'சிஸ்டம் ஷேன்ஜ்' இரத்துச் செய்து அரசியலமைப்பைப் பலவீனப்படுத்தி தேசிய பாதுகாப்பு அரசைப் பலப்படுத்துதல்!

முன்மொழியப்பட்டுள்ள ‘அரசினைப் பயங்கரவாதத்திலிருந்து பாதுகாக்கும் சட்டம்’ (PTSA), உண்மையான குற்றவாளிகளை விட தமக்கு எதிராகவே அதிக குற்றச்சாட்டுகளைக் கொண்டுவரும் என அரசாங்க ஆதரவாளர்கள் முன்வைக்கும் சாதாரண நியாயப்படுத்தல்கள் பொய்யானவை என்பதை நிரூபித்துள்ளது.

கடந்தகால முறைகேடுகளை மீண்டும் முன்னெடுத்தல்
இந்த விடயத்தின் தீவிரத்தைக் கருத்திற்கொண்டு மிகவும் வெளிப்படையாகக் கூறுவதானால், புதிய சட்டமூலத்தில் சூட்சுமமாக உள்வாங்கப்பட்டுள்ள மிகக் கடுமையான திருத்தங்களை, நத்தார் பண்டிகைக் காலப்பகுதிக்கு மத்தியிலும் எம்மால் சாதாரணமான ஒன்றாகக் கருதிப் புறக்கணிக்க முடியாது. பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் (2018) மற்றும் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமூலம் (2023) போன்ற பழைய சட்டங்கள் தொடர்பில், ‘முறைமை மாற்றம்’ (System Change) பற்றிப் பேசும் புதிய அரசாங்கத்தின் வரைவிலக்கணம் அதைவிட மோசமாக இருக்காது என்ற எதிர்பார்ப்பு ஆரம்பத்தில் இருந்தது. ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்பு தற்போது சிதைக்கப்பட்டுள்ளது.

உதாரணமாக, ஒரு நபர் இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றமொன்றைச் செய்யத் தயாராகிறார் என நம்புவதற்கு ‘நியாயமான காரணங்கள்’ இருக்கும் பட்சத்தில், அவருக்கு எதிராகப் பிறப்பிக்கப்படக்கூடிய ‘கட்டுப்பாட்டு உத்தரவுகள்’ (Restriction Orders) பற்றி அவதானிப்போம். பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்திற்கு (PTA) பதிலாகக் கொண்டுவரப்படவுள்ள இந்தப் புதிய சட்டமூலம் இத்தகைய உத்தரவுகளுக்கு அனுமதி வழங்குகிறது.

ஒருவர் சட்டவிரோதச் செயலில் ஈடுபடுகிறார் அல்லது அதனுடன் தொடர்புடையவர் என நம்புவதற்கு அமைச்சருக்கு நியாயமான காரணங்கள் இருந்தால், இலக்கு வைக்கப்படும் நபர் வசிக்கும் இடத்தை விட்டு வெளியேறுதல், நாட்டிற்குள் அல்லது வெளிநாடுகளுக்குப் பயணித்தல் மற்றும் பொதுக்கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளுதல் போன்றவற்றுக்குத் தடைகளை விதிக்க முடியும். இந்த அதிகாரங்கள் 1980-களில் தெற்கில் இடம்பெற்ற இரண்டாவது ஜே.வி.பி கிளர்ச்சிக் காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான உறுப்பினர்களுக்கு எதிராகக் கட்டற்ற முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதை நாம் மறக்க முடியாது.

பாதுகாப்பு பொறிமுறைகளைக் கைவிடுதல்
எவ்வாறாயினும், முன்மொழியப்பட்டுள்ள புதிய சட்டமூலம் (PTSA), முந்தைய பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டமூலங்களில் காணப்பட்ட குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பு நடைமுறைகளைக் கூட நீக்கியுள்ளது. சட்டத்தின் 64-வது பிரிவின் கீழ், ‘கட்டுப்பாட்டு உத்தரவுகளை’ கோரும் அதிகாரம் பிரதிப் பொலிஸ் மா அதிபர் (DIG) பதவிக்குக் குறையாத ஒரு அதிகாரிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளதுடன், அவர் இது தொடர்பாக நீதவான் நீதிமன்றத்தை நாட முடியும்.

