இலங்கைத் தமிழர்களின் முடிவுறாப் போராட்டம்!

அதேவேளை மிகக்குறைந்தளவே சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு விவகாரமாகும்.

திரு. எஸ்.பொன்னையா அவர்களின் "சத்தியாக்கிரகம்:
இலங்கைத் தமிழர்களின் சுதந்திர இயக்கம்" எனும் நூல், இந்தச் சிக்கலான அரசியல் நிலப்பரப்பினை நோக்குவதற்கான ஒரு சிறந்த சாளரத்தைத் திறக்கின்றது. 1961ஆம் ஆண்டு தமிழ் சிவில் உரிமைப் போராட்டமானது, அரச அனுசரணையுடன் கூடிய வன்முறைக்கு எதிராக அகிம்சைப் போராட்டம் மோதிக்கொண்ட ஒரு தீர்க்கமான தருணமாகும். அந்தப் போராட்டமே காலப்போக்கில் தீவின் இன உறவுகளின் பாதையைத் தீர்மானித்தது என்பதை இந்நூல் ஆவணப்படுத்துகிறது.

1963இல் ஏ. கந்தையா அவர்களால் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டு, 2024 ஆம் ஆண்டில் எஸ். ரத்னேஸ்வரன் மற்றும் எம். விஜயபாலன் ஆகியோரால் திருத்தப்பட்டு விரிவாக்கப்பட்ட இந்தப் பதிப்பு, ஒரு வரலாற்றுப் பதிவாகவும் அத்தியாவசிய அரசியல் சாட்சியமாகவும் அமைகின்றது.

அரசாங்கத்தின் 'சிங்களம் மட்டும்' மொழிவழிக் கொள்கைக்கு எதிராக, இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியினால் (Federal Party) மிகுந்த கட்டுக்கோப்புடன் முன்னெடுக்கப்பட்ட சட்டமறுப்புப் போராட்டம் இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆர்ப்பாட்டமானது வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் சிவில் நிர்வாகத்தை சுமார் இரண்டு மாதங்கள் முடக்கியிருந்தது.

மிக முக்கியமாக, பொன்னையாவின் இந்த நூல், சமத்துவம் மற்றும் உள்ளீர்ப்புக்கான தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகளை அங்கீகரிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த அபிலாஷைகளுக்கு எதிராக தடியடிப் பிரயோகம், கண்ணீர்ப்புகை மற்றும் இராணுவச் சட்டத்தைப் பிரயோகித்த ஒரு தீர்க்கமான திருப்புமுனையைச் சித்தரிக்கின்றது.

ஒதுக்கல்களின் பின்னணியில் உள்ள வடிவமைப்பு
இலங்கையின் இன முரண்பாடானது ஒருபோதும் முன்னரே நிலவிய அடையாளங்களின் தவிர்க்க முடியாத மோதலல்ல என்பதைச் சாதாரண மக்களின் சொற்களின் ஊடாகச் சுட்டிக்காட்டியதே பொன்னையாவின் முதன்மையான வெற்றியாகும்.

மாறாக, இந்தப் பிணக்கானது தமது அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காக மொழி உரிமைகள், பௌத்த மத உணர்வுகள் மற்றும் பேரினவாத மனோபாவங்களைக் கையாண்ட அடுத்தடுத்த அரசியல் தலைவர்களால் மிகவும் சிரமப்பட்டு, திட்டமிட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட ஒன்றாகும்.

பிரித்தானிய காலனித்துவ காலத்தில், நிலப்பிரபுத்துவக் கட்டமைப்பின் மீது முதலாளித்துவத்தைத் திணித்த சுதேச முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் எழுச்சியுடன் இந்த வரலாறு தொடங்குகிறது. இந்தச் சுதேச முதலாளித்துவ வர்க்கமானது ஐரோப்பிய தாராளவாத இலட்சியங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டாலும், மறுபுறம் படிநிலைப்படுத்தப்பட்ட சமூகக் கட்டமைப்புகளுடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது.

சிங்கள மற்றும் தமிழ் மக்கள் கூட்டாகப் பகிர்ந்து கொண்ட நாகரீக சாதனைகளின் அடிப்படையில் உருவான "இலங்கையர்" என்ற தேசியவாதக் கருத்தியல், 1930களில் இருந்து எவ்வாறு திட்டமிட்டுச் சிதைக்கப்பட்டது என்பதை ஆராய வேண்டியது அவசியமென இந்நூல் வலியுறுத்துகிறது. அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள் உண்மையான இனக் குறைகளைத் தீர்ப்பதை விட, தேர்தல் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காகப் பெரும்பான்மை - சிறுபான்மைப் பிரிவினைகளைப் பலப்படுத்தினர்.

