வறிய நாடுகளுக்கு கடன் உதவிகளை வழங்கும் பொருளாதார பலமும், இராணுவ பலத்தைக் காண்பிக்கக்கூடிய சக்தியும் கொண்ட நாடுகளையே "அபிவிருத்தியடைந்த மற்றும் சக்திவாய்ந்த" நாடுகள் என நமக்கு அடையாளப்படுத்துகின்றனர்.
இந்த அதிகாரப் படிநிலையில் உயர்மட்டத்தில் இருக்கும் ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்புச் சபையின் நிரந்தர உறுப்பினர்களான அமெரிக்கா, பிரித்தானியா, பிரான்ஸ், ரஷ்யா மற்றும் சீனா போன்ற நாடுகளுக்கு இணையாக மேலும் பல செல்வந்த நாடுகள் இருந்தாலும், அவற்றுக்கு வரலாற்று ரீதியான சர்வதேச அரசியல் அதிகாரம் இல்லை. கனடா, அவுஸ்திரேலியா மற்றும் ஜப்பான் போன்றவை அத்தகைய நாடுகளாகும்.
இந்த நாடுகள் தொடர்பில் நாம் கேட்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், அந்த நாடுகளின் பொருளாதாரம் அந்த நாட்டு மக்களுக்குச் சொந்தமானதா அல்லது வேறு யாருக்காவது சொந்தமானதா என்பதாகும். அந்த நாடுகளில் வாழும் பெரும்பான்மையான மக்கள் தேசிய பொருளாதாரத்தின் உரிமையாளர்கள் அல்ல என்றே கூறலாம்.
அமெரிக்காவின் மொத்த தேசிய சொத்தில் 70 சதவீதமானவை, அங்கிருக்கும் 10 சதவீதமான செல்வந்தர்களுக்கே சொந்தமானது. நாட்டின் வருடாந்த வருமானத்தில் 50 சதவீதத்தை அவர்களே பெறுகின்றனர். சமூகத்தில் 50 சதவீதமாக இருக்கும் ஏழைப் பிரஜைகளுக்கு தேசிய சொத்தில் வெறும் 03 முதல் 05 சதவீதமானவையே உரித்தாகின்றன.
தேர்தல்களில் இவர்கள் வாக்களித்த போதிலும், ஆட்சி அதிகாரம் என்பது அந்த 10 சதவீத பெரும் வர்த்தகர்களுக்காகவே இயங்குகிறது. அமெரிக்கா ஒரு செல்வந்த நாடு என்று கூறப்படுவது, அந்த 10 சதவீதத்தினரின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக வொஷிங்டன் ஆட்சியாளர்கள் உலகப் பொருளாதாரத்தில் தலையிடும் விதத்தைப் பொறுத்தே அமைகிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் என்பது அந்த நாட்டுப் பெரும்பான்மை மக்களுக்குச் சொந்தமான பொருளாதாரம் அல்ல; அது பெரும் மோசடி வர்த்தகர்களின் (Oligarchs) பொருளாதாரமாகும். பிரித்தானியா, பிரான்ஸ், ரஷ்யா போன்ற நாடுகளிலும் பெரும் பல்தேசிய நிறுவனங்களே பொருளாதாரத்தைக் கையாளுகின்றன.
கடந்த மூன்று நான்கு தசாப்தங்களில் செல்வந்த நாடுகளாக உருவெடுத்த சீனா, வியட்நாம், இந்தியா போன்ற நாடுகளின் நிலைமையும் இதுவேயாகும். சீனாவின் பொருளாதாரத்தைப் பொறுத்தவரை, 2025 ஆம் ஆண்டளவில் சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பிரதானிகள் அல்லது கட்சியின் அனுசரணை பெற்ற 1,021 பில்லியனர்கள் (Billionaires) உள்ளனர்.
உலகில் அதிக பில்லியனர்களைக் கொண்ட நாடுகளில் அமெரிக்காவுக்கு அடுத்தபடியாக சீனா உள்ளது. சீனாவிலுள்ள சுமார் 470 மில்லியன் குடும்பங்களில், 130,000 செல்வந்தக் குடும்பங்களே சீன தேசிய சொத்தில் 58 சதவீதத்திற்கு உரிமையாளர்களாக உள்ளனர். தேசிய வருமானத்தில் 41 சதவீதத்தை அவர்களே பெறுகின்றனர்.
