நுழைந்து, அந்நாட்டின் ஜனாதிபதியையும் அவரது மனைவியையும் கடத்திச் சென்றுள்ளது. இது வெனிசுலாவின் கனிம எண்ணெயைக் கொள்ளையடிப்பதற்காகச் செய்யப்பட்ட ஒரு இழிவான செயல் என்று சந்தேகமின்றி கூறலாம். அதேபோல், எம்மைப் போன்ற அரசியல் அமைப்புகள் இதனை வன்மையாகக் கண்டிக்க வேண்டும். உலகம் முழுவதிலுமுள்ள சுயாதீன அரசியல் அமைப்புகள் இவ்வாறான செயல்களைக் கண்டித்தால் மட்டுமே, உலக அரசியலில் அமெரிக்காவைத் தனிமைப்படுத்த முடியும்.
இருப்பினும், இந்த வேலையை இலங்கை போன்ற சிறிய நாடுகளால் செய்ய முடியாது. நாட்டில் யார் ஆட்சியில் இருந்தாலும், இவ்வாறான விடயங்களில் தலையிட முனைவது ஒரு நாடாக நாம் அසරணப்படும் (இயலாமைக்குள்ளாகும்) செயலாகும். இவ்வாறான மேதாவித்தனமான வேலைகளால் 1978 ஆம் ஆண்டிற்குப் பின்னரான வரலாற்றில் நாம் போதுமான அளவு பாதிப்புகளைச் சந்தித்துள்ளோம். அதற்குச் சிறந்த உதாரணம் 1987 இல் இந்தியா நமது வான்பரப்பை மீறியமையாகும்.
'யங்கி டிக்கி' (ஜே.ஆர். ஜயவர்தன) 1977 இல் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது முதல், அண்டைய வல்லரசான இந்தியாவை ஏளனம் செய்து, அமெரிக்காவிற்குச் சார்பாகச் செயற்பட முனைந்தார். 1978 இல் இந்திரா காங்கிரஸ் இந்தியாவின் பொதுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றபோது, "பசுவும் கன்றும்" இந்திய அரசைக் கைப்பற்றிவிட்டதாகக் கூறி இலங்கைப் பிரதமர் அதனை எள்ளிநகையாடினார். அப்போதைய சோவியத் ஆதரவு இந்தியாவிற்குத் தான் எதிரானவன் என்பதை அமெரிக்க எஜமானருக்கு நிரூபிப்பதற்காக ஜே.ஆர். தரப்பினர் இந்தியாவைத் விமர்சித்தனர். அதற்குப் பதிலடியாக 1987 இல் எமது வான்பரப்பை மீறி இந்தியா வான்வழியாக வந்து யாழ்ப்பாணத்திற்கு உணவுப் பொதிகளைப் போட்டது.
சில இடதுசாரிகள் கூட இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இந்தியாவைத் திட்டினாலும், இந்தியாவை ஆக்கிரமிப்பாளர் என்று அழைத்தாலும், பிராந்திய வல்லரசான இந்தியா அவ்வாறு செய்ததற்குக் காரணம், தன்னைப் பொருட்படுத்தாமல் இலங்கை அமெரிக்காவிற்காக "வக்காலத்து வாங்கியதே" ஆகும்.
இந்தியாவின் இந்த அத்துமீறலின் போது அமெரிக்காவோ அல்லது மேற்கத்திய நாடுகளோ ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாதது, ஜே.ஆர். தரப்பினரின் வெளியுறவுக் கொள்கை எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்பதை உலகிற்குப் பறைசாற்றியது. இறுதியில் இந்தியாவுடன் இணக்கப்பாட்டிற்கு வந்து பிரச்சினையைத் தீர்க்க வேண்டிய நிலைக்கு இலங்கை தள்ளப்பட்டது. இறுதியில் இந்தியத் தலையீட்டை ஏற்றுக்கொண்டு இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட இலங்கைக்கு நேர்ந்தது.
பனிப்போர் முடிவுக்கு வந்து உலகம் பொருளாதாரக் குழுக்களாக (Economic Bloc) மறுசீரமைக்கப்பட்ட பின்னர், அணிசேரா வெளியுறவுக் கொள்கை இல்லாமல் போனது. எம்மைப் போன்ற சிறிய நாடுகளின் வெளியுறவுக் கொள்கை என்பது இலட்சியவாதத்தின் (Idealism) அடிப்படையில் அமையக் கூடாது. சூடான் பிரிக்கப்பட்ட போது ரஷ்யாவும் சீனாவும் அந்த இலட்சியவாதம் என்பது வெறும் போலி என்பதை நிரூபித்தன. எனவே, இலங்கை போன்ற சிறிய நாடுகளின் வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடிப்படை 'பயன்பாட்டுவாதமாக' (Utility) மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.
அரசியல் பலம் கொண்ட பெரிய நாடுகளின் நடத்தைகள் குறித்து தீர்மானம் எடுக்கச் சிறிய நாடுகள் முந்துவது தற்கொலைக்குச் சமமாகும். எனவே, அமெரிக்காவின் வெனிசுலா ஆக்கிரமிப்பு எவ்வளவு அநாகரீகமானது என்றாலும், அதனை முன்னின்று கண்டித்து நீதியின் பக்கம் நிற்க இலங்கை அரசால் முடியாது.
அந்த இயலாமை இன்னும் வலுவடைவதற்குக் காரணம், உலக அரசியலில் இலங்கைக்கு இருந்த கௌரவத்தை மனிதப் படுகொலைகள் மூலமும், ஜனநாயகத்தை ஏளனம் செய்ததன் மூலமும், நல்லாட்சியைப் புறக்கணித்ததன் மூலமும் நாமே அழித்துக் கொண்டமையாகும். எனவே, இந்த நெருக்கடியான தருணத்தில் ஒரு நாடாக மௌனமாக இருப்பதே சரியான வெளியுறவுக் கொள்கையாகும்.