Stay) ஆக மாற்றி வருகிறேன். பலர் அதை வாடகைக்குக் கேட்ட போதிலும் நான் கொடுக்கவில்லை. காரணம், எங்கள் பகுதியில் வாடகை மிகக் குறைவு; ஆனால் வாடகைக்குக் கொடுத்த பிறகு வரும் திருத்த வேலைகளுக்கான (Repair) செலவு அதிகம், அது நஷ்டத்தையே தரும். இப்போது புதிய பிரச்சினையொன்று வந்துள்ளது, விரைவில் மற்றொன்றும் வரவுள்ளது. அதுதான் அந்த 'சொத்து வரி'. வரியையும் மரணத்தையும் தவிர உலகில் எதுவும் நிச்சயமில்லை என்பார்களே, அப்படித்தான் நாம் இருக்கிறோம்.
நாங்கள் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய போது, பல வீடுகளில் வாடகைக்கு இருந்துள்ளோம். எனவே, ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுக்கும்போது மக்கள் எதிர்கொள்ளும் இன்னல்களை நான் அறிவேன்.
வாடகை என்பது பெரும்பாலும் ஒருவரின் முழுச் சம்பளத்திற்கும் சமமான ஒரு செலவாகவே இருக்கிறது. முதியவர்கள் அல்லது சிறு பிள்ளைகள் உள்ளவர்களுக்கு ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு விடும்போது, வீட்டு உரிமையாளர்கள் வாய்மொழியாக ஏகப்பட்ட நிபந்தனைகளைப் போடுவார்கள்; வாடகையையும் உயர்த்தப் பார்ப்பார்கள்.
வாடகைத் தொழிலையே ஒரு மாபியா போலச் செய்யும் சில நகரவாசிகளும் உள்ளனர். அவர்கள் தற்போது முற்பணம் (Deposit), பிணைப்பணம் (Security) என பல மாத வாடகையை முன்கூட்டியே வாங்குகிறார்கள். முன்னைய வாடகையாளரிடம் வாங்கிய முற்பணத்தைச் செலவு செய்திருந்தால், அதை ஈடுகட்டவே புதியவரிடம் பணம் வாங்குகிறார்கள்.
அல்லது அந்தப் பணத்தை வட்டிக்கு விடுகிறார்கள் அல்லது நிலையான வைப்பில் (Fixed Deposit) இடுகிறார்கள். எப்படியாவது அதிலிருந்தும் லாபம் ஈட்டுகிறார்கள். ஆனால் வாடகையாளர் வீட்டை விட்டு வெளியேறும்போது அந்தப் பணத்தைத் திருப்பித் தராமல் அலைக்கழிக்கிறார்கள்.
அடுத்த வீட்டுக்குச் செல்லும்போது அந்த முற்பணத்தைச் செலுத்த முடியாமல் மக்கள் திண்டாடுகிறார்கள். அத்துடன் திரும்பக் கொடுக்கும்போது ஏதாவதொரு காரணத்தைச் சொல்லிப் பணத்தைக் கழிக்கப் பார்க்கிறார்கள். அங்கு எவ்வித சட்டபூர்வமான ஆவணப்படுத்தல்களும் (Inventory) கிடையாது.
ஒரு வீட்டை எடுக்கப் போகும்போது இது பற்றி கேள்வி கேட்டால், "பிடித்தால் இரு, இல்லாவிட்டால் போ" என்றே பதில் வரும். உரிமையாளர்கள் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்யத் தவறுவதோடு, சின்னச் சின்ன காரணங்களுக்காக வாடகையாளர்களை மிரட்டி வெளியேற்றும் சந்தர்ப்பங்களும் உண்டு.
(ஆனாலும், வாடகைக்கு விடுவோரின் தொழில் அது என்பதால், வாடகை செலுத்தத் தவறுவது போன்ற காரணங்களுக்காகவே அவர்கள் பெரும்பாலும் அவ்வாறு செய்கிறார்கள் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.)
இப்போது கொண்டு வரப்படும் இந்தச் சட்டத்தினால் (Rent Act) இவ்வாறான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கிடைக்குமா? இவைதான் வாடகையாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் உண்மையான பிரச்சினைகள்.
இனி, வீட்டை வாடகைக்கு விடுவோர் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களைப் பார்ப்போம். இலங்கையில் வாடகைக்கு விடுவோர் அனைவரும் அதை ஒரு வியாபாரமாகச் செய்பவர்கள் அல்ல. சிலர் வெளிநாடுகளில் உள்ளனர், அல்லது பல்வேறு காரணங்களுக்காகத் தற்காலிகமாகவோ நிரந்தரமாகவோ வேறு இடங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்தவர்கள்.
தமது பூர்வீகச் சொத்து பாழாகிவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அவர்கள் வாடகைக்கு விடுகிறார்கள். பொதுவாக இவ்வாறான வீடுகளில் வாடகையாளர்கள் எவ்விதத் தலையீடும் இன்றி நீண்ட காலம் இருக்கலாம்.
