ஊடகவியலாளர் பிரகீத் எக்னலிகொடவின் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட சம்பவம் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது. இது இலங்கையின் ஊடக சுதந்திரம் மற்றும் மனித உரிமைகளை இன்னும் அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் கலாச்சாரம் குறித்த ஒரு கடுமையான நினைவூட்டலாகும்.
அவரது மனைவி சந்தியா எக்னலிகொட, தற்போதைய அரசாங்கத்தின் கீழும் துன்புறுத்தல்களுக்கும் மரண அச்சுறுத்தல்களுக்கும் முகம் கொடுத்து வருகின்றார். அண்மையில் விடுக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தல், ஓய்வுபெற்ற இராணுவ மேஜர் ஒருவரால் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகத் தெரியவருகிறது. இது வெறும் வன்முறைச் செயல் மட்டுமல்ல, ஒரு பெண்ணினதும் பாதிக்கப்பட்டவரினதும் கௌரவத்தின் மீது தொடுக்கப்பட்ட தாக்குதலாகும்.
2010 ஜனவரி 24 அன்று இலங்கை ஊடகவியலாளரும் கேலிச்சித்திரக் கலைஞருமான பிரகீத் எக்னலிகொட எவ்வித அடையாளமுமின்றி காணாமல் ஆக்கப்பட்டார். பதினாறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், தாமதங்கள், அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் நிறுவன ரீதியான எதிர்ப்புகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நீதித்துறை கட்டமைப்பினூடாக, சந்தியா எக்னலிகொட உண்மையை நோக்கிய தனது அயராத தேடலைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகின்றார்.
அவர் வலுக்கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்பட்டதன் நினைவேந்தல் 2026-இலும் மீண்டும் ஒருமுறை கடந்து செல்கின்ற நிலையில், இந்த வழக்கு இலங்கையின் பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் ஊடக சுதந்திரத்திற்கான போராட்டத்தின் ஒரு வலிமிகுந்த அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.
சட்ட எல்லைக்குள் முடக்கப்பட்ட நீதி
எக்னலிகொட காணாமல் ஆக்கப்பட்டமை தொடர்பில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டுள்ள ஒன்பது இராணுவ புலனாய்வு அதிகாரிகளுக்கு எதிரான வழக்கு விசாரணை மிகவும் மந்தகதியிலேயே முன்னெடுக்கப்படுகின்றது. பிரகீத் கடத்தப்பட்ட பின்னர் அவர் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததாகக் கூறப்படும் கிரித்தலை இராணுவ முகாமின் முன்னாள் கட்டளை அதிகாரி ஓய்வுபெற்ற பிரிகேடியர் ஷம்மி குமாரரத்னவும் குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களில் ஒருவராவார். நிரந்தரமான நீதாய மேல் நீதிமன்ற (Trial-at-Bar) முன்னிலையில் இந்த வழக்கு பல ஆண்டுகளாக விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட போதிலும், ஏமாற்றமளிக்கும் வகையில் இன்னும் தீர்ப்பு வழங்கப்படவில்லை.
தற்போதைய வழக்கு விசாரணைகள் தொலைபேசி தரவுகள் மற்றும் சாட்சியங்கள் உள்ளிட்ட சூழ்நிலைச் சான்றுகளை (Circumstantial Evidence) பகுப்பாய்வு செய்வதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. இதன் மூலம் பிரகீத் காணாமல் ஆக்கப்பட்ட பின்னர் அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை இறுதி நிலைக்குக் கொண்டு வர முடியும்.
ஆரம்பகட்ட விசாரணைகளை முன்னெடுத்த குற்றப்புலனாய்வுத் திணைக்களத்தின் (CID) முன்னாள் பணிப்பாளர் ஷானி அபேசேகர இந்த வழக்கில் 109-வது சாட்சியாகப் பெயரிடப்பட்டுள்ளார். இது வழக்குக்கு புதிய வலுவை சேர்க்கும் என சட்டத்தரணிகள் எதிர்பார்க்கின்றனர்.
