்றியது.
உண்மையில் நாட்டின் கல்வி தொடர்பில் உள்ள உண்மையான நெருக்கடி என்னவென்றால், நடைமுறையில் உள்ள கல்வி முறையில்கூட மாணவர்களுக்குப் போதுமான கல்வி கிடைப்பதில்லை என்பதுதான். இலங்கையில் உள்ள மக்கள் பிள்ளைகளின் கல்விக்காக இரண்டு விதமான செலவுகளைச் சுமக்க வேண்டியுள்ளது.
முதலாவதாக, பாரிய அரச கல்வி முறைமைக்காக அரசாங்கம் செய்யும் செலவிற்குத் தமது வரிப்பணத்தை அர்ப்பணிக்கிறார்கள். இரண்டாவதாக, அதன் மூலம் போதிய கல்வி கிடைக்காததால், மேலதிக வகுப்புக்களுக்காக (Tuition) அதைவிடக் கூடுதலான பணத்தைச் செலவிட வேண்டியுள்ளது.
தற்போது பாடசாலைக் கல்வியில் இரண்டு இலட்சத்திற்கும் அதிகமான ஆசிரியர்கள் இணைந்துள்ளனர். அவர்களின் சம்பளத்திற்காக நாம் பாரிய செலவைச் சுமக்கிறோம். அது எமது வரிப்பணம். எமது காலத்தைப் போலன்றி, தற்போது மேலதிக வகுப்புக்களுக்காக நாம் எவ்வளவு பணத்தைச் செலவிட வேண்டியுள்ளது?
அந்தத் துணை விடயத்திலிருந்து மீண்டும் கல்வி விவாதத்திற்கு வருவோம். அரசாங்கத்தின் புதிய கல்விச் சீர்திருத்தங்கள் குறித்து இப்போது ஒரு விவாதம் ஆரம்பமாகியுள்ளது அல்லவா? எனது இந்தக் கருத்து அதைப் பற்றியது அல்ல. அதற்கு மேலதிகமாக "பழைய பாடத்திட்டம்" (Old Syllabus) குறித்து மற்றொரு விடயமும் கலந்துரையாடப்படுகிறது.
இந்த 'பழைய பாடத்திட்டம்' என்று கூறப்படும் கதையின் ஒரு அர்த்தம் என்னவென்றால், அன்று கற்பித்தவற்றையே இன்றும் கற்பிக்கிறார்கள் என்ற முட்டாள்தனமான கருத்தாகும். அன்று மட்டுமல்ல, இன்றும் நாளையுமே அடிப்படை விடயங்களை – அதே விதமாக இல்லாவிட்டாலும் வேறு கருவிகளைப் (Tools) பயன்படுத்தி – அடிப்படை கோட்பாடுகளைக் கற்பிக்க வேண்டியிருக்கும்.
இலக்கணம் இன்றி மொழியைக் கற்பிக்க முடியாது என்பது போலவும், அணுக்கள் பற்றிய அடிப்படை விடயங்களைக் கற்பிக்காமல் இரசாயனவியலைக் கற்பிக்க முடியாது என்பது போலவும், இயக்கம் மற்றும் சக்தி பற்றிய அடிப்படை விடயங்களைக் கற்பிக்காமல் இயற்பியலைத் தொடர்ந்து கற்க முடியாது என்பது போலவும், கோட்பாட்டு ரீதியான விடயங்களை எப்போதும் கற்பிக்க வேண்டியிருக்கும்.
கல்வி குறித்துத் தெளிவான புரிதல் இல்லாத, கல்வியைச் சரியாகப் பெறாத அறிஞர்கள் சிலர், இந்த அடிப்படை அறிவு இல்லாமலேயே கணினி அறிவியல் அல்லது ரோபாட்டிக்ஸ் (Robotics) அல்லது செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) போன்றவற்றைத்தான் கற்பிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். ஒரு அடிப்படை (Foundation) இல்லாமல் ஒரு கட்டிடத்தை எழுப்ப முடியாது. அடிப்படை அறிவு என்பது பழைய விடயங்கள் அல்ல. அதைக் கற்பிப்பது என்பது பழைய பாடத்திட்டம் அல்ல.
மறுபுறம், கைவேலைப்பாடுகள் என்பது மூளை மற்றும் நரம்புத் தொகுதி வளர்ச்சிக்கு அவசியமானவை. பருப்பு விதைகளை ஒட்டுவது போன்ற செயல்கள் மூளைக்கும் நரம்புத் தொகுதிக்கும் முக்கியமாவதற்கு காரணம், இவ்வாறான செயல்பாடுகளின் மூலமே நரம்புச் சுற்றுகள் (Neuro circuits) உருவாகின்றன. பிள்ளைகளின் மூளை மற்றும் அறிவுத்திறன் வளர்கிறது என்பது, இத்தகைய புதிய நரம்புச் சுற்றுகள் அதிகளவில் உருவாகத் தேவையான செயல்பாடுகளில் ஈடுபடுவதாகும்.
சிறு வயதிலிருந்தே பிள்ளைகள் கைகள், கால்கள் மற்றும் விரல்களால் சமச்சீரற்ற செயல்பாடுகளில் (Asymmetric activities) ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கிக் கொடுக்க வேண்டும். இதற்காக உலகில் புதிய உளவியல் ரீதியான கருவிகள் உள்ளன. நாம் முன்னர் குறிப்பிட்ட அந்த அடிப்படைக்காக (Foundation) அவற்றை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவைதான் புதியதாக மாற வேண்டும்.