வங்கி அதிகாரியின் மரணம்; ஒரு சிறிய கதை!

இரும்புக் கிரில்லில் இருந்த மயில் உருவத்தின் கழுத்துப் பகுதியையும் தோகையையும் பிடித்துக்கொண்டு தொங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனது முகம் இருட்டில் மறைந்திருந்தது. பின்னணியில் வானம் மெல்ல வெளிச்சமாகிக் கொண்டிருந்தது.

அந்தப் பக்கத்திலிருந்து அதிகாலையின் குளிர்ந்த காற்று வீசியது. நான் ரந்தியைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவள் விழித்துக்கொண்டிருந்தாள். நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

“ஆம், இன்று,” என்று எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். பெரிய அண்ணன் மறைந்து போனான். ரந்தி கட்டிலில் அமர்ந்து கூந்தலை உச்சியில் வைத்து முடிந்து கொண்டாள். பின்னர், கட்டிலிலிருந்து கால்களைக் கீழே வைத்து, மேசையில் இருந்த கைப்பேசியை எடுத்து நேரத்தைப் பார்த்தாள்.

“மணி என்ன?” நான் கேட்டேன்.

“ஐந்து கால். உங்களுக்கு வேண்டுமென்றால் இன்னும் சிறிது நேரம் தூங்குங்கள்,” என்று அவள் கால்களால் செருப்பைத் தேடியபடி சொன்னாள்.

“ஜொகிங் (Jogging) போக வேண்டும். நீண்ட நாட்களாகப் போகவில்லை.”

அவள் படுக்கையறையிலிருந்து வெளியேறி குளியலறை நோக்கிச் சென்றாள். நான் கைப்பேசியை எடுத்து வாட்ஸ்அப்பை (WhatsApp) பார்த்தேன். பெரிய அண்ணனிடமிருந்து புதிய செய்திகள் ஏதுமில்லை. பெரிய அண்ணனின் பெயர் பட்டியலில் வெகு கீழே போயிருக்கலாம். மற்றைய பல குழுக்களில் (Groups) காலை வணக்கம், பூங்கொத்துகள், நேர்மறைச் சிந்தனைகள், செய்திகள் போன்றவை மேலெழுந்து வந்திருந்தன.

“நேற்று இரவு பெரிய அண்ணனுடன் நீண்ட நேரம் வாட்ஸ்அப்பில் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்,” என்று நான் வெங்காயம் உரித்துக்கொண்டே சொன்னேன்.

“நீங்கள் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்,” என்றாள் ரந்தி.

பெரிய அண்ணனுடன் பரிமாறிக்கொண்ட குரல் பதிவுகள் (Voice Notes) எதுவும் இப்போது அங்கு இல்லை என்பதை நான் கவனித்தேன். பல மணிநேரம் நான் சொன்னவை மற்றும் அவரது பதில்கள்... அவற்றுக்கு என்ன ஆனது?

“பெரிய அண்ணன் என்று யாரும் இல்லை அமில. நாம் இதனைத் தீர்த்துக்கொள்வோம்,” என்று ரந்தி எனது தலையைக் கோதியபடி சொன்னாள்.

உண்மைதான். பெரிய அண்ணன் என்று யாரும் இல்லை என்பதைப் பெரிய அண்ணனே சொல்லியிருந்தார். பின் ஏன் நான் பெரிய அண்ணனைப் பற்றி ரந்தியிடம் சொன்னேன்?

“இன்று மாலை வைத்தியரைப் (Psychiatrist) பார்ப்போம். அவர் மன அமைதிக்காகச் சில மருந்துகளைத் தருவார். அவை சாதாரணமான விடயங்கள் தான்,” என்றாள் ரந்தி.

“சரி. அப்படியே செய்வோம்,” நான் சொன்னேன். ஆனாலும், இன்று. அந்தத் தினம் இன்றுதான்.

“நீங்கள் ஜொகிங் (Jogging) போய்விட்டு வரும்போது நான் வேலைக்குச் சென்றிருப்பேன். வந்து சாப்பாடு சாப்பிடுங்கள். ‘சூன் பாண்’ (Chun Pan) வாங்க வேண்டாம்.”

“ஆம். இப்போது ஒரு சம்பளம் தானே கிடைக்கிறது.”

“நான் அப்படிச் சொல்லவில்லை. உங்களுக்கு மீண்டும் வேலை கிடைக்கும். அது உங்கள் தவறு இல்லையே. நீங்கள் திருடவில்லை. அது ஒரு கை தவறு (Mistake) அவ்வளவுதான்.”