எவ்வாறாயினும், 2025 பிற்பகுதியிலிருந்து 2026 வரையான காலப்பகுதியில் வழக்கு நடவடிக்கைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒத்திவைக்கப்படுவதே வழக்கமாக உள்ளது. மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு தொடர்ந்து வெற்றிடங்களை எதிர்கொள்கிறது. இதனால் வழக்கு விசாரணைகள் மாதக்கணக்கில் ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ளன. 16 ஆண்டுகளாக இந்தப் போராட்டத்தைச் சுமந்து நிற்கும் சந்தியா எக்னலிகொடவுக்கு, ஒவ்வொரு தாமதமும் தனது கணவனின் நிலை குறித்த வேதனையை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்கின்றது.
"2024 இறுதியில் இருந்த நம்பிக்கை 2025 இறுதியில் சிதைந்துவிட்டது" என்ற கூற்று இந்த வழக்குடன் நெருங்கியவர்கள் கொண்டுள்ள விரக்தியைப் பிரதிபலிக்கிறது. ராஜபக்சக்கள் ஆட்சியில் இல்லாதபோது கூட, வெற்றிடமான நீதித்துறை பதவிகளுக்கு நீதிபதிகளை நியமிக்க ஆறு அல்லது ஏழு மாதங்கள் தாமதமாவது துரதிர்ஷ்டவசமானது.
அச்சுறுத்தல் நிழல்கள்
நீதியை நிலைநாட்டுவதை சீர்குலைப்பதில் சாட்சிகளைத் திட்டமிட்ட முறையில் அச்சுறுத்துவதைப் போன்ற வேறு எந்தக் காரணியும் இருந்ததில்லை. முக்கிய சாட்சிகள் தமது சாட்சியங்களைத் திரும்பப் பெற்றுள்ளனர் அல்லது நீதிமன்றில் முன்னிலையாகத் தவறியுள்ளனர்.
அவர்களின் மௌனம் இந்த வழக்கைச் சூழ்ந்துள்ள அச்சத்தின் அளவைப் பறைசாற்றுகிறது. இந்த அச்சுறுத்தல் போக்கு எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது என்றால், குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களே சாட்சிகளை மௌனிக்கச் செய்யும் முயற்சிகளில் நேரடியாக ஈடுபட்டுள்ளனர்.
2025 ஜூன் மாதத்தில், சாட்சி ஒருவரை அச்சுறுத்திய குற்றச்சாட்டில் ஷம்மி குமாரரத்ன குறுகிய காலத்திற்கு விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டார். இது, ஊடகவியலாளர் ஒருவர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டமை தொடர்பில் குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்கள் நீதியைத் தடுப்பதற்கு எவ்வளவு துணிச்சலாகச் செயற்படுகிறார்கள் என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது. கிரித்தலை இராணுவ முகாமில் நடந்தவை குறித்து சாட்சியமளிக்கக்கூடியவர்களுக்கு இதன் மூலம் விடுக்கப்பட்டுள்ள செய்தி மிகத் தெளிவானது: "ஒத்துழைப்பு என்பது தனிப்பட்ட உயிருக்கு ஆபத்தானது".
இராணுவத்தின் மௌனச் சுவர் காரணமாக, பிரகீத் கடைசியாக இராணுவ முகாமில் காணப்பட்ட பின்னர் அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்த முடியாத நிலை நீடிக்கிறது.
வழங்கப்பட்ட மற்றும் மீறப்பட்ட வாக்குறுதிகள்
2024 செப்டம்பரில் அநுர குமார திஸாநாயக்க ஜனாதிபதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் மற்றும் பிரகீத்தின் குடும்பத்தினர் மத்தியில் புதிய நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. தேசிய மக்கள் சக்தியால் வழிநடத்தப்படும் புதிய நிர்வாகம், நீண்டகாலமாகத் தீர்க்கப்படாத அரசியல் கடத்தல்கள் மற்றும் கொலைகள் தொடர்பான வழக்குகளை துரிதப்படுத்துவதாக உறுதியளித்தது. ஆனால் அந்த நம்பிக்கை குறுகிய காலமே நீடித்தது.
