இலங்கைக்குச் சொந்தமான கச்சத்தீவை விஜயால் கைப்பற்ற முடியுமா?

ஜோசப் விஜய் சந்திரசேகர், தமிழக சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் 108 இடங்களைக் கைப்பற்றி பாரிய வெற்றி பெற்றார்.

இதனைத் தொடர்ந்து ஏனைய சில கட்சிகளின் ஆதரவுடன் கடந்த 10 ஆம் திகதி தமிழகத்தின் புதிய முதலமைச்சராக அவர் பதவியேற்றார்.

விஜய்யின் இந்த அரசியல் எழுச்சியானது தமிழகத்தைத் தாண்டி, அண்டை நாடான இலங்கையிலும் ஒருவித ஆர்வத்தையும் அதேவேளை கவலையையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

பெரும் மக்கள் செல்வாக்கும் ஆளுமையும் கொண்ட ஒரு நபர், திரையுலகில் இருந்து அரசியலுக்கு வந்துள்ள நிலையில், இது இயல்பாகவே பல ஊகங்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. எழுகின்ற பல கேள்விகளுக்கு மத்தியில் ஒரு கேள்வி மட்டும் முக்கியமாகத் தெரிகிறது.

அதாவது, விஜய்யின் தலைமைத்துவம் இலங்கையின் மீது நேரடியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துமா? அல்லது இந்தக் கவலைகள் வெறும் அரசியல் ரீதியான மிகைப்படுத்தப்பட்ட கருத்துக்களா? என்பதே அதுவாகும்.

இதனைப் புரிந்து கொள்வதற்கு, மேலோட்டமான செய்திகளுக்கு அப்பால் சென்று ஆழமான அரசியல் யதார்த்தங்கள், குறிப்பாகத் தமிழக அரசியலுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான நீண்டகால உறவு மற்றும் இந்த உறவைத் தீர்மானிக்கும் நடைமுறைச் சிக்கல்கள் குறித்து ஆராய்வது அவசியமாகும்.

தமிழகத்திற்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான உறவு பொதுவான வரலாறு, கலாச்சாரம் மற்றும் மொழி ஆகியவற்றில் ஆழமாக வேரூன்றி உள்ளது. இலங்கையில் யுத்தம் நிலவிய காலத்தில், ஈழத் தமிழர்களின் நிலைப்பாடு தமிழகத்தில் ஒரு பலமான உணர்ச்சிப்பூர்வமான மற்றும் தேர்தல் ரீதியான காரணியாக மாறியதுடன், இந்த உறவு அரசியல் ரீதியாகத் தீர்மானமிக்க ஒன்றாக மாறியது.

எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் மற்றும் ஜே. ஜெயலலிதா போன்ற தலைவர்கள் தொடர்ச்சியாக இந்தப் பிரச்சினைகளை முன்னிறுத்தியதன் மூலம், இலங்கை என்பது தமிழக உள்நாட்டு அரசியலில் ஒரு முக்கியமான வெளிவாரி காரணியாகக் கருதப்படும் அரசியல் கலாச்சாரம் உருவானது.

இந்தச் சூழலில், விஜய் ஒரு அரசியல் தலைவராக உருவெடுப்பதும் இதே பழக்கப்பட்ட முறையையே பின்பற்றுகிறது. அவருக்கு முன்னிருந்தவர்களைப் போலவே, அவரும் தமிழ் அடையாளத்துடன் தொடர்புடைய பிரச்சினைகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார். அதில் மிகவும் நிலையான ஒரு பிரச்சினையாக கச்சத்தீவு சர்ச்சை காணப்படுகிறது.

அவர் சில காலத்திற்கு முன்னர் அவ்வப்போது வெளியிட்ட “இலங்கையை உலக வரைபடத்தில் இருந்து அகற்றுவோம்” என்பது போன்ற எவ்வித உண்மையான அல்லது அரசியல் அடிப்படையுமற்ற மிகைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றுக்களைப் போலன்றி, கச்சத்தீவுப் பிரச்சினையானது உண்மையான மற்றும் தற்போதைய வாழ்வாதாரப் பிரச்சினையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

1974ஆம் ஆண்டு இந்தியாவினால் இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்ட இந்தத் தீவு, இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான குறுகிய பாக் நீரிணையில் (Palk Strait) அமைந்துள்ளது. இது சிறிய மற்றும் மக்கள் வசிக்காத தீவாக இருந்தபோதிலும், இரு நாட்டு மீனவர்களுக்கும் இது மிகவும் முக்கியமானது.