700,000 க்கும் மேற்பட்ட மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமையைப் பறித்த டி.எஸ். சேனநாயக்க அரசாங்கத்தின் 1948 ஆம் ஆண்டு 'இலங்கை பிரஜாவுரிமைச் சட்டம்' மற்றும் 1956 ஆம் ஆண்டு எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க அரசாங்கத்தின் 'சிங்களம் மட்டும்' சட்டம் என்பன இந்த ஒதுக்கடல் அரசியலின் சட்டவாக்க மைல்கற்களாகும்.

உதாரணமாக, 1958 இல் அரச அனுசரணையுடன் சிங்களக் காடையர்களால் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக ஏவப்பட்ட வன்முறையானது அந்தப் பாரபட்சமான கொள்கைகளின் ஒரு தற்செயலான நிகழ்வல்ல, மாறாக அக்கொள்கைகளின் எதிர்பார்க்கப்பட்ட விளைவேயாகும். திட்டமிட்ட வன்முறையுடன் சட்டரீதியான ஒதுக்கல்கள் எவ்வளவு தூரம் பிணைக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை கர்னல் ரிச்சர்ட் உடுகம போன்ற நபர்களின் செயற்பாடுகள் வெளிப்படுத்தின.

1961 சத்தியாக்கிரகம்: வன்முறைக்கு முன்னால் கௌரவம்

பொன்னையாவின் விவரிப்பின் மையப்பொருள் 1961 சத்தியாக்கிரகப் போராட்டமாகும். பாரபட்சமான மொழிக் கொள்கைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் அவர்களின் தலைமையில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் அமைதியான முறையில் தர்ணா போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர்.

அரச அடக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராட்டக்காரர்கள் காட்டிய கட்டுக்கோப்பு மற்றும் அடிமட்ட ரீதியிலான மக்கள் அணிதிரட்டலை இந்நூல் விரிவாக ஆவணப்படுத்துகிறது. பாராளுமன்ற உறுப்பினர் டாக்டர் ஈ.எம்.வி. நாகநாதன் போன்ற தலைவர்கள் உள்ளிட்ட போராட்டக்காரர்கள் மீது பொலிஸார் தடியடி நடத்தியபோதும், உடல்ரீதியான வன்முறைகளுக்கு மத்தியிலும் சத்தியாக்கிரகிகள் தமது அகிம்சை உறுதிப்பாட்டைத் தளர்த்தவில்லை.

யாழ்ப்பாணத்தில் பொலிஸார் கட்டவிழ்த்துவிட்ட வன்முறைக்கு நேர்மாறாக, மட்டக்களப்பில் தாகத்திற்குத் தண்ணீரைக் கூட மறுத்து ஆன்மீக அர்ப்பணிப்புடன் போராடிய சத்தியாக்கிரகிகளிடம் பொலிஸார் காட்டிய நிதானம்; பொலிஸ் அராஜகத்தைக் கண்டித்து அரசியல் பேதங்களுக்கு அப்பால் சட்டத்தரணிகள் ஒன்றிணைந்தமை; பிளவுகளை ஏற்படுத்த அரசாங்கம் எடுத்த முயற்சிகளைக் கண்டித்து ஆறு சிங்களப் போராட்டக்காரர்கள் இதில் பங்கேற்றமை போன்ற முக்கிய முரண்பாடுகளைப் பொன்னையா இந்நூலில் பதிவு செய்துள்ளார். இந்த விபரங்கள் போராட்டத்தின் தார்மீக வலுவையும், அதனை நசுக்க அரசாங்கம் கொண்டிருந்த பிடிவாதத்தையும் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