2026 ஜனவரியில், பொறுப்புக்கூறல் பற்றி உறுதியளித்த அதே அரசாங்கம், எக்னலிகொட வழக்கில் சந்தேகநபரான டி.ஈ.ஆர். (எரந்த) பீரிஸை கேணல் (Colonel) பதவிக்கு உயர்வு வழங்கியது. மனித உரிமைச் சமூகத்தை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய இந்த பதவி உயர்வு சர்வதேச கண்காணிப்பாளர்களின் கடும் விமர்சனத்திற்கும் உள்ளானது. ஒருபுறம் ஊடகவியலாளர் கடத்தல் வழக்கில் குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு பதவி உயர்வு வழங்கிக்கொண்டு, மறுபுறம் அரசாங்கம் எவ்வாறு நீதியை நிலைநாட்டுவதாகக் கூற முடியும்?
சர்வதேச கவனம்
எக்னலிகொட வழக்கு ஊடக சுதந்திரம் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்காக இலங்கையில் முன்னெடுக்கப்படும் போராட்டங்களின் அடையாளமாக மாறியுள்ளது. 2025-ஆம் ஆண்டளவில், உலக ஊடக சுதந்திரச் சுட்டெண்ணில் 180 நாடுகளுக்கிடையில் இலங்கை 150-வது இடத்தில் உள்ளது. இது ஊடகவியலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் அபாயகரமான சூழலைப் பிரதிபலிக்கிறது.
எல்லைகளற்ற ஊடகவியலாளர்கள் (Reporters Without Borders) மற்றும் சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty International) போன்ற அமைப்புகள் தொடர்ந்து அழுத்தங்களை வழங்கி வருகின்றன. குறிப்பாக 2025 ஒக்டோபரில், ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவை (UNHRC) இலங்கையின் கடந்தகால மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலை கண்காணிப்பதற்கான அதன் ஆணையை மேலும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு நீடித்தது.
ஒரு மனைவியின் அசைக்க முடியாத உறுதி
சட்டப் போராட்டங்கள், மீறப்பட்ட வாக்குறுதிகள் மற்றும் நிறுவன ரீதியான எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில் இந்த 16 ஆண்டுகளாக சந்தியா எக்னலிகொட தளராது நின்றுள்ளார். "பிரகீத்தின் வழக்கு விரைவில் முடிக்கப்பட வேண்டும். இந்த கோரிக்கையை விடுக்க எனக்கு உரிமை உண்டு" என அவர் உறுதியாகக் கூறுகிறார். அவரது வார்த்தைகளில், நீதியைத் தருவதை விடவும் பாதிக்கப்பட்டவரைச் சோர்வடையச் செய்யும் ஒரு கட்டமைப்பினூடாக அவர் கடந்த இரண்டு தசாப்த கால போராட்டத்தின் வலி பொதிந்துள்ளது.
சந்தியாவின் போராட்டம் என்பது தனிப்பட்ட ஒருவரின் காணாமல் ஆக்கல் குறித்தானது மட்டுமல்ல. அது இலங்கை தனது தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் கலாச்சாரத்திலிருந்து விடுபட முடியுமா, சிவிலியன்களுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு இராணுவ அதிகாரிகள் பொறுப்புக்கூற வைக்கப்பட முடியுமா என்பதற்கான ஒரு சோதனையாகும்.
நீதிக்கான அவசரத் தேவை
2026 ஜனவரி 24-உடன் பிரகீத் எக்னலிகொட காணாமல் ஆக்கப்பட்டு 16 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. ஒரு வெளிப்படையான மற்றும் பக்கச்சார்பற்ற தீர்ப்பு என்பது சட்டரீதியான கடமை மட்டுமல்ல, அது ஒரு நாகரீக சமூகத்தின் தார்மீகத் தேவையாகும்.
பதினாறு ஆண்டுகள் என்பது நீதிக்காகக் காத்திருப்பதற்கு மிக நீண்ட காலமாகும். இப்போது முடிவுகளை எட்ட வேண்டிய தருணம் வந்துவிட்டது.
கலாநிதி லயனல் போப்பகே
சமூக மற்றும் அரசியல் ஆய்வாளர்
(ஜே.வி.பி-யின் முன்னாள் செயலாளர்)