தமிழக மீனவர்களுக்கு கச்சத்தீவு என்பது மூலோபாய ரீதியாகப் பெறுமதிமிக்க ஒரு இடமாகும். இது வளமான மீன்பிடித் தளங்களுக்கு அருகில் அமைந்துள்ளதால், ஓய்வெடுப்பதற்கும் வலைகளை உலர்த்துவதற்கும் ஒரு இயற்கை மையமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மிக முக்கியமாக, அந்த கடல் பகுதி இப்பிராந்தியத்தின் மிகவும் செழிப்பான மீன்பிடி வலயங்களில் ஒன்றாகும். காலப்போக்கில், கடல் எல்லை ஒப்பந்தத்திற்குப் பின்னர் விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளால் இந்திய மீனவர்கள் அப்பகுதிக்குள் நுழைவதற்கான வாய்ப்புகள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன, இதுவே தொடர்ச்சியான பதற்றங்களுக்குக் காரணமாக அமைகிறது.

இங்குதான் அரசியல் பரிமாணம் தெளிவாகிறது. தமிழகத்தில் பாரியளவிலான மீனவ சனத்தொகை உள்ளதுடன், பல கடலோர சமூகங்கள் தமது வாழ்வாதாரத்திற்காக இந்தக் கடல் பரப்பையே பெரிதும் நம்பியுள்ளன.

உண்மையில், வட இலங்கையின் மீனவர் எண்ணிக்கையை விட தமிழகத்தில் இருந்து மீன்பிடியில் ஈடுபடும் மீனவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாகும். இது பாக் நீரிணையின் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட கடல் வளங்கள் தொடர்பாகக் கடுமையான போட்டியை உருவாக்குகிறது.

இதன் விளைவாக, தமிழக மீனவர்கள் பல நேரங்களில் இலங்கை கடல் எல்லைக்குள் நுழைகின்றனர். சில நேரங்களில் இது திட்டமிட்டும், வேறு சில நேரங்களில் கடலில் எல்லைகள் தெளிவாகத் தெரியாத காரணத்தினாலும் நிகழ்கிறது.

இது கைதுகள், படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்படுதல் மற்றும் அவ்வப்போது இலங்கை கடற்படையுடன் மோதல்கள் ஏற்படுவதற்கு வழிவகுக்கிறது. இவ்வாறான ஒவ்வொரு சம்பவமும் உடனடியாகத் தமிழகத்தில் ஓர் அரசியல் பிரச்சினையாக மாறுவதுடன், தமது வாக்காளர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அழுத்தத்திலுள்ள தலைவர்களிடமிருந்து கடுமையான எதிர்வினைகளையும் தோற்றுவிக்கிறது.

இந்தச் சூழலில், கச்சத்தீவை “மீளப் பெறுதல்” அல்லது மீன்பிடி உரிமைகளை மீண்டும் வென்றெடுப்பதற்கான கோரிக்கைகள் வெறும் அடையாளப்பூர்வமானவை அல்ல. அவை நேரடியாகப் பொருளாதார இருப்பு மற்றும் தேர்தல் அரசியலுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.

விஜய் இந்தப் பிரச்சினையை எழுப்புகிறார் என்றால், அது ஒரு விரிவாக்க நோக்கத்தை விடவும் இவ்வாறான நடைமுறைத் தேவைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகவே இருக்கும். மீனவர் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பது என்பது அரசியல் ரீதியாக ஒரு பலமான நிலைப்பாடாகும்; இது கடலோர சமூகங்கள் மத்தியில் அவருக்குப் பாரிய வரவேற்பைப் பெற்றுக்கொடுக்கும்.

எவ்வாறாயினும், இத்தகைய கோரிக்கைகளின் வரம்புகளைப் புரிந்துகொள்வது சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. நிலப்பரப்பு தொடர்பான உடன்படிக்கைகளை மாற்றுவதற்கோ அல்லது கடல் எல்லைகள் குறித்து மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கோ இந்திய மத்திய அரசுக்கே அதிகாரம் உள்ளது;

தமிழக முதலமைச்சருக்கு அந்த அதிகாரம் இல்லை. இதன் பொருள், கச்சத்தீவை மீட்டெடுப்பது குறித்து விஜய் எவ்வளவு பலமாக குரல் கொடுத்தாலும், அவரது பங்களிப்பு அரசியல் ரீதியான அழுத்தத்தை கொடுப்பதோடு மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்படும். கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரம் அவருக்கு இல்லை.

இது மீண்டும் எங்களை முதன்மைக் கேள்விக்கு இட்டுச் செல்கிறது: விஜய்யின் தலைமைத்துவம் இலங்கைக்கு ஒரு "தலைவலியாக" அமையுமா?

உண்மையான பதில் என்னவென்றால், அவரது ஆட்சியின் கீழ் அவ்வப்போது, குறிப்பாக மீனவர் உரிமைகள் மற்றும் தமிழ் மக்களின் நலன்புரி விடயங்களில் அரசியல் அழுத்தங்கள் ஏற்படக்கூடும். நெருக்கடியான நேரங்களில் கடுமையான அறிக்கைகள், மக்கள் இயக்கங்கள் அல்லது இராஜதந்திர ரீதியான பதற்றங்கள் உருவாகலாம்.