ஆனாலும், பெரிய அண்ணன்.

ஆதாரங்களை மிச்சம் வைக்க முடியாது என்று பெரிய அண்ணன் கூறுகிறான். “இப்போது விடயம் வெடித்துவிட்டது.”

“அப்படியானால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் பெரிய அண்ணே?”

“அதை என்னிடம் கேட்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நாம் ஏற்கனவே ஒரு சத்தியப்பிரமாணம் செய்திருக்கிறோம்.”

நான் வெகு காலத்திற்கு முன்னரே அந்த சத்தியத்தைச் செய்தேன். அருகில் இருக்கும்போதும், தொலைவில் இருக்கும்போதும் நான் அந்த சத்தியத்தைக் காப்பாற்றினேன். நாங்கள் 'மணல் எலிகள்' போன்றவர்கள். இயக்கம் அழைப்பு விடுக்கும் வரை நாங்கள் மணலுக்குள் மறைந்திருப்போம். நான் வங்கியின் பண நோட்டுகளுக்கு இடையில் மறைந்திருந்தேன். அழைப்பு வந்தது.

அது ஒரு கை தவறு என்று நான் சொன்னேன். அது எல்லா வகையிலும் ஒரு தவறுதான். ஒரு பெரிய நஷ்டம்தான். ஆனால் அது தற்செயலாக நடந்தது. நீதிமன்றமும் அதை ஏற்றுக்கொண்டது. எனக்கு ஜாமீன் (Bail) கிடைத்தது.

கை தவறுதான். ஆனாலும், பெரிய அண்ணன்.

“கை தவறுதான். அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்,” என்று பெரிய அண்ணன் சொல்கிறான். “நாம் அந்தக் கதையை அங்கேயே முடிக்க வேண்டும். அதை மீண்டும் மாற்ற முடியாதபடி நிரந்தரமாக முடிக்க வேண்டும். மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். ஆனால் கதை மாறக்கூடாது.”

“எனக்குப் புரிகிறது பெரிய அண்ணே,” நான் சொல்கிறேன். “நமக்கு இடையில் ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. நமக்கு ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது.”

“ஆம், வரலாறு நம்மிடம் பேசுகிறது. நாம் வரலாற்றிற்காக நமது பொறுப்பை நிறைவேற்றுகிறோம். வரலாற்றோடு இணைந்த நமது பொறுப்பு மிகச் சிறிய தடம் கொண்டதாக இருக்கலாம். ஆனாலும், அது ஒரு பொறுப்பு. வரலாற்றில் ‘நான்’ எனும் நபர் முக்கியமல்ல. நான் ஒதுங்க வேண்டிய நேரங்கள் உண்டு.”

இன்று நான்.

“நாளை அது நானாக இருக்கலாம்,” பெரிய அண்ணன் சொல்கிறான். “இயக்கம் அப்படித்தான். சத்தியப்பிரமாணம் நினைவிருக்கிறதா? நாம் இல்லாவிட்டாலும் இயக்கம் இருக்க வேண்டும்.”

பெரிய அண்ணன் சொல்வது எனக்கு நன்றாகப் புரிகிறது. வரலாற்றின் ஓட்டத்திலிருந்து நான் விலகிக் கொள்ள வேண்டும். வரலாறு தொடர்ந்து ஓட வேண்டும். நான் நின்றுவிட வேண்டும்.

ரந்தி, நெத்மி, அம்மா, அப்பா, அண்ணா, தங்கைகள், உறவினர்கள், நண்பர்கள்.

"ஒரு வகையில் பார்த்தால் இப்போது என்னுடன் எஞ்சியிருப்பவர்கள் எத்தனை பேர்? ஊடகங்களிலும் சமூக ஊடகங்களிலும் நான் ஒரு திருடன் என்றே செய்திகள் வெளியாகின. நான் திருடன் இல்லை என்பது என்னை அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால், நான் 'இயக்கத்தைச்' (The Movement) சேர்ந்தவன் என்பதால், தனிப்பட்ட முறையில் நான் திருடாவிட்டாலும் இயக்கத்திற்காகத் திருடியிருக்கலாம் என்று நினைப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். எனது நண்பர்கள் நான் நேர்மையானவன் என்று நினைக்கிறார்கள். அந்த நேர்மையினாலேயே நான் இயக்கத்திற்காகத் திருடியிருக்கலாம் என்றும் அவர்கள் நினைக்கக்கூடும்.