இந்த சட்டமூலத்தின் 64(3) பிரிவின் கீழ்:

(அ) வசிப்பிடத்தை விட்டு வெளியேறுதல், (ஆ) இலங்கைக்குள் நடமாடுதல், (இ) வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்த முடியும்.

அத்துடன், குறித்த நபர்களுடன் தொடர்புகளைப் பேணுதல் மற்றும் குறிப்பிட்ட இடங்களுக்குச் செல்வதைத் தடுத்தல் போன்ற கட்டுப்பாடுகளும் விதிக்கப்படலாம்.

இந்த உத்தரவுகள் ஆரம்பத்தில் ஒரு மாத காலத்திற்குப் பிறப்பிக்கப்பட்டு, பின்னர் நீதவானின் மீளாய்வுக்கு உட்பட்டு அதிகபட்சம் ஆறு மாதங்கள் வரை நீடிக்கப்படலாம்.

உரிமைகளுக்கான பாதுகாப்பை வலுக்கட்டாயமாகப் பலவீனப்படுத்துதல்

மிகவும் பாரதூரமான விடயம் என்னவென்றால், முந்தைய சட்டமூலங்களில் காணப்பட்ட ‘கட்டுப்பாட்டு உத்தரவுகளை’ பிறப்பிப்பதற்கான அனைத்து நிபந்தனைகளும் இந்தப் புதிய சட்டத்தில் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளன. சிவில் உரிமைகள் தொடர்பில் வழங்கப்பட்டுள்ள பாதுகாப்புகளைப் பலவீனப்படுத்துவதைத் தவிர, இதற்குக் கூறக்கூடிய வேறு காரணம் எதுவுமில்லை. பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தில் காணப்பட்ட மேன்முறையீட்டு உரிமையும், அடிப்படை உரிமை மனுத் தாக்கல் செய்யும் உரிமையும் இந்தப் புதிய சட்டமூலத்தின் மூலம் அப்பட்டமாக நீக்கப்பட்டுள்ளன.

‘பயங்கரவாதச் செயல்கள்’ என்ற பெயரில் நீட்டிக்கப்பட்டுள்ள குற்றப் பட்டியல் மற்றும் ‘பயங்கரவாதத்தைத் தூண்டுதல்’, ‘பயங்கரவாதப் பிரசுரங்களை விநியோகித்தல்’ போன்ற பரந்த வரைவிலக்கணங்கள், அரசியலமைப்பின் 14(1)(ஈ) பிரிவின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ள நடமாடும் சுதந்திரத்தை மீறுவதாக அமையும்.

துயரமான வரலாற்றைப் புறக்கணித்தல்
ஆயுதப் படைகளும் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் நிறுவனங்களும் பொறுப்புக்கூறலுக்குப் பெரிதும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றன என்பதை நமது கசப்பான கடந்தகால அனுபவங்கள் போதித்துள்ளன. சந்தேகநபர்களை முன்னிலைப்படுத்தும் போது, பொலிஸாரின் கோரிக்கைகளை நீதவான்கள் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவது குறித்து உயர்நீதிமன்றம் பலமுறை கண்டனம் தெரிவித்துள்ளது. ‘நல்லாட்சிக்கு ஏற்ற தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டம்’ என வாக்குறுதியளித்து முன்னெடுக்கப்படும் இந்தச் செயற்பாடு ஒரு தோல்வியடைந்த நாடகமாகவே முடிகிறது.

இந்தத் துயரமான வரலாற்றிலிருந்து கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள், ஆட்சியில் இருக்கும்போது கொள்கை ரீதியான முடிவுகளாக மாறாதது வருத்தத்திற்குரியது.

(பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாக்கும் சட்டம் - PTSA வரைபு தொடர்பில் பிரபல மனித உரிமைகள் சட்டத்தரணி கிஷாலி பின்டோ ஜயவர்தனவினால் மேற்கொள்ளப்பட்ட பகுப்பாய்வு.)