நிராயுதபாணிப் போராட்டக்காரர்கள் மீது ஏவப்பட்ட கொடூரம் அரசியல் பேதங்களுக்கு அப்பால் கடுமையான கண்டனத்திற்கு உள்ளானது. பொலிஸார் அதிகப்படியான பலத்தைப் பயன்படுத்தியதை பகிரங்கமாக ஏற்றுக்கொண்ட ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஜே.ஆர். ஜயவர்தன, குறிப்பாக ஐந்து பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் நடத்தப்பட்ட விதம் குறித்து பாராளுமன்ற ரீதியிலான நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் எனக் குறிப்பிட்டார்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தோழர் பீற்றர் கெனமன் பொலிஸ் நடத்தை குறித்து முறையான விசாரணை கோரினார். லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் தோழர் பேர்ணாட் சொய்சா, சத்தியாக்கிரகக் களத்தைப் பார்வையிட்ட பின்னர் பொலிஸாரின் நடத்தை முட்டாள்தனமானது மற்றும் கொடூரமானது எனக் கண்டித்தார். டைம்ஸ் ஓஃப் சிலோன் (Times of Ceylon) பத்திரிகை, லண்டன் பொலிஸாரின் கட்டுக்கோப்பான நடத்தைக்கும் இலங்கை பொலிஸாரின் நடத்தைக்கும் இடையிலான பாரிய வித்தியாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது.

யாழ்ப்பாணத்தில் கூட்டப்பட்ட மாநாடொன்றில் தமிழ் மொழியை அங்கீகரிக்குமாறு அரசாங்கத்தைக் கோரும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு அரசியல் கட்சிகளை ஒன்றிணைக்க முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. எனினும், பிற்காலத்தில் இத்தகைய ஆதரவுக் குரல்கள் அரசாங்கத்தின் போக்கில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

சிங்கள மற்றும் பௌத்த மேலாதிக்கத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்திய 1972ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு மாற்றங்களுக்குப் பிறகு, இந்தப் பெரும்பாலான கட்சிகள் பேரினவாத உணர்வுகளுடன் இணங்கிப் போவதற்காகத் தமது நிலைப்பாடுகளை மாற்றிக் கொண்டன. இது இனங்களுக்கிடையிலான அரசியல் நல்லெண்ணம் எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதை நிரூபித்தது.

உண்மையான குறைகளைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இராணுவ பலத்தைப் பிரயோகித்ததும் அவசரகாலச் சட்டத்தைப் பிரகடனப்படுத்தியதும் பேரழிவையே தந்தது. அன்றைய எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர் டபிள்யூ. தகநாயக்க எச்சரித்ததைப் போல, அமைதியின்மை அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் சென்றது.

எவ்வாறாயினும், பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பதிலாக அடக்குமுறையையே தெரிவு செய்தார். இந்தத் தீவிர அடக்குமுறையானது தமிழ் இளைஞர் தலைமுறையை விரக்திக்குள்ளாக்கியதுடன், அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் ஆயுதப் போராட்டக் குழுக்களின் எழுச்சிக்கு நேரடியாகப் பங்களித்தது.

அகிம்சையிலிருந்து ஆயுதப் போராட்டம் நோக்கி
அகிம்சை வழியிலான போராட்டங்களின் தோல்வியானது, எவ்வாறு ஆயுதப் போராட்டத்திற்கான சூழலை உருவாக்கியது என்பது குறித்த பகுப்பாய்வே இந்த நூலின் மிக முக்கியமான பங்களிப்பாகும். இந்தப் பயணத்தின் வேர்கள் மிக ஆழமானவை.

அர்த்தமுள்ள அதிகாரப் பகிர்வுக்கு வழியமைத்திருக்கக்கூடிய 1957 ஆம் ஆண்டின் பண்டாரநாயக்க - செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் தோல்வியடைந்தமை, 1958 இல் நாடு தழுவிய ரீதியில் முதலாவது இனக்கலவரம் வெடிப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. பாரிய உயிர்ச் சேதங்களை ஏற்படுத்திய இந்த இனக்கலவரம், அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் தொடர்ந்த அடக்குமுறை மற்றும் ஆத்திரமூட்டல் அரசியலுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக அமைந்தது.

சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து, 1965 ஆம் ஆண்டு எட்டப்பட்ட டட்லி - செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் (DC Pact) அரசியலமைப்பு ரீதியான தீர்வை நோக்கிச் சில முக்கிய நகர்வுகளை முன்னெடுக்க முயன்றது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழை நிர்வாக மொழியாக்குதல், அதிகாரங்கள் பகிரப்பட்ட மாவட்ட சபைகளை நிறுவுதல் மற்றும் தமிழ் பேசும் பகுதிகளின் இன விகிதாசாரத்தைப் பாதுகாக்கும் வகையில் காணி அற்றவர்களுக்குக் காணி வழங்குவதில் முன்னுரிமை அளிக்கும் காணிக் கொள்கைகளை அமுல்படுத்துதல் போன்றவை அந்த ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய அம்சங்களாகும்.