நினைப்பது மட்டுமல்ல, வழக்கமாக என்னுடன் பேசுபவர்களும் இப்போது குறைவாகவே பேசுகிறார்கள். அலுவலகத்தில் உள்ளவர்கள், இதில் தாங்களும் சிக்கிக்கொள்வோம் என்ற பயத்தில் இருக்கலாம்.

அரங்கில் (Remand) நான் இருந்தது இரண்டு வாரங்கள் தான். ஆனால் அது இரண்டு ஆண்டுகள் போல நீண்டதாக இருந்தது. அவ்வளவு நெரிசலான, நாகரீகமற்ற, கொடூரமான சமூகத்தில் பல ஆண்டுகள் சிறையில் இருப்பதை விட இறப்பதே மேலானது. அதனைத் தீர்மானிப்பது நானல்ல... இயக்கம்தான்.

இறுதி முடிவு:

அன்று மாலை ரந்தி என்னை வைத்தியரிடம் அழைத்துச் செல்லத் தயாராக இருந்தாள். ஆனால் பெரிய அண்ணன் சொன்னது என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. 'வரலாறு ஓட வேண்டும், நான் நிற்க வேண்டும்.'

நான் ஜொகிங் (Jogging) செல்வதாகக் கூறிவிட்டு வீட்டிற்குப் பின்னால் உள்ள தோட்டத்திற்குச் சென்றேன். கையில் ஒரு கூர்மையான கத்தி இருந்தது. ரந்தி, நெத்மி, அம்மா, அப்பா... அனைவரையும் நினைத்துப் பார்த்தேன். ஆனால் சத்தியப்பிரமாணம் எல்லாவற்றையும் விடப் பெரியது.

ஆதாரங்களை மிச்சம் வைக்காமல், இந்தக் கதையை இங்கேயே முடித்துவிட வேண்டும். நான் வரலாற்றிலிருந்து விலகிக்கொண்டேன். தோட்டத்தில் அந்த வாழை மரங்களுக்கு அருகில் நான் வீழ்ந்தபோது, அதிகாலைக் காற்று என்னைத் தீண்டிச் சென்றது. ரந்தி சொன்னது போல இனி 'சூன் பாண்' (Chun Pan) வாங்கத் தேவை இருக்காது. இப்போது ஒரு சம்பளம் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கும்... ஆனால் ரகசியம் பாதுகாக்கப்பட்டது."

"அடேய் வங்கித் திருடா, எங்களை மாதிரி திருடுடா. உள்ளே இருந்துட்டு உனக்கு வேலை கொடுத்த நிறுவனத்துக்கே இப்படி கேவலமான துரோகம் பண்ணாதே. உங்களைப் போன்ற படித்தவர்கள் தான் நாட்டை அழிக்கிறீர்கள். குளித்தது போதும், இப்போது போ!" சிறைச்சாலையின் நினைவுகள் எனக்குள் நிழலாடுகின்றன.

ஜொகிங் (Jogging) செல்லும் கால்சட்டை கற்பூர வாசனை வீசியது. நான் நீளமான ஜேர்சி ஒன்றை அணிந்துகொண்டேன். தலையில் தொப்பியும், வழக்கமாக அணியாத கருப்பு கண்ணாடியும் போட்டுக்கொண்டேன். மைதானத்தில் தெரிந்தவர்கள் யாரையாவது சந்திக்க நேரிடும். 'ஹாய், குட் மார்னிங்' என்று சொல்லிவிட்டுத் தப்பித்துவிடலாம். ஆனால் யாராவது நின்று, 'இதோ இவர்தானே அவர்' என்று பேசக்கூடும். ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அந்தத் தினம் இன்றுதான். பெரிய அண்ணன் மைதானத்திற்கு அப்பால் உள்ள பாழடைந்த கட்டிடத்தில் என்னைச் சந்திப்பார்.

விரைவாகப் புறப்படுகிறேன். அதிக உணர்ச்சிவசப்படக் கூடாது. உணர்ச்சிகளே இருக்கக்கூடாது.

"கடந்த காலத்தைப் பற்றியோ, எதிர்காலத்தைப் பற்றியோ சிந்திக்காதே," என்று பெரிய அண்ணன் சொல்கிறான். "இந்தக் கணத்தைப் பற்றி மட்டும் சிந்தி."

