கார்ட்" (அடையாள அட்டை) இருக்கிறதா என்றுதான். ஏனெனில், அவர்கள் தமது தரப்பிலிருந்து எமது கணக்கிற்குள் நுழைவதற்கு அடையாள அட்டை இலக்கத்தையே பயன்படுத்துகின்றனர்.
அடையாள அட்டை கொண்டுவரவில்லை என்று கூறினால், வங்கிப் புத்தகத்தைக் கேட்பார்கள் அல்லது கணக்கு இலக்கத்தைக் கேட்பார்கள். அதுவும் இல்லையென்றால் திருப்பி அனுப்பிவிடுவார்கள். அதாவது, இந்த இரண்டொரு விடயங்களை வைத்தே அவர்கள் எமது கணக்கைத் தெரிவுசெய்கிறார்கள்.
ஆனால், எமது அடையாள அட்டைக்குப் பதிலாக அவர்கள் ஒரு 'டமி ஐ.டி' (Dummy ID) அல்லது போலியான அடையாள இலக்கத்தை இடுவதாக எனக்கு ஞாபகம் இல்லை. குறிப்பாக ஒரு வங்கிக் கணக்கை ஆரம்பிக்கச் செல்லும் போது, அவ்வாறு 'டமி' இலக்கங்களைக் கோருவதை நான் பார்த்ததில்லை.
மறுபுறம், எனது கடவுச்சீட்டில் (Passport) கடவுச்சீட்டு இலக்கம் மற்றும் அதற்கு கீழே அடையாள அட்டை இலக்கம் ஆகிய இரண்டுமே உள்ளன. அதனால் அங்கு 'டமி' இலக்கம் ஒன்றின் தேவை எழுவதில்லை. பழைய கடவுச்சீட்டுகளில் எப்படி இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது.
அத்தோடு, இலங்கையின் ஒரு பிரஜை முதன்முறையாக வங்கிக் கணக்கொன்றை ஆரம்பிக்கும் போது, வங்கி உத்தியோகத்தர் ஒரு 'டமி' இலக்கத்தைப் போட முயன்றால், "சற்றுப் பொறுங்கள், நான் எனது அடையாள அட்டை இலக்கத்தைத் தேடிக் கூறுகிறேன்" என்று கூறி, வீட்டில் சும்மா இருப்பவர் ஒருவருக்காவது அழைப்பை எடுத்து அந்த இலக்கத்தைக் கேட்க வேண்டிய தார்மீகப் பொறுப்பு நமக்கு இருக்கிறது.
இந்த 'பொறுப்புக்கூறல்' (Accountability) என்பதுதான் அந்த யுகத்தில் இருக்கவில்லை. அரசர்களைப் போல தமக்குத் தேவையானவாறு ஆட்டத்தை ஆடினார்கள். அடையாள அட்டைகள் இல்லை... இலக்கத் தகடுகள் இல்லை... முகத் தகடுகள் (முகமூடிகள்) இல்லை... எதுவுமே இருக்கவில்லை. அன்று இலக்கத் தகடுகளோ, முகத் தகடுகளோ இன்றி வாகனங்களில் சென்றவர்கள் மீண்டும் திரும்பி வரவும் இல்லை.
இப்போதும் கூடத் தாம் செய்தவற்றிற்கு எவரும் பொறுப்பேற்பதில்லை. அதனை வங்கியிலுள்ள ஊழியர் மீது சுமத்தி விடுகிறார்கள். இதனால்தான் மக்கள் வீதியில் இறங்கி "வீட்டுக்குச் செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவ்வாறு அனுப்பியும் கூட, மீண்டும் மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்றால், அவர்கள் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தால் நிலைமை இதுவாகத்தான் இருக்கும் என்பதே அதன் அர்த்தம்.
என்ன நடந்தாலும் இவர்கள் திருந்தப்போவதில்லை.
(கட்டுரை: கலாநிதி மகேஷ் ஹப்புகொட | சமூக மற்றும் அரசியல் ஆய்வாளர்)