இருப்பினும், சிங்கள தேசியவாதக் குழுக்களின் கடும் எதிர்ப்பு காரணமாக இந்த ஒப்பந்தம் அமுல்படுத்தப்படாமல் தோல்வியடைந்தது. இது உத்தியோகபூர்வமாக இரத்து செய்யப்படாவிட்டாலும், நடைமுறையில் கைவிடப்பட்டது. இந்தத் துரோகம், அமைதி வழியிலான முயற்சிகள் பலனளிக்காது என்ற எண்ணத்தைத் தமிழ் மக்களிடையே விதைத்ததுடன், தமிழ் ஆயுதப் போராட்டத்தின் எழுச்சிக்கு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

1965இல் நிறைவேற்றப்படாத வாக்குறுதிகளும், 1972ஆம் ஆண்டின் ஒருதலைப்பட்சமான அரசியலமைப்பும் இணைந்து, 1977 மற்றும் 1981ஆம் ஆண்டுகளில் திட்டமிட்ட தமிழ் எதிர்ப்பு இனக்கலவரங்களைத் தூண்டின. இதன் உச்சக்கட்டமாக 1983 ஜூலை மாதம் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான இனப்படுகொலை அரங்கேறியது. தமிழ் சமூகத்தைப் பேரழிவிற்குள்ளாக்கிய அந்தச் சம்பவம், அமைதியான முறையில் தீர்வைப் பெறலாம் என்ற எஞ்சியிருந்த நம்பிக்கையையும் தகர்த்தெறிந்தது.

1961ஆம் ஆண்டின் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டம் பேச்சுவார்த்தைக்குப் பதிலாக இராணுவச் சட்டத்தின் மூலமே ஒடுக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, மொழி சமத்துவத்திற்கான கோரிக்கையானது பிரிவினைவாதக் கோரிக்கையாக மாற்றமடைந்து, 1976ஆம் ஆண்டின் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் உச்சம் தொட்டது. தனித் தமிழீழத்திற்கான அந்தக் கோரிக்கை தீவிரவாதத்தினால் உருவானதல்ல; மாறாக, இனங்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கையீனம் மற்றும் ஜனநாயக வழிமுறைகள் மீதான விரக்தியின் பிரதிபலிப்பாகவே அமைந்தது.

சமகால ஒப்பீடுகள்: 2022 'அரகலய' போராட்டமும் படிப்பினைகளும்
2022 ஆம் ஆண்டின் 'அரகலய' மக்கள் போராட்டத்துடன் இதற்கு ஒரு தெளிவான ஒப்பீட்டைச் செய்ய முடியும். அகிம்சை வழிகளைப் பயன்படுத்தி இன எல்லைகளைக் கடந்து முன்னெடுக்கப்பட்ட அந்த இயக்கமும் அதிகாரத்துவ அடக்குமுறைக்கே முகம் கொடுத்தது.

இந்த ஒப்பீடானது, மாற்றுக் கருத்துக்களுக்கு எதிரான அரசின் தொடர்ச்சியான அடக்குமுறையையும், சமத்துவத்தை எதிர்பார்க்கும் சிறுபான்மைச் சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றது. அதேவேளை, எல்.டி.டி.ஈ (LTTE) அமைப்பினால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட அழிவுகரமான வடுக்களையும் நேர்மையுடன் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும்.

இருப்பினும், ஒட்டுமொத்த தமிழ் ஆயுதப் போராட்டத்தையும் அதன் பின்னணிச் சூழலில் இருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. அரசியல் வன்முறைகளை நியாயப்படுத்த முடியாது என்றாலும், அதனை கலாசார ரீதியான அவமதிப்பு, சமூக-பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பு மற்றும் ஜனநாயக ரீதியான ஒப்பந்தங்கள் மீண்டும் மீண்டும் மீறப்பட்ட ஒரு பின்னணியிலேயே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஹோ சி மின் மற்றும் நெல்சன் மண்டேலா ஆகியோரின் உதாரணங்கள் காட்டுவது போல, ஆயுதப் போராட்டமானது இறுதியில் பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வைத் தடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால், இலங்கை அரசாங்கமும் சரி, போராட்ட இயக்கங்களும் சரி, இந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளத் தவறிவிட்டன.