அப்போது நான் அதைச் செய்தேன். இந்தக் கணத்திலும் இதைச் செய்ய வேண்டியுள்ளது. நான் நிற்க வேண்டும். இயக்கம் (The Movement) நிலைக்க வேண்டும். வரலாறு முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

நெத்மி இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளைப் பற்றிச் சிந்திக்கக்கூடாது. தொலைபேசியில் பெரிய அண்ணனுடன் பேசிய உரையாடல்கள் இல்லை. அவரே அவற்றை அழித்திருக்கலாம். அல்லது நான் அழிக்க வேண்டியிருக்கும். அதில் 'LA' என்று சேமிக்கப்பட்ட எந்த எண்ணும் இல்லை. நான் அழிப்பதற்கு அங்கு எதுவுமே மிச்சமில்லை. 'டிஜிட்டல் கால்தடங்கள் இல்லை' (No Digital Footprints) என்று எனக்குத் தோன்றியது. உண்மையில் அங்கு எதுவுமே இல்லையா? அல்லது ரந்தி சொல்வது போல இவை அனைத்தும் எனது கற்பனையா?

ஜொகிங் செல்லும் காலணிகளில் தூசியும் சிலந்தி வலைகளும் படிந்திருந்தன. உள்ளே சோதித்துப் பார்த்தேன். ஏதாவது பாம்பு இருந்து கடித்தால் என்ன? நான் போவது திரும்பி வருவதற்கல்ல. ஆனாலும், பாம்புக்கடி குணப்படுத்தப்படலாம். அது எனது பயணத்தைத் தடுத்துவிடக்கூடும். நான் ஜொகிங் செல்வதைப் பார்த்து ரந்தி மகிழ்ச்சியுடன் வேலைக்குச் செல்வாள்.

மைதானத்தில் இடஞ்சுழியாக (Anti-clockwise) பத்து சுற்றுக்கள் ஓட வேண்டும். எல்லோரும் அப்படித்தான் செல்கிறார்கள். எனக்குச் சுற்றுக்களின் எண்ணிக்கை ஞாபகமில்லை. பெரிய அண்ணன் அந்தப் பாழடைந்த கட்டிடத்தில் இருந்து என்னைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கக்கூடும். இது ஐந்தாவது சுற்றா? அல்லது ஐந்தாவது சுற்றை முடித்துவிட்டேனா?

இவை போன்ற இறுதிச் சிந்தனைகள்... பெரிய அண்ணன். அவர் யார்? இயக்கம் என்பது என்ன? இயக்கம் என்னைக் கொண்டு திருட வைத்ததா? அல்லது அது ஒரு தற்செயலான பிழையா? நான் தற்கொலை செய்துகொள்ளத்தான் வேண்டுமா? நான் விடுதலையாவேன். அல்லது, கவனக்குறைவினால் செய்த தவறுக்காக ஏதோ ஒரு தண்டனை கிடைக்கும். காலம் கடந்து போகும். நான் மீண்டும் வருவேன். நெத்மி... அதைப் பற்றி யோசிக்கக்கூடாது. ரந்தி... இந்தச் சிந்தனைகளைக் கைவிட வேண்டும். பெரிய அண்ணே, எனக்கு உங்கள் உதவி தேவை. நான் வருகிறேன். இப்போது எத்தனையாவது சுற்று?

"நிதி மோசடியுடன் தொடர்புடைய வங்கி அதிகாரி தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்று ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிடும். எனது மரணம் மற்றும் 'இயக்கம்' (The Movement) குறித்த வதந்திகளை கிசுகிசுப்பாளர்கள் (Gossipers) பரப்புவார்கள். அவர்கள் என்னை ஒரு திருடனாகவே சித்திரிக்கப் பார்ப்பார்கள். அதனால் எனக்கென்ன? நான் இல்லை. நான் இல்லாவிட்டாலும்...

நான் இல்லையென்றால், நான் அல்லது என்னுடையது என்று சொல்லிக்கொள்ள எதுவும் இல்லை. அவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்கக்கூடாது. நான் கம்பி வேலியைத் தாண்டிக் கடந்து செல்கிறேன். 'அவர் கம்பி வேலியைத் தாண்டி காட்டுப்பகுதியை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தேன்' என்று யாராவது சாட்சி சொல்லக்கூடும். ஆனால், அவை அனைத்தும் எல்லாம் முடிந்த பின்னர்தான்."