சர்வதேச சட்டங்களையோ, கொள்கைகளையோ மதிக்காமல், நள்ளிரவில் சென்று ஒரு நாட்டின் தலைவர்களைக் கடத்தி வருவதும், "நாங்கள் உங்களைப் படையெடுப்போம்" என்று நேரடியாக முகத்திற்கு நேராகச் சொல்வதும் இப்போது அரங்கேறுகின்றது. இந்த நிலைமை இவ்வளவு காலமும் மறைமுகமாக அமெரிக்காவிடம் இருந்தபோதிலும், இவ்வளவு நிர்வாணமான முறையில் இருந்ததில்லை. அதுதான் ட்ரம்பிடம் உள்ள வித்தியாசம்.
இப்போது வெனிசுலாவை மட்டுமல்ல, கொலம்பியா மற்றும் கிரீன்லாந்தைக் கூடக் கைப்பற்றவே ட்ரம்ப் யோசிக்கிறார். அந்த நாடு தேவையற்றது என்கிறார், அந்த நாட்டு ஆட்சியாளர் ஒரு நோயாளி என்கிறார். இது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான போக்கு.
உதாரணமாக, வெனிசுலாவின் மதுரோவைப்பிடித்த பிறகு, "இப்போது வெனிசுலாவை ஆள்வது நான்தான்" என்று ட்ரம்ப் கூறினார். முன்னெப்போதும் ஒரு பொம்மை அரசாங்கத்தையாவது நியமிப்பார்கள். இப்போது நேரடியாக "உங்களின் ஆட்சியாளர் நான் தான்" என்கிறார். இது நேரடியாக எஜமான்-அடிமை உறவு போன்றது.
வேறெதுவும் தேவையில்லை, அமெரிக்காவின் பக்கம் இருக்கும் இந்தியாவுக்குக் கூட அவர் இப்போது எச்சரிக்கை விடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். ரஷ்யாவிடமிருந்து எண்ணெய் வாங்க வேண்டாம் என்கிறார்.
இதன் காரணமாக, கொலம்பியா ஜனாதிபதி "எமது நாட்டுக்குள் நுழைந்தால் நாம் ஆயுத பலத்தைப் பயன்படுத்துவோம்" என்று கூறுகிறார். ஒரு காலத்தில் உலகம் அமெரிக்காவுக்கு எதிராக ஏன் கொரில்லாப் போர்களைத் தொடங்கியது என்பது இப்போது பலருக்குப் புரியும். சும்மா அடிபணிவதை விட, ஒரு வெடியையாவது தீர்த்துவிட்டு இறப்பது மேலானது என்பதே எனது கருத்து.
அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய நிகழ்ச்சி நிரலை ட்ரம்ப் நிர்வாணப்படுத்துகிறார். அது ஒரு தீவிரமான (Radical) விடயம். இதன் மூலம் நாம் மீண்டும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குச் செல்கிறோம்.
எனவே, உலகம் ஐம்பது ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சுழன்றது போலவே எனக்குத் தோன்றுகிறது....
ட்ரம்ப் உலகைச் சுழற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். அது ஒரு உலகப் புரட்சியை நோக்கியதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
- Mahesh Hapugoda