தீராத நோய்க்கு வழங்கப்படும் பரசிட்டமோல், நிவாரணமா?

இருப்பினும், இத்தினமானது எமது நாட்டுப் பெண்களின் வாழ்வியலோடு எந்தளவிற்கு ஒன்றிணைந்து காணப்படுகின்றது என்பது தொடர்பில் பாரியதொரு கேள்வி எழுகின்றது.

முன்னொருமுறை வடமேல் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தொகுதி கடற்றொழில் சமூகப் பெண்களிடம் இது குறித்து நான் வினவியபோது, அவர்களில் பெரும்பாலானோர் இவ்வாறானதொரு தினத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்த போதிலும், அதன் நோக்கம் அல்லது அர்த்தம் என்னவென்று தமக்குத் தெரியாது எனத் தெரிவித்தனர்.

பின்னர் இது குறித்து அப்பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்க மதகுரு ஒருவரிடம் பேசியபோது, எமது நாட்டு கத்தோலிக்கப் பெண்களின் உத்வேகம், சக்தி மற்றும் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட 'மரியாயின் சேனை' (Legion of Mary) போன்ற சமூகக் கட்டமைப்புகள் காணப்படுவதால், இவ்வாறான சர்வதேச மகளிர் தினக் கொண்டாட்டங்களின் அவசியம் அவர்களுக்கு உணரப்படுவதில்லை எனக் குறிப்பிட்டார்.

இருப்பினும், இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் லத்தீன் அமெரிக்காவில் உருவான, வறியவர்களுக்காக முன்னின்று உழைத்தல் உள்ளிட்ட பரிசுத்த பைபிளின் தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட 'விடுதலை இறையியல்' (Liberation Theology) கோட்பாட்டின் உன்னதமான மனிதாபிமானப் பயன்கள் எமது நாட்டைச் சென்றடையாத ஒரு பின்னணியில், எனது அக்கேள்வி குறித்து வெட்கப்படுவதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியிருக்கவில்லை.

அந்த மதகுருவின் கூற்று ஒருபுறமிருக்க, சர்வதேச தினம் குறித்த இந்த அறியாமையானது எமது நாட்டு பெண் விவசாயிகளுக்கும், மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கும், தொழிற்சாலைப் பணியாளர்களுக்கும் மற்றும் சாதாரண இல்லத்தரசிகளுக்கும் பொதுவான ஒரு நிலையாகும் என்பதில் ஐயமில்லை. இதுவே சர்வதேச தினத்திற்கும் இலங்கை மங்கைக்கும் இடையிலான உறவின் தன்மையை நன்கு வெளிப்படுத்துகின்றது.

1975 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபையினால் உத்தியோகபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட பின்னர், இலங்கையின் சர்வதேச மகளிர் தினக் கொண்டாட்ட வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்க்கையில் ஒரு விடயம் தெளிவாகப் புலப்படுகின்றது.

அதாவது, இந்நாட்டின் மகளிர் தினக் கொண்டாட்டங்கள் அநேகமாக வர்ணஜால விழாக்கள், தொலைக்காட்சி கலந்துரையாடல்கள் மற்றும் அரசியல் வாக்குறுதிகளுக்குள் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒரு வெற்றுக்கட்டமைப்பாகவே உள்ளன.

கடந்த 05 ஆம் திகதி மகளிர் மற்றும் சிறுவர் விவகார அமைச்சர் சரோஜா போல்ராஜ் பாராளுமன்றத்தில் ஆற்றிய உரை ஓரளவிற்கு நம்பிக்கையளிப்பதாக இருந்தாலும், நிலவுகின்ற முறைமைக்குள் அதுவும் "தீராத நோய்க்கு வழங்கப்படும் ஒரு பரசிட்டமோல் நிவாரணமாக" மாத்திரம் அமைந்துவிடுமோ என்ற சந்தேகம் நிலவுகின்றது.

உண்மையான மகளிர் தினக் கொண்டாட்டம் என்பது வருடாந்தம் எழுப்பப்படும் ஒரு கூக்குரல் அல்ல; வருடத்தின் 365 நாட்களும் பெண்களின் மனிதாபிமான கௌரவம் உறுதிப்படுத்தப்படுவதாகும்.