எவ்வாறாயினும், இவை புதிய முன்னேற்றங்கள் அல்ல. இவை தமிழக அரசியலில் நீண்டகாலமாக இருந்து வரும் ஒரு வழக்கமான நடைமுறையின் ஒரு பகுதியாகும்.

அதே நேரத்தில், அரசியல் வசனங்களுக்கும் (Rhetoric) நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய கொள்கைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். அரசியல் போட்டி சூடுபிடிக்கும் நேரங்களில் வெளியிடப்படும் அறிக்கைகள் பெரும்பாலும் உள்நாட்டு மக்களையே இலக்காகக் கொண்டவை.

தமிழ் அடையாளம், உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஒற்றுமை மற்றும் பிராந்திய பெருமை ஆகியவை இத்தகைய செய்திகளை வடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. பல சந்தர்ப்பங்களில், இவை யதார்த்தமான கொள்கைத்திட்டங்களை விட அரசியல் கருவிகளாகவே செயல்படுகின்றன.

தவறான தகவல்கள் பரப்பப்படுவது இந்தச் சூழலை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. விஜய் இலங்கைக்கு எதிராகத் தீவிரமான நடவடிக்கைகளை எடுக்கப்போவதாகக் கூறப்படும் செய்திகள் சமூக வலைதளங்களில் வேகமாகப் பரவக்கூடும்; இது தேவையற்ற அச்சத்தையும் தவறான புரிதல்களையும் ஏற்படுத்தலாம்.

ஆனால் யதார்த்தம் என்னவென்றால், அவருக்கு முன்னிருந்த தமிழகத் தலைவர்களைப் போலவே அவரது செல்வாக்கும் மறைமுகமான ஒன்றே. இந்தியாவின் கூட்டாட்சி முறைமை (Federal System) அதனை மட்டுப்படுத்துகிறது.

இதில் கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய மற்றொரு பக்கமும் உள்ளது. பதற்றங்களுக்கு மத்தியிலும், தமிழகத்திற்கும் இலங்கைக்கும் இடையே ஒத்துழைப்புக்கான, குறிப்பாக மீனவர் பிணக்குகளைத் தீர்ப்பதற்கான பாரிய வாய்ப்புகள் உள்ளன. நிலையான மீன்பிடி ஒப்பந்தங்கள், கடல் வளங்களை கூட்டாக நிர்வகித்தல் மற்றும் அதிகாரிகளுக்கிடையிலான தொடர்புகளை மேம்படுத்துதல் மூலம் மோதல்களைக் குறைத்து இருதரப்பும் நன்மையடைய முடியும்.

விஜய் போன்ற தலைவர்களிடமிருந்து வெளிப்படும் ஒரு நடைமுறைச் சாத்தியமான அரசியல் அணுகுமுறை இத்துறையில் ஆக்கபூர்வமான பங்களிப்பை வழங்கக்கூடும்.

தளபதி விஜய்யின் அரசியல் எழுச்சி என்பது ஒரு முக்கியமான மாற்றமாகும். ஆனால் இலங்கையின் மீதான அதன் தாக்கத்தைத் தெளிவான மற்றும் சமநிலையான கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்க வேண்டும்.

கச்சத்தீவு போன்ற பிரச்சினைகளில் அவர் கவனம் செலுத்துவது, ஆக்கிரமிப்பு ரீதியான ஒரு பூகோள அரசியல் அபிலாஷையை விடவும், தமிழக மீனவர்களின் உண்மையான பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளையே பிரதிபலிக்கிறது.

அவரது தலைமைத்துவம் இலங்கை தொடர்பான விடயங்களில் மீண்டும் ஒரு கவனத்தை அல்லது அவ்வப்போது அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்றாலும், அது நேரடியான அல்லது கட்டமைக்கப்பட்ட அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தாது.

அவரது பாத்திரம் குறித்து நிலவும் பல கவலைகள் யதார்த்தத்தை விட உணர்ச்சிப்பூர்வமான அறிக்கைகளாலேயே எழுகின்றன. அரசியல் அறிக்கைகளுக்குப் பின்னாலுள்ள உந்துதல்களை, குறிப்பாக வாழ்வாதாரம் மற்றும் வாக்காளர்களின் உணர்வுகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளவற்றைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.

இலங்கை தரப்பிலிருந்து வழங்கப்படக்கூடிய வெற்றிகரமான பதில் என்னவென்றால், வெறும் அரசியல் வசனங்களுக்குப் பதிலளிப்பதாக இருக்கக்கூடாது; மாறாக அதன் பின்னாலுள்ள அடிப்படைப் பிரச்சினைகளை நிதானமாகவும் மூலோபாய ரீதியாகவும் கையாள்வதே ஆகும்.