சீனா தனது வறுமைக் கோட்டை "கடும் வறுமை" (Extreme Poverty) மட்டமான 01.9 டொலரிலிருந்து தளர்த்திய பின்னர், 2022 இல் அவர்களின் கிராமப்புற வறுமை 17 சதவீதமாகக் காணப்பட்டது (ஹுருன் ஆய்வு நிறுவனம், ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் பி.பி.சி தகவல்களின் அடிப்படையில்).
எனவே, "சீனப் பொருளாதாரம்" என்பது சீன மக்களுக்குச் சொந்தமான பொருளாதாரம் அல்ல. இது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினால் 470 மில்லியன் குடும்பங்களில் வெறும் 0.03 சதவீதமான அதிசெல்வந்தக் குடும்பங்கள் லாபம் ஈட்டுவதற்காகவும், அரச அதிகாரத்தைத் தக்கவைப்பதற்காகவும் கையாளப்படும் ஒரு பொருளாதாரமாகும்.
இந்தியப் பொருளாதாரம் தொடர்பாகவும் இதையே கூற வேண்டியுள்ளது. உலக வங்கியின் தரவுகளின்படி, இந்தியாவில் 2023 இல் கடும் வறுமையில் வாழும் மக்களின் எண்ணிக்கை 75 மில்லியனாகும். இந்திய வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே 1.1 பில்லியன் மக்கள் உள்ளனர்.
"ஒக்ஸ்பாம்" (Oxfam) அமைப்பின் படி, அத்தியாவசிய சுகாதார சேவைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாமல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதிதாக 63 மில்லியன் மக்கள் வறுமைக்குள் தள்ளப்படுகின்றனர். இத்தகையதொரு இந்தியாவில், 2019 இல் 7 ஆக இருந்த பில்லியனர்களின் எண்ணிக்கை, 2025 இல் 191 ஆக அதிகரித்துள்ளது.
இந்திய பொருளாதாரத்தின் சொத்துப்பகிர்வில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வு எவ்வளவு பாரதூரமானது என்றால், 10 சதவீத செல்வந்தர்களிடமே தேசிய சொத்தின் 85 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை உள்ளன. பல்பரிமாண வறுமையினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 65 சதவீதமானோர் பீகார், உத்தரப்பிரதேசம், மகாராஷ்டிரா, மேற்கு வங்காளம் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் வாழ்கின்றனர்.
இந்தப் பொருளாதாரம் இந்தியர்களுக்குச் சொந்தமான பொருளாதாரம் அல்ல, இது மோடி அரசாங்கத்தைப் பராமரிக்கும் ஒரு சில இந்தியக் கோடீஸ்வரர்களின் பொருளாதாரமாகும்.
உலகில் "அபிவிருத்தியடைந்த" செல்வந்த நாடுகள் என்று நாம் கௌரவத்துடன் பேசும் இந்த நாடுகளிலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய முன்மாதிரி என்ன? பெரும்பான்மையான ஏழை மக்களுடன் வாழும் உரிமையையா அல்லது ஒரு சில கோடீஸ்வரர்களுக்காக வாழ்க்கையையே அர்ப்பணிக்கும் பொருளாதாரத்தைப் பராமரிப்பதையா?
நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களை பல்பரிமாண வறுமையில் வைத்துக்கொண்டு, ஒரு சில மோசடி கோடீஸ்வரர்களின் அரசியல் அதிகாரத்திற்காக உலகின் ஏழை நாடுகளுக்கு இராணுவப் பாதுகாப்பைக் காட்டி, கடன் வழங்கும் உலகளாவிய "சண்டித்தனத்தை" நாம் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றே நான் கூறுகிறேன்.
நாம் உருவாக்க வேண்டியது பெரும்பான்மையான மக்கள் வசதியான, சுதந்திரமான, நாகரீகமான வாழ்க்கையை வாழக்கூடிய ஒரு பொருளாதாரச் சமூகத்தையே ஆகும். அந்தப் பொருளாதாரத்தில் பங்கெடுக்க முடியாத சிறுபான்மையினர் இருப்பார்களாயின், அவர்களுக்காக சமூக நலன்புரித் திட்டங்களைப் பராமரிக்கக்கூடிய பொருளாதாரமே நமக்குத் தேவையானது.
அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதை நாம் தொடர்ந்து தவிர்த்து வருகிறோம். அர்த்தமற்ற சிறுபான்மையினரின் "சண்டித்தன பொருளாதாரத்தை" உலகின் "அபிவிருத்தியடைந்த" செல்வந்தப் பொருளாதாரம் எனச் சான்றிதழ் வழங்கும் கோழைத்தனமான அரசியலை இனிமேலாவது நாம் கைவிட வேண்டும்.