மகளிர் மற்றும் சிறுவர் விவகார அமைச்சர் பாராளுமன்றத்தில் குறிப்பிட்டதற்கமைய, இன்றும் பெண்ணை ஒரு "மனிதனாக" கருதும் தேவை இன்னும் பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை. அவரது அந்த கூற்றே எமது சமூகம் தங்கியிருக்கும் பின்னோக்கிய நிலைக்குச் சிறந்த சான்றாகும்.

தற்காலம் உள்ளிட்ட கடந்த சுமார் எட்டு தசாப்த காலப்பகுதியாக இந்நாட்டின் ஆட்சி கட்டமைப்பானது, பெண்ணை இரண்டாம் தரப் பிரஜையாகவே வைத்திருக்க நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது.

குறிப்பாக மலையகத் தோட்டங்களில் கொழுந்து பறிக்கும் பெண்கள், அந்நியச் செலாவணியை நாட்டுக்குக் கொண்டுவரும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளின் பணியாளர்கள் மற்றும் ஆடைத்தொழிற்சாலை ஊழியர்கள் ஆகியோர் இந்நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் பிரதான தூண்களாக இருந்தபோதிலும், அவர்கள் இன்றும் குறைந்தபட்ச ஊதியம் மற்றும் அடிப்படை வசதிகளின்றி சுரண்டலுக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றனர்.

அதேபோன்று, வீட்டிற்குள் அவள் ஆற்றும் அமைதியான சேவை அல்லது 'வீட்டுப் பராமரிப்புப் பொருளாதாரம்' (Care Economy) என்பதை நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) உள்வாங்குவதற்கான யோசனைகள் வெறும் புள்ளிவிபரங்களுடன் மாத்திரம் முடங்கிக் கிடக்கின்றன.

இது அவளது ஓய்வூதிய உரிமை அல்லது சமூகப் பாதுகாப்பு நடைமுறை வரை நடைமுறையில் மாற்றமடைய வேண்டிய காலம் இப்போது கடந்து கொண்டிருக்கின்றது.

மகளிர் மற்றும் சிறுவர் விவகார அமைச்சர் எமது நாட்டுப் பெண்களையும் மனிதர்களாகக் கருத வேண்டும் எனக் கூறுவது, தற்போதைய மகளிர் தினமானது அரசியல் கட்சிகளின் 'பெண் வாக்கு வேட்டைக்கான' ஒரு கருவியாகவோ அல்லது அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் (NGO) செயற்றிட்ட அறிக்கைகளை நிரப்பும் ஒரு கருவியாகவோ காணப்படும் ஒரு சூழலிலேயே ஆகும்.

இத்தகைய நிறுவனங்கள் அநேகமாக 'மேலிருந்து கீழ்' (Top-down approach) எனும் அணுகுமுறையையே கடைப்பிடிக்கின்றன. இங்கு கொண்டாட்டத்தின் தன்மையைத் தீர்மானிப்பது அரசியல் அதிகார வர்க்கமே அன்றி, உண்மையான பங்காளிகள் அல்ல. இதன் விளைவாக, பெண்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளான பொருளாதார சுதந்திரம் மற்றும் உடல் தொடர்பான தீர்மானம் எடுக்கும் உரிமை போன்ற அடிப்படை விடயங்கள் மூடிமறைக்கப்படுகின்றன.

இதற்காக பெண்கள் எத்தரப்புக்கும் அடிபணியாது, தமது உரிமைகளுக்காக சுயாதீனமான ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சக்தியைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். அவ்வாறு நிகழாத பட்சத்தில், சர்வதேச தொழிலாளர் தினத்தில் இந்நாட்டு தொழிலாள வர்க்கம் எதிர்கொள்ளும் நிலையைப் போன்றே, பெண்களும் தமது உண்மையான உரிமைகளைப் புறந்தள்ளிவிட்டு கட்சி அரசியல் எனும் மரணக் காய்ச்சலுக்கு (Typhoid) பலியாக வேண்டிய நிலை ஏற்படும்.

கட்டமைப்பு ரீதியான தீர்வுகளைப் பார்க்கையில், மகளிர் ஆணைக்குழுவை அமைப்பது அல்லது நுண்கடன் ஒழுங்குபடுத்தல் குறித்துப் பேசுவது வரவேற்கத்தக்கது என்றாலும், இன்றும் அக்கோட்பாடுகள் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலேயே உள்ளன.