ஆனால், இந்த புதிய சட்டத்தின்படி, ஒரு வாடகையாளர் உரிமையாளருடன் தகராறு செய்து கொண்டு நீதிமன்றம் சென்றால், அங்குள்ள இழுபறிகளைப் பயன்படுத்தி வருடக் கணக்கில் அங்கேயே தங்கியிருக்க முடியும். சொத்தை அபகரிக்க முடியாவிட்டாலும், வாடகை கொடுக்காமல் அல்லது மிகக் குறைந்த வாடகையைச் செலுத்திவிட்டு காலத்தைக் கடத்த முடியும்.
இந்தச் சட்டத்தினால் அவர்களுக்கு எதிராக எடுக்கக்கூடிய மட்டுப்படுத்தப்பட்ட நடவடிக்கைகள் கூட நீண்ட கால வழக்காக மாற வாய்ப்புண்டு.
இதன் விளைவாக, சாதாரண வீட்டு உரிமையாளர்கள் வீட்டை வாடகைக்கு விடப் பயப்படுவார்கள். குறிப்பாக வெளிநாடுகளில் இருப்பவர்கள், வாடகைக்கு விடுவதை விட வீட்டைப் பூட்டி வைத்துப் பராமரிக்கவே விரும்புவார்கள். இதனால் வீட்டைப் பராமரிப்பதற்கெனப் புதிய வியாபார வாய்ப்புகள் உருவாகலாம்.
வாடகைக்கு எடுப்பவர்களுக்கு என்ன நடக்கும்? வாடகைக்குக் கிடைக்கும் வீடுகளின் எண்ணிக்கை குறையும்போது, மேலதிக பாதுகாப்பு ஏற்படுகள் காரணமாக வாடகைத் தொகை தானாகவே அதிகரிக்கும். குறிப்பாக நகரப்புறங்களில் வேலைவாய்ப்பு, கல்விக்காக வருவோர் பெரும் சுமையைச் சுமக்க நேரிடும்.
அத்துடன், இப்போது ஓரளவுக்குச் சீராக இருக்கும் காணி மற்றும் வீட்டுச் சந்தை விலைகளும் மீண்டும் உயரும். வாடகைக்கு எடுப்பது போலவே, புதிதாக ஒரு வீட்டை வாங்குவதும் கடினமாகும்.
உண்மையில் இல்லாத ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வாகவே இந்தச் சட்டங்களைக் கொண்டு வருகிறார்கள். இதனால் புதிய சிக்கல்களே உருவாகும். இலங்கையில் வீடுகளை வாடகைக்கு விடுவதில் பெரியதொரு பிரச்சினை இருந்ததில்லை.
ஆனால், சொத்துக்களை வாடகைக்கு எடுப்பவர்கள் வேறு சில உண்மையான பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். நகரங்களில் உள்ள கடைகளின் வாடகை மிக அதிகம். நிபந்தனைகள் அதிகம்.
இதனால் சிறு வியாபாரிகள் பெரும் நெருக்கடியைச் சந்திக்கிறார்கள். லாபத்தை விட வாடகை அதிகமாக இருப்பதால் கடைகள் மூடப்படுகின்றன. நகரங்களில் இப்போது வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்கள், மேலதிக வகுப்புக்கள் (Tuition), சுப்பர் மார்க்கெட்டுகள் மற்றும் பெரிய உணவகங்களே ஆக்கிரமிக்கின்றன.
சலூன்கள், சப்பாத்துத் தைப்பவர்கள், கடிகாரத் திருத்துநர்கள், சில்லறைக் கடைகள், மரக்கறி மற்றும் பழக்கடைகள், தேநீர்க் கடைகள் போன்ற அத்தியாவசியச் சேவை வழங்கும் சிறு கடைகளுக்கு இடமில்லாமல் போகிறது. அதிக வாடகை காரணமாக அவர்களின் பொருட்களின் விலையும் உயர்கிறது.
இது தவிர ஆன்லைன் சந்தையினாலும் அவர்கள் பெரும் போட்டிக்கு முகம் கொடுக்கிறார்கள். இந்த அரசாங்கம் பெரிய நிறுவனங்களுக்காகவே உழைக்கிறது என்பது இதன் மூலம் தெளிவாகிறது. 'சமதர்மவாதிகள்' (Socialists) இப்படி 'புதிய தாராளவாதிகளாக' (Neo-liberals) மாறியிருப்பது ஆச்சரியமான மாற்றமே.
இறுதியாக ஒரு விஷயம், இந்தச் சட்டங்கள் தரவுகளின் (Data) அடிப்படையில் தான் கொண்டு வரப்படுகிறதா? குடிசன மற்றும் வீட்டு மதிப்பீட்டுத் தரவுகள் இதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டதா என்பது சந்தேகமே.
அரசாங்கத்துடன் தொடர்புடைய அறிஞர்கள் முகநூலில் விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளித்துக் கொண்டிருக்காமல், இலங்கையின் வீட்டுச் சந்தை யதார்த்தம் குறித்து ஒரு முறையான ஆய்வை (Research) மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆய்வுகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும். இந்த ஹரிணி மெடம் போன்றவர்களுக்குத் தெரியும் அதற்கான கட்டணங்கள் எவ்வளவு என்று.
எனவே, சரியான ஊதியத்தை வழங்கி, சரியான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் தரவுகளின் அடிப்படையில் அரசாங்கத்தினால் சரியான முடிவுகளை எடுக்க முடியும்.