பௌத்தம், முதலாளித்துவம் மற்றும் அடையாள அரசியல்
அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் பௌத்தத்திற்கும் இடையிலான உறவு குறித்த விரிவான பகுப்பாய்வு, பௌத்த பீடங்கள் வரலாற்று ரீதியாக அதிகார மையங்களுடன் எவ்வாறு நெருக்கமாகச் செயற்பட்டுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது. சமூகப் படிநிலைகளைக் களைவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை வலுப்படுத்தும் வகையில் பௌத்தம் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய முதலாளித்துவ அரசுடன் கைகோர்த்தது. மத அடையாளம் என்பது அரசியல் அணிதிரட்டலுக்கான ஒரு கருவியாக மாற்றப்பட்டது.

சிங்களவர்களை 'தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனம்' எனச் சித்தரிக்கும் 'மகாவம்சம்' சார்ந்த சித்தாந்தம், சிங்களவர் அல்லாத மற்றும் பௌத்தர் அல்லாத சமூகங்களை ஓரங்கட்டும் ஒரு படிநிலை உலகளாவிய பார்வையை உருவாக்கியது. அதேவேளை, சிங்கள மக்களின் நியாயமான கலாசார அச்சங்களையும் நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

அவர்களின் வாய்மொழி மரபுகள் மற்றும் கூட்டு நினைவாற்றல் என்பன சுயநிர்ணயத்திற்கான அபிலாஷைகளை வடிவமைத்துள்ளன. இந்த அபிலாஷைகள் பன்முகத்தன்மையுடன் (Pluralism) முரண்பட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதே யதார்த்தமாகும்.

தொடரும் பாரபட்சங்கள்: ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை
1961 ஆம் ஆண்டு நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவற்றை பிற்கால அரசியல் போக்குகளுடன் இணைத்துப் பார்ப்பதில்தான் இந்நூலின் சமகால முக்கியத்துவம் தங்கியுள்ளது. சமத்துவம் குறித்து மேடைப் பேச்சுகளில் பல்வேறு வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்பட்ட போதிலும், பல தசாப்தங்களாக முன்னெடுக்கப்பட்ட பாரபட்சமான கொள்கைகளால் சிறுபான்மை சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் அந்நியப்பட்ட உணர்வை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதில் புதிய அரசியல் நிர்வாகங்களும் தொடர்ச்சியாகத் தவறி வருவதையே நாம் அவதானிக்க முடிகிறது.

இலங்கையின் தேர்தல் முறையானது, தமிழ் மக்களுக்கு அரசியல் சலுகைகளை வழங்குவதற்கான ஊக்கத்தை மட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் இந்த முறுகல் நிலையை மேலும் சிக்கலாக்கியுள்ளது. எந்தவொரு அதிகாரப் பகிர்வையும் ஒரு அச்சுறுத்தலாகவே கருதும் பல சிங்களத் தேசியவாதிகள், தற்போதைய பிரிவினைகளும் பாரபட்சங்களுமே ஒரு காலத்தில் தமிழ் மக்களை பிரிவினைவாதத்தை நோக்கித் தள்ளின என்பதை அங்கீகரிக்கத் தவறுகின்றனர்.

ஒரு பரஸ்பர தீர்வை எட்டுவதற்கு, சிங்கள மற்றும் தமிழ் பேசும் சமூகங்கள் ஆகிய இருதரப்பினதும் முன்னோக்குகளையும் கருத்தில் கொள்வது அவசியமாகும். 1956 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர், போட்டித்தன்மை வாய்ந்த இனத் தேசியவாதங்கள் "இலங்கையர்" என்ற தேசியவாதக் கருத்தியலைப் புறந்தள்ளியமையானது தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒன்றல்ல.

அது திட்டமிட்டு முன்னெடுக்கப்பட்ட அரசியல், சமூக மற்றும் கலாசாரக் கையாளுதல்களின் விளைவாகும். தமிழ் மக்களின் அபிலாஷைகளை அங்கீகரிக்க மறுப்பதன் ஊடாக, தனிநாட்டுக் கோரிக்கைகளை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கும் ஒரு நச்சுச் சுழற்சியையே அது ஏற்படுத்தியுள்ளது.