பெண்ணைக் கடன் சுமைக்குள் தள்ளி அவளை மரணப் போராட்டத்திற்கு உள்ளாக்குவதை விடுத்து, அவளை நேரடி உற்பத்திப் பொருளாதாரத்தில் இணைத்து நேரடிப் பயன்களைப் பெற்றுக்கொடுக்க அரச தலையீடு அவசியமாகும்.

அதேபோன்று இரவு நேரப் பணியில் ஈடுபடும் பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் வேலைத்தலங்களில் இடம்பெறும் வன்முறைகளுக்கு எதிரான சட்டங்கள் காகிதங்களில் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தப்படாது நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

உண்மையான சுதந்திரத்திற்காக அரசியல் தீர்மானம் எடுக்கும் செயல்முறையில் கிராம மட்டத்திலிருந்து பாராளுமன்றம் வரை பெண்களின் உண்மையான பிரதிநிதித்துவம் உறுதிப்படுத்தப்படல் வேண்டும். ஆனால் அது முழு இலங்கை பெண் சமூகத்தின் கௌரவத்தையும் சீர்குலைக்கும் வகையில் பேசும் "வெற்றுத் தலைகளாக" இருக்கக் கூடாது.

ஒரு ஆணின் தவறுகள் ஒட்டுமொத்த ஆண்களின் மீது சுமத்தப்படுவதில்லை; ஆனால் ஒரு பெண்ணின் சிறு தவறு கூட ஒட்டுமொத்தப் பெண் சமூகத்தின் மீதும் சுமத்தப்படும் சமூகப் போக்கை நாம் இங்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இவ்வாறான அனைத்துச் சூழல்களிலும் ஒரே வகையான வேலைக்கு பால்நிலை வேறுபாடின்றி சமமான ஊதிய உரிமையை உறுதிப்படுத்துவதும், வீடுகள், வேலைத்தலங்கள் மற்றும் பொதுப் போக்குவரத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தல்களற்ற சுதந்திரமான சூழலை உறுதிப்படுத்துவதும் அரசாங்கத்தின் பொறுப்பாகும்.

இது தொடர்பான அடுத்தகட்ட நடவடிக்கையாக, எந்தவொரு கொண்டாட்டத்திற்கும் முன்னர் சம்பந்தப்பட்ட சமூகங்களுடன் குழு ரீதியான கலந்துரையாடல்களை (Focus Group Discussions) நடாத்தி அவர்களது உண்மையான தேவைகளை இனங்காண வேண்டும்.

மேடைகளில் நின்று உரை நிகழ்த்துவதை விடுத்து, மக்கள் தமது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தக்கூடிய "திறந்த மேடைகளை" (Open Forums) உருவாக்குவதன் மூலம் மாத்திரமே ஒரு கொண்டாட்டத்தின் உண்மையான உரிமையை (Ownership) அச் சமூகத்திற்கு வழங்க முடியும்.

எமது கணிப்பின்படி, சர்வதேச தினமானது இலங்கைப் பெண் சமூகத்துடன் சரியாக ஒன்றிணையாததற்குக் காரணம், அவர்களின் உண்மையான குரல் இதன் ஊடாக வெளிவராததே ஆகும்.

இறுதியாக, கொண்டாட்டத்தின் மூலம் வெளிவரும் விடயங்களை வெறும் அறிக்கைகளுடன் மாத்திரம் மட்டுப்படுத்தாது, அவற்றை அரசாங்கத்தின் எதிர்காலக் கொள்கை வகுப்பில் கட்டாயமாக உள்வாங்குவதன் மூலம் மாத்திரமே பெண்களுக்கு ஓரளவேனும் நீதியை வழங்க முடியும்.

ஆனால் இவ்வாறானதொரு செயல்முறைக்காக இதுவரையில் சமூகத்தின் எந்தவொரு தரப்பும் முறையான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவில்லை என்பது உறுதியானது.

எனவே, இவ்வாறானதொரு பின்னணியில் சர்வதேச மகளிர் தினம் என்பது இலங்கைப் பெண்களுக்கு "உண்மையான சுதந்திரம்" எனும் தொனிப்பொருளின் கீழ் பல்வேறு வகைப்பட்ட சுகாதாரத் துண்டுகளை (Sanitary napkins) அறிமுகப்படுத்தும் ஒரு சந்தர்ப்பமாகவே அமையும்.