பன்முகத்தன்மைக்கான ஒரு வலுவான வாதம்
"சத்தியாக்கிரகம்: இலங்கைத் தமிழர்களின் சுதந்திர இயக்கம்" என்பது வெறும் 1960களின் துயரங்களைப் பற்றிய ஒரு வரலாற்றுப் பதிவு மட்டுமல்ல. அது, தீவின் அனைத்து இன மற்றும் மதச் சமூகங்களையும் உள்வாங்கக்கூடிய ஒரு 'இலங்கையர்' அடையாளத்தையும், பன்முகத்தன்மையையும் (Pluralism) கட்டியெழுப்புவதற்கான ஒரு அவசரத் தேவையை வலியுறுத்துகின்றது.

1961 சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தை விரிவாக ஆவணப்படுத்துவதன் மூலம், திரு. பொன்னையா அவர்கள் அகிம்சை வழியில் நீதியைத் தேடியவர்களின் தார்மீகத் துணிச்சலையும், அமைதிப் போராட்டங்களை அடக்குமுறை மூலம் ஒடுக்க முனையும்போது ஏற்படும் பாரதூரமான விளைவுகளையும் தெளிவுபடுத்துகின்றார்.

இந்நூல் பல்வேறு நோக்கங்களை நிறைவேற்றுகின்றது:

வரலாற்று ஆவணம்: அடிமட்ட மக்கள் அணிதிரட்டப்பட்டமைக்கான ஆதாரங்களைப் பாதுகாக்கும் பதிவாக இது அமைகின்றது.

அரசியல் ஆய்வு: சிங்கள மற்றும் தமிழ் தேசியவாத உணர்வுகளின் தோற்றத்தை ஆராயும் ஒரு அரசியல் ஆய்வாக இது திகழ்கின்றது.

தார்மீக நினைவூட்டல்: பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு கட்டமைப்பிற்குள் சிறுபான்மை உரிமைகளை வழங்கியிருந்தால், பல தசாப்த கால வன்முறைகளிலிருந்தும் துயரங்களிலிருந்தும் இந்தத் தீவைக் காப்பாற்றியிருக்க முடியும் என்பதை இது நினைவூட்டுகின்றது.

பேராசிரியர் ஜயதேவ உயங்கொட, 1961 சத்தியாக்கிரகத்திற்கும் 2022 'அரகலய' (Aragalaya) போராட்டத்திற்கும் இடையில் உள்ள ஒற்றுமைகளைச் சுட்டிக்காட்டியிருப்பது இந்நூலின் நீடித்த பொருத்தப்பாட்டை உறுதிப்படுத்துகின்றது. அமைதிப் போராட்டங்கள் வன்முறை மூலம் ஒடுக்கப்படுவதும், ஜனநாயகக் கோரிக்கைகள் அச்சுறுத்தலாகச் சித்திரிக்கப்படுவதும், சிறுபான்மை அபிலாஷைகள் பிரிவினைவாதமாக முத்திரை குத்தப்படுவதும் இலங்கை அரசியலை இன்றும் வடிவமைக்கும் ஒரு சுழற்சியாகத் தொடர்கின்றது.

24 அத்தியாயங்களைக் கொண்ட, சமகால ஆய்வுகளுடன் விரிவாக்கப்பட்ட இந்தத் திருத்தப்பட்ட பதிப்பு, இலங்கையில் என்ன நடந்தது என்பதை மட்டுமல்லாமல், ஏன் நடந்தது மற்றும் இனி என்ன செய்ய முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் ஒவ்வொரு இலங்கையரும் வாசிக்க வேண்டிய ஒன்றாகும்.

இது எளிமையான தீர்வுகளை வழங்காவிட்டாலும், கடந்த காலத்தை நேர்மையுடன் மீளாய்வு செய்யவும், அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு எதிர்காலத்தை நோக்கிப் பயணிப்பதற்கும் தேவையான வரலாற்றுப் பின்னணியை வழங்குகின்றது.

தெற்காசிய வரலாற்றைக் கற்கும் அறிஞர்கள், அகிம்சைப் போராட்டங்கள் குறித்து ஆராயும் மாணவர்கள் மற்றும் இன முரண்பாடுகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன, அவற்றைத் தீர்ப்பது எப்படி என்பதில் அக்கறை கொண்ட எவருக்கும் திரு. பொன்னையா அவர்களின் இந்நூல் ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகும்.

வன்முறையின்றி அடக்குமுறையை எதிர்த்தவர்களின் கௌரவத்தை ஆவணப்படுத்துவதன் ஊடாக, நீதி மற்றும் சமத்துவத்திற்கான இலங்கையின் 'முடிவுறாப் போராட்டத்திற்கு' இது ஒரு அத்தியாவசியப் பங்களிப்பை வழங்